அக்டோபர் 22, 2026

ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஒரு கதை உண்டு. ஒவ்வொரு நாகரிகத்திற்கும் ஒரு கதை உண்டு.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், பிரான்ஸ் இன்னும் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டு கொண்டிருந்தது. தேவாலயங்கள் அழிக்கப்பட்டிருந்தன, துறவறச் சமூகங்கள் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்தன, விசுவாசம் சமூகத்தின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தது. சமூகம் மீண்டும் கட்டியெழுப்பப்பட முயன்றுகொண்டிருந்தது. ஆனால் அரசியல், பொருளாதாரம் அல்லது மதச்சார்பற்ற ஆட்சி முறைகள் மட்டுமே தீர்வாக இருக்கும் என்று பலர் நம்பினர். ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பசில் மோரோ இன்னும் ஆழமான ஒன்றைக் கண்டார். குடும்பம் தனது விசுவாசத்தை இழந்துவிட்டால், சமூகம் தனது ஆன்மாவை இழந்துவிடும் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்.

1799 ஆம் ஆண்டு பிரான்சின் லைனே-ஆன்-பெலின் என்ற சிறிய கிராமத்தில் பிறந்த பசில் மோரோ, எளிய விவசாயக் குடும்பத்தில் பதினான்கு குழந்தைகளில் ஒன்பதாவது குழந்தையாக இருந்தார். அவரது பெற்றோர் அவருக்கு வாசிப்பையும் உழைப்பையும் மட்டுமல்ல, அதைவிடப் பெரிய விஷயங்களையும் கற்றுக்கொடுத்தனர். துன்பங்களின் நடுவிலும் இறைவனை நம்புவது, ஜெபிப்பது, அயலவர்களைக் கவனிப்பது ஆகியவற்றை அவர்கள் கற்றுக்கொடுத்தனர். குடும்ப மேசையைச் சுற்றியும் அன்றாட ஜெபத்திலும், குடும்பமே விசுவாசத்தின் முதல் பள்ளி என்பதை அவர் அறிந்துகொண்டார்—அன்பு, மன்னிப்பு, நம்பிக்கை ஆகியவை முதன்முதலில் கற்றுக்கொள்ளப்பட்டு வாழப்படும் இடம் குடும்பமே.

அந்தப் பாடங்கள் அவரை ஒருபோதும் விட்டு அகலவில்லை.

குருவாக ஆனபோது, அருட்தந்தை மோரோ இன்றும் மிகவும் பொருத்தமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்: சிதைந்துபோன உலகத்தை எவ்வாறு மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது? அவரது பதில் எளிமையானதாய் இருந்தாலும் ஆழமானது: புனிதமான மக்களை உருவாக்குங்கள், குடும்பங்களை வலுப்படுத்துங்கள், அறிவையும் இதயத்தையும் உருவாக்குங்கள். இளைஞர்களுக்கு கல்வி அளிப்பதைப் பற்றி அவர் எழுதியபோது, வகுப்பறையின் சுவர்களுக்கு அப்பாற்பட்ட எதிர்காலத்தையும் அவர் கண்டார். தனது ஆசிரியர்களை இவ்வாறு நினைவூட்டினார்:

“எனவே விரைந்து செல்லுங்கள்; உயிர்த்தெழுதலின் இந்தப் பணியை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் நிறுவனத்தின் முதன்மையான நோக்கம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இளைஞர்களைப் புனிதப்படுத்துவதே என்பதை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதீர்கள். இதன் மூலம், நமது காலத்தைவிடச் சிறந்த காலத்திற்காக உலகைத் தயாரிக்க நீங்கள் பங்களிப்பீர்கள். ஏனெனில் இன்று உங்கள் பள்ளியில் பயிலும் இந்தக் குழந்தைகளே எதிர்காலத்தின் பெற்றோர்களாகவும், எதிர்காலத் தலைமுறைகளின் பெற்றோர்களாகவும் இருப்பார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது.”

மோரோவைப் பொறுத்தவரை, கல்வி குடும்பத் திருச்சபையுடன் இயல்பாகவே இணைந்திருந்தது; ஒரு மாணவனை உருவாக்குவது என்பது எதிர்கால தந்தை அல்லது தாயை உருவாக்குவதாகும், அதன் மூலம் உலகத்தின் எதிர்காலத்தையே உருவாக்குவதாகும்.

1837 ஆம் ஆண்டு அவர் ஹோலி கிராஸ் சபையை நிறுவியபோது, ஒரு சாதாரண துறவற நிறுவனத்தைவிட மேலான ஒன்றை அவர் கற்பனை செய்தார். இயேசு, மரியா மற்றும் யோசேப்பு ஆகியோரின் திருக்குடும்பத்தை வெளிப்படையாகப் பிரதிபலிக்கும் ஒன்றுபட்ட சமூகமாக, குருக்கள், சகோதரர்கள் மற்றும் சகோதரிகளை அவர் ஒன்றிணைத்தார். பிளவுபட்ட உலகில், ஒற்றுமை சாத்தியமே, அன்பு பயத்தைவிட வலிமையானது, குடும்பத்திலிருந்து தொடங்கி விசுவாசம் சமூகத்தை உள்ளிருந்து மாற்ற முடியும் என்பதற்கு ஹோலி கிராஸ் உயிருள்ள சாட்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

மோரோவின் வாழ்க்கையின் மையத்தில், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாவின் மீது ஆழ்ந்த பக்தி இருந்தது. அவர் தனது சபையை மரியாவின் தாய்மையான பராமரிப்பிடம் ஒப்படைத்தார். புனித ஜெபமாலை மற்றும் ஏழு துயரங்களின் மீது பக்தியை அவர் தொடர்ந்து ஊக்குவித்தார். குடும்பங்கள் ஒன்றாக ஜெபிக்கும்போது, அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரண தருணங்களுக்குள் கிறிஸ்துவை அழைத்துவருகின்றன என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். நவீன காலத்தின் ஆயர் பணிகள் உருவாகுவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, திருச்சபையின் உண்மையான புதுப்பித்தல் குடும்பத்திலேயே தொடங்குகிறது என்பதை அருட்தந்தை மோரோ உணர்ந்திருந்தார்.

இந்தக் கண்ணோட்டம், ஹோலி கிராஸ் சபையின் மிகச் சிறந்த மகன்களில் ஒருவரான வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்ட்டன் மூலம், ஆற்றல்மிக்க உலகளாவிய குரலைப் பெற்றது. அதே மரியன்னை மற்றும் குடும்ப ஆன்மீகத்தில் வேரூன்றியிருந்த அருட்தந்தை பேய்ட்டன், அருட்தந்தை மோரோவின் அடிப்படைக் கொள்கைகளைத் துணிச்சலுடன் உலகம் முழுவதும் விரிவுபடுத்தினார். அவர் கோடிக்கணக்கான மக்களின் இல்லங்களுக்குள் ஜெபமாலையை எடுத்துச் சென்றார். “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்” என்று அவர் புகழ்பெற்ற முறையில் அறிவித்தார். அருட்தந்தை பேய்ட்டனின் உலகளாவிய இயக்கம், அருட்தந்தை மோரோவின் கனவின் இறைவனால் அருளப்பட்ட விரிவாக்கமாக அமைந்து, ஹோலி கிராஸ் சபையின் ஆன்மீகப் பணியை சர்வதேச வானொலி அலைகள், அரங்கங்கள் மற்றும் குடும்ப இல்லங்களுக்கு எடுத்துச் சென்றது.

இன்று, அந்தப் பணி ஹோலி கிராஸ் குடும்ப அமைச்சகத்தின் மூலம் தொடர்ந்து வாழ்கிறது. ஆறு கண்டங்களில் உள்ள குடும்பங்களுக்கு சேவை செய்து, குடும்ப ஜெபத்தை வளர்த்தல், திருமணங்களை வலுப்படுத்துதல், பெற்றோர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும் துணையாக இருப்பது, ஒவ்வொரு இல்லமும் உயிரோட்டமிக்க குடும்பத் திருச்சபையாக மாற உதவுதல் ஆகியவற்றை அது செய்கிறது. தனிமை, பிளவு மற்றும் பதற்றம் நிறைந்த இக்காலத்தில், மோரோவின் பார்வை முன்னெப்போதையும் விட மிகவும் அவசியமானதாக உள்ளது.

நிலையான அமைதி நாடாளுமன்றங்களிலோ மாநாட்டு அறைகளிலோ தொடங்குவதில்லை என்பதை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பசில் மோரோ நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். அது குடும்ப மேசையைச் சுற்றி, இரவில் ஒரு குழந்தையின் படுக்கைக்கு அருகில், பெற்றோர்களும் குழந்தைகளும் ஒன்றாக முழங்காலில் விழுந்து ஜெபிக்கும் இடத்தில் தொடங்குகிறது. வலிமையான குடும்பங்கள் விசுவாசமுள்ள சமூகங்களை உருவாக்குகின்றன; விசுவாசமுள்ள சமூகங்கள் அமைதியான உலகத்தை உருவாக்குகின்றன.

இறைவனை நம்பி வரலாற்றையே மாற்றிய ஆண்களும் பெண்களும் நிறைந்ததே மீட்பின் வரலாறு. ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பசில் மோரோ அவர்களில் ஒருவராக இருந்தார். மீட்பின் வரலாறு இன்னும் எழுதப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது; அதன் அடுத்த அத்தியாயம் நமது சொந்த குடும்பங்களுக்குள் தொடங்குகிறது.

நாம் ஜெபிப்போம்.

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகத்திற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் வரங்களையும் ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த ஜெபத்தின் அருளும் சக்தியும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தனது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் தாயின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில் மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. நமது குடும்பங்களுக்காகவும் உலகிற்காகவும் ஜெபிக்கும்போது நமது இதயங்களை ஒன்றிணைப்பதன் மூலம், அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முன்னேறியபோது, உலகம் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஆன்மீகக் குழப்பத்திற்குள் இழுக்கப்பட்டது. அரசியல் புரட்சிகளின் அதிர்ச்சிகளும், வேகமாக வளர்ந்த தீவிர மதச்சார்பின்மையும், இறைவனைப் பொது வாழ்விலிருந்து அகற்றி, மனித இருப்பை வெறும் பொருளாதார அரசியலாகக் குறைத்துவிட முயன்றன. ஐரோப்பா முழுவதும் புனித மரபுகள் தாக்கப்பட்டன, திருச்சபையின் அதிகாரம் பலவீனப்படுத்தப்பட்டது, மேலும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவற்றை காலாவதியான கட்டுக்கதை போலக் கருதிய ஒரு கலாச்சாரத்தில் சாதாரண குடும்பங்கள் தடுமாறின.

பிரான்சில், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பசில் மோரோ ஏற்கனவே உடைந்துபோன சமூகம் குடும்பத்தின் அடித்தளத்திலிருந்தே மீண்டும் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும் என்பதை உணர்ந்திருந்தார். திருக்குடும்பமான நாசரேத்தின் முன்மாதிரியில் குடும்பத் திருத்தலத்தை மீண்டும் நிலைநிறுத்துமாறு அவர் திருச்சபைக்கு அழைப்பு விடுத்தார். ஆனால் நெருக்கடி தீவிரமடைந்து ரோமின் வாசலையே எட்டியபோது, அந்த உள்ளூர் போராட்டம் உலகளாவிய போராட்டமாக மாறியது.

அந்தப் புயலின் மையத்தில், இறைவன் ஜியோவன்னி மரியா மஸ்தாய்-ஃபெர்ரெட்டியை வைத்தார்: திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ்.

வரலாற்றின் மிகவும் கொந்தளிப்பான காலகட்டங்களில் ஒன்றில் பேதுருவின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்ற திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ், பல அரசியல் தலைவர்கள் காணத் தவறிய ஒன்றைக் கண்டார். வளர்ந்து வரும் சமூகக் குழப்பம், பொருளாதாரத் துன்பம் மற்றும் மறைந்து வரும் ஒழுக்க அடித்தளங்கள் வெறும் அரசியல் பிரச்சினைகள் அல்ல—அவை ஆன்மீகச் சீரழிவின் நேரடி அறிகுறிகள் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்.

விசுவாசிகளின் கத்தோலிக்க அடையாளத்தை வலுப்படுத்தவும், குடும்பங்களுக்கு அசைக்க முடியாத ஆன்மீகத் தஞ்சத்தை வழங்கவும் வேண்டிய அவசரமான பொறுப்பை இறைவன் அவரது உள்ளத்தில் வைத்தார்.

ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பசில் மோரோ திருக்குடும்பத்தின் மீதான பக்தியின் மூலம் வீட்டில் அடித்தளத்தை அமைத்திருந்த நிலையில், பயஸ் ஒன்பதாம் திருத்தந்தை அந்தப் பார்வையை உலகளாவிய திருச்சபையின் அளவிற்கு உயர்த்தினார். 1854 ஆம் ஆண்டு, மரியாவின் அமல உற்பவம் குறித்த தவறாத விசுவாசக் கோட்பாட்டை அவர் அறிவித்தார். இதன் மூலம் அருளின் உண்மை, தீமையின் மீது இறைவனின் வெற்றி மற்றும் நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னையின் தாய்மையான பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை அவர் உலகிற்கு நினைவூட்டினார்.

இறைநம்பிக்கையற்ற காலத்தை அறிவுசார் வாதங்கள் மட்டுமே வெல்ல முடியாது என்பதை பயஸ் ஒன்பதாம் திருத்தந்தை அறிந்திருந்தார். அவர் விசுவாசிகளை இதயத்தை மையமாகக் கொண்ட தியானத்தின் ஒழுங்கான பாதையான புனித ஜெபமாலைக்குத் திருப்பினார். ஜெபமாலையின் மணிகளில், குடும்ப அமைதியைப் பாதுகாக்கவும், ஆன்மீக அலட்சியத்திலிருந்து இல்லத்தைக் காக்கவும், கிறிஸ்துவை நோக்கி தங்கள் கண்களை நிலைநிறுத்தவும் கிறிஸ்தவ குடும்பங்களுக்கு தினசரி ஜெபத்தின் வலிமையை அவர் வழங்கினார்.

அவரது உறுதியான சாட்சியின் மூலம், திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ் ஒரு எரியும் தீர்க்கதரிசனத் தீபத்தை தனது வாரிசான திருத்தந்தை பதின்மூன்றாம் லியோவிடம் ஒப்படைத்தார். அவர் பின்னர் “ஜெபமாலை திருத்தந்தை” என்று அழைக்கப்பட்டு, தொழில்துறை பொருள்முதல்வாதத்தின் காலத்தில் குடும்பத்தின் புனிதமான கண்ணியத்தை வலியுறுத்தினார்.

கலாச்சாரப் புயல்கள் வீசும்போதும், விசுவாசத்தின் அடித்தளங்கள் தாக்குதலுக்குள்ளாகும் போதும், நமது வலிமை உலகத்தோடு சமரசம் செய்வதிலிருந்து வருவதில்லை என்பதை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். அது முழங்காலில் விழுந்து, நமது அன்னையின் பரிந்துரையைப் பற்றிக்கொண்டு, கிறிஸ்துவின் அமைதியில் நமது இல்லங்களை நிலைநிறுத்தும் ஜெபமாலையைப் பற்றிக்கொள்வதிலிருந்து வருகிறது.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், நமது ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொண்டு, நமது குடும்பங்களை விசுவாசம் மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் கோட்டைகளாக மாற்றுமாறு அன்னையிடம் மன்றாடுவோம்.

ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட திருத்தந்தை ஒன்பதாம் பயஸ், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள், நாடுகள், கலாச்சாரங்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், அமைதிக்காக ஒன்றுபட்ட ஜெபமாக உயரட்டும்.

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவுடன் இணைந்து கிறிஸ்துவைத் தியானிப்போமாக; நமது உலகின் பாரங்களை அவரிடம் ஒப்படைப்போமாக; அவருடைய அமைதியின் கருவிகளாக மாறுவோமாக.

இறைவனின் தாயும் எங்கள் தாயுமான மரியே, எங்கள் குடும்பங்களுக்காகப் பரிந்துபேசும். துன்பப்படுவோருக்கு வலிமை அளியும். போர், வன்முறை, வறுமை மற்றும் பிளவால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு ஆறுதல் அளியும். பிரிந்திருப்போரை நல்லிணக்கப்படுத்தும்; அச்சத்தால் சுமையுற்ற இதயங்களில் நம்பிக்கையைப் புதுப்பிக்கும்.

எங்கள் இல்லங்களில் சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு ஜெபமாலையும் அமைதியின் விதையாக மாறட்டும். ஜெபத்தில் ஒன்றுகூடும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் நம்பிக்கையின் சாட்சியாக மாறட்டும். நல்லிணக்கத்திற்காக ஏங்கும் உலகிற்காக எங்களது ஒன்றுபட்ட ஜெபம் ஓர் அர்ப்பணிப்பாக மாறட்டும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, கிறிஸ்து நமது இதயங்களையும், இல்லங்களையும், சமூகங்களையும், உலகத்தையும் மாற்றுவாராக. ஆமென்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், மேற்கத்திய உலகம் இறைவனைத் தாண்டி வளர்ந்துவிட்டதாக நம்பியது. தீவிர மதச்சார்பின்மையும் குளிர்ச்சியான பகுத்தறிவுவாதமும் ஐரோப்பா முழுவதும் பரவின. மனித அறிவும் அறிவியல் முன்னேற்றமும் மட்டுமே மனிதகுலத்தின் துன்பங்களைத் தீர்க்கும் என்று அவை போதித்தன. நவீன முன்னேற்றத்திற்கான இந்தப் போட்டியில் ஏழைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் பொருளாதார ரீதியாகத் தோல்வியடைந்தவர்களாக மட்டுமே கருதப்பட்டனர். சாதாரண குடும்பங்களின் எளிய விசுவாசமும் குழந்தைத்தனமான மூடநம்பிக்கையாக கேலி செய்யப்பட்டது.

பைரனீஸ் மலைத்தொடரின் அடிவாரத்தில் இருந்த லூர்து நகரில், இந்த நிலைமை வெறும் கோட்பாடாக இருக்கவில்லை—அது ஒரு கனவாக இருந்தது. சுபிரூஸ் குடும்பம் முழுமையான வறுமைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தது. குற்றவாளிகளுக்குக்கூட தங்குவதற்கு ஏற்றதல்ல என்று கருதப்பட்ட இருண்ட, அழுக்கான, கைவிடப்பட்ட சிறை அறையான லு கச்சோட்டில் அவர்கள் வசிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பதினான்கு வயதான பெர்னதெத் கல்வியறிவற்றவராக இருந்தார்; மறைக்கல்வியைக் கூட சரியாகப் படிக்க முடியவில்லை. மேலும் நீண்டகாலமாக கடுமையான ஆஸ்துமா நோயால் அவதிப்பட்டார். மனிதர்களின் பார்வையில், அவரும் அவரது குடும்பமும் உலகிற்கு முற்றிலும் மதிப்பற்றவர்களாகத் தோன்றினர்.

பின்னர், மறக்கப்பட்ட அந்த இருளின் நடுவிலேயே, விண்ணகம் வெளிப்பட்டது.

1858 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தின் குளிரான ஒரு காலையில், பெர்னதெத் மாசபியேல் குகைக்கருகில் விறகு சேகரிக்கச் சென்றார். அது ஈரப்பதமான, அழுகிய இடமாக இருந்தது; அங்கு நகரத்தின் குப்பைகள் கொட்டப்பட்டன, பன்றிகள் மேய்ந்தன. திடீரென ஒரு மர்மமான காற்று அமைதியைக் கலைத்தபோது, பாறையின் ஒரு சிறு இடுக்கில் ஒளி நிரம்பியது. அங்கே தூய வெள்ளை ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்மணி நின்றுகொண்டிருந்தார்.

இறைவனின் தாய் பாரிஸின் அரண்மனைகளுக்கோ, ஐரோப்பாவின் புகழ்பெற்ற அறிவுசார் மையங்களுக்கோ வரவில்லை. அவர் ஒரு குப்பை மேட்டிற்கும், உடைந்துபோன குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பசியால் வாடிய ஒரு குழந்தையிடமும் வந்தார்.

பயத்தாலும் நடுக்கத்தாலும் நிறைந்த பெர்னதெத், தான் கண்டதைப் பற்றி வாதிடவோ, ஓடிப்போகவோ, காரணத்தால் விளக்க முயற்சிக்கவோ இல்லை. அவரது கை இயல்பாகவே தனது பைக்குள் சென்று, மலிவான ஒரு ஜெபமாலை மணிகளை வெளியே எடுத்தது; அவர் முழங்காலில் விழுந்தார். அந்தப் பெண்மணி புன்னகைத்து, தமது பொன்னான ஜெபமாலையை எடுத்தார்; அதன் மணிகள் அவரது விரல்களுக்கு இடையில் அமைதியாக நகர்ந்தன. சேறும் சகதியும் நிறைந்த அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் அமைதியில், சந்தேகத்தால் நிரம்பிய உலகத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தின் முன்வரிசையாக ஜெபம் மாறியது.

இந்தக் காட்சிகள் கடுமையான துன்புறுத்தலைக் கொண்டுவந்தன. அதிகாரிகள் அந்த நோயுற்ற குழந்தையை விசாரித்தனர், சிறையில் அடைப்பதாக மிரட்டினர், அவளது சாட்சியத்தை கேலி செய்தனர். ஆனால் பெர்னதெத் ஒருபோதும் தளரவில்லை. அந்தப் பெண்மணி இறுதியில் தனது பெயரைச் சொன்னபோது, ஐந்து வார்த்தைகளால் அந்தக் காலத்தின் அறிவுசார் அகந்தையைச் சிதைத்தார்: “நானே அமல உற்பவம்.”

நமது அன்னை பெர்னதெத்துக்கு செல்வத்தையோ சுகமான வாழ்க்கையையோ வாக்களிக்கவில்லை; மறுவுலகில் மகிழ்ச்சியை வாக்களித்தார். குளிர்ந்த சேற்றைத் தோண்டுமாறு அவர் கட்டளையிட்டார். அந்த வறண்ட மண்ணிலிருந்து அற்புதமான ஓர் ஊற்று பொங்கி வந்தது—இன்றளவும் நோயுற்றவர்களை குணப்படுத்தவும், உடைந்த ஆன்மாக்களை மீட்டெடுக்கவும், அகந்தையுள்ளவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தவும் தொடரும் உயிருள்ள நீரூற்று.

இறைவன் எவ்வாறு செயல்படுகிறார் என்பதை லூர்து வியப்பூட்டும் வகையில் நினைவூட்டுகிறது. நாகரிகம் குளிர்ச்சியடையும் போது, வறுமை அல்லது விரக்தியின் பாரத்தால் குடும்பங்கள் நசுக்கப்படும்போது, இறைவன் உலக அதிகாரத்தைத் தேடுவதில்லை. அவர் சிறியவர்களையும், பலவீனமானவர்களையும், மறக்கப்பட்டவர்களையும் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

உங்கள் இல்லம் நோய், பதற்றம் அல்லது பிளவால் சோர்ந்துபோயிருந்தால், விரக்திக்கு இடமளிக்காதீர்கள். பரலோகத்தின் அரசி நமது அன்றாட வாழ்க்கையின் குழப்பத்திலேயே நம்மைச் சந்திக்கிறார். அமைதி அதிகாரத்தின் மண்டபங்களில் தொடங்குவதில்லை; நீங்கள் இருக்கும் இடத்திலேயே, முழங்காலில் விழுந்து ஜெபமாலையை உங்கள் கைகளில் எடுக்கும் அந்தத் தருணத்திலேயே அது தொடங்குகிறது.

லூர்து அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். புனித பெர்னதெத்தே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகத்திற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் வரங்களையும் ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த ஜெபத்தின் அருளும் சக்தியும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தனது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் தாயின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில் மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. நமது குடும்பங்களுக்காகவும் உலகிற்காகவும் ஜெபிக்கும்போது நமது இதயங்களை ஒன்றிணைப்பதன் மூலம், அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

பெரும்பாலான வரலாற்றுப் புத்தகங்கள் அவரது பெயரைக் குறிப்பிடுவதில்லை. நவீன உலகத்தின் பெரும்பாலான மக்களுக்கு அவர் முற்றிலும் அறியப்படாதவராக இருக்கிறார். இருப்பினும், கேப்ரியல் கார்சியா மொரேனோவின் வாழ்க்கைக் கதை, திருச்சபையின் வரலாற்றில் பொது வாழ்வில் விசுவாசத்திற்கான துணிச்சலான மற்றும் வீரமிக்க சாட்சிகளில் ஒன்றாகும்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், தென் அமெரிக்கா கடுமையான அரசியல் நிலையற்ற தன்மையாலும் திருச்சபைக்கு எதிரான வன்முறையான போக்குகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. புதிய அரசாங்கங்கள் அடிக்கடி தேவாலயங்களை இடித்தன, துறவறச் சபைகளை நாடுகடத்தின, பொது வாழ்விலிருந்து விசுவாசத்தை அகற்றின. மதச்சார்பற்ற சட்டங்கள் மேலோங்கியபோது, திருமணம் வெறும் சிவில் ஒப்பந்தமாகக் குறைக்கப்பட்டது, பள்ளிகளில் இருந்து கிறிஸ்தவ ஒழுக்கம் அகற்றப்பட்டது, ஊழலும் உள்நாட்டுக் குழப்பமும் நிறைந்த சமூகத்தில் சாதாரண குடும்பங்கள் ஆன்மீகப் பாதுகாப்பின்றி விடப்பட்டன.

அந்தக் குழப்பத்தின் நடுவில், இறைவன் எதிர்பாராத ஒரு பாதுகாவலரை எழுப்பினார்: சிறந்த அறிஞரும், குடும்பத்தின் மீது அர்ப்பணிப்புள்ளவரும், அரசியல்வாதியுமான கேப்ரியல் கார்சியா மொரேனோ.

1821 ஆம் ஆண்டு ஈக்வடாரின் குவாயாகில் நகரில் பிறந்த கேப்ரியல், இறைவன் மீது ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுள்ள குடும்பத்தில் வளர்ந்தார். அந்தக் குடும்பம் அவருக்குள் அசைக்க முடியாத ஒழுக்க நெறியை விதைத்தது. ஈக்வடாரின் குடியரசுத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோது, அவர் ஓர் அவசரமான கேள்வியை எதிர்கொண்டார்: ஒரு நாட்டின் ஆன்மாவை இழக்காமல் முழு நாட்டையும் எவ்வாறு மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது?

அவரது பதில் துணிச்சலானதும் தீவிரமானதுமாக இருந்தது: கிறிஸ்துவின் திருஇதயத்தில் குடும்பங்களையும் நிறுவனங்களையும் நிலைநிறுத்துவதன் மூலம் சமூகத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.

ஒழுக்கப் புதுப்பித்தல் இல்லாமல் அரசியல் சீர்திருத்தம் வெறுமையானது என்பதை கார்சியா மொரேனோ அறிந்திருந்தார். ஏழைக் குழந்தைகளுக்காக இலவசப் பள்ளிகளை அமைக்க அவர் துறவறக் கல்விச் சபைகளை அழைத்தார், சிறைச்சாலைகளைச் சீர்திருத்தினார், மருத்துவமனைகளை அமைத்தார், கிறிஸ்தவ திருமணத்தின் புனிதத்தன்மையை அரசின் இன்றியமையாத அடித்தளமாகப் பாதுகாத்தார். மதச்சார்பற்ற அலட்சியத்தை நோக்கி உலகம் விரைந்து கொண்டிருந்த காலத்தில், திருஇதய ஆண்டவருக்கு அதிகாரப்பூர்வமாகத் தன்னை அர்ப்பணித்த உலகின் முதல் நாடாக ஈக்வடாரை அவர் வழிநடத்தினார்.

ஆனால் அவரது வலிமை அரசாங்க அரங்குகளிலிருந்து உருவானதல்ல. அது தினசரி திருப்பலி, நற்கருணை ஆராதனை மற்றும் தனது குடும்பத்துடன் தினமும் ஜெபமாலை சொல்லும் பழக்கத்தில் வேரூன்றியிருந்தது.

திருச்சபையையும் கிறிஸ்தவ குடும்பங்களையும் அவர் துணிச்சலுடன் பாதுகாத்தது வன்முறையான குழுக்களின் இலக்காக அவரை மாற்றியது. 1875 ஆம் ஆண்டு, க்விட்டோ பேராலயத்தில் நற்கருணைப் பேழையின் முன் ஜெபித்துவிட்டு வெளியேறிய சிறிது நேரத்திலேயே, அரசாங்க அரண்மனையின் படிகளில் அவர் கொடூரமாகப் படுகொலை செய்யப்பட்டார். கத்திக்குத்துகளாலும் துப்பாக்கிக் காயங்களாலும் உயிருக்கு போராடிக் கொண்டிருந்தபோது, தனது சொந்த இரத்தத்தில் விரலைத் தோய்த்து, விசுவாசத்தின் இறுதி துணிச்சலான வார்த்தைகளை எழுதினார்: “இறைவன் இறப்பதில்லை!”

இறைவனின் ஊழியர் கேப்ரியல் கார்சியா மொரேனோ, குடும்பத்தையும் விசுவாசத்தையும் பாதுகாப்பதற்கு அசைக்க முடியாத துணிச்சல் தேவை என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். நமது நம்பிக்கைகளை சமரசம் செய்யும்படி கலாச்சாரத்தின் காற்றுகள் நம்மை அழுத்தும்போது, உறுதியாக நிற்கவும், நமது குடும்பங்களை நேர்மையுடன் வழிநடத்தவும், கிறிஸ்துவை நமது அன்றாட வாழ்வின் மையத்தில் வைக்கவும் அவரது வாழ்க்கை நம்மை அழைக்கிறது.
உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், தலைவர்கள், தந்தைகள் மற்றும் உலகெங்கிலும் உள்ள குடும்பங்கள் நற்செய்தியின் அஞ்சாத சாட்சிகளாக நிற்கும் துணிச்சலைப் பெறுவதற்காக நமது ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொண்டு ஜெபிப்போம்.

இறைவனின் ஊழியர் கேப்ரியல் கார்சியா மொரேனோ, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகத்திற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் வரங்களையும் ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த ஜெபத்தின் அருளும் சக்தியும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தனது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் தாயின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில் மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. நமது குடும்பங்களுக்காகவும் உலகிற்காகவும் ஜெபிக்கும்போது நமது இதயங்களை ஒன்றிணைப்பதன் மூலம், அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், தொழிற்புரட்சியின் இருண்ட பக்கம் இத்தாலியின் டூரின் நகரை பேரழிவுடன் தாக்கியது. தொழிற்சாலைகள் பெருகின; ஆயிரக்கணக்கான விவசாயக் குடும்பங்கள் வேலை தேடி கிராமப்புறங்களிலிருந்து அவசரமாக நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். செழிப்புக்குப் பதிலாக, அவர்கள் கடுமையான சுரண்டலை எதிர்கொண்டனர்.

அவர்களில் பலர் அனாதைகளாகவோ வீட்டைவிட்டு ஓடியவர்களாகவோ இருந்த இளம் சிறுவர்கள், புகைமூட்டம் நிறைந்த தெருக்களில் தனியாக அலைந்தனர். அவர்களை வழிநடத்த யாரும் இல்லாததால், அவர்கள் நேரடியாக ஆபத்தான தொழிற்சாலை வேலைகளுக்கும், மோசமான குடிசைப்பகுதிகளுக்கும், நெரிசலான சிறைச்சாலைகளுக்கும் தள்ளப்பட்டனர். சமூகம் இந்தக் கைவிடப்பட்ட இளைஞர்களைத் தொல்லையாகவும் நிரந்தர குற்றவாளிகளின் வர்க்கமாகவும் கருதி, அவர்களைச் சிறையில் அடைத்து, அவர்களைக் கைவிட்டது. பாரம்பரிய குடும்ப அமைப்பு சிதைந்திருந்தது; அதன் விலையை இளைஞர்கள் செலுத்திக்கொண்டிருந்தனர்.

அந்த நகர்ப்புறப் போர்க்களத்தின் நடுவில், இறைவன் ஜான் போஸ்கோ என்ற ஏழை விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குருவை அனுப்பினார்—அவரை எளிமையாக டான் போஸ்கோ என்று அழைத்தனர்.

தனது இரண்டு வயதிலேயே தந்தையை இழந்த ஜான், தந்தையற்றவராகவும் ஏழையாகவும் பாதுகாப்பற்றவராகவும் வளர்வது எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிந்திருந்தார். அவரது தாயான மம்மா மார்கரெட்டின் ஆழ்ந்த தியாகமிக்க விசுவாசத்தால் உருவாக்கப்பட்ட அவர், தனது உள்ளத்தில் ஒரு அவசரமான கேள்வியைச் சுமந்தார்: வீடு இல்லாதவர்களுக்கு தந்தையாக யார் இருப்பார்கள்?

தந்தை போஸ்கோ டூரினின் இருண்ட சிறார் சிறைச்சாலைகளுக்குச் சென்றபோது, அவர் அங்கே கடினமான குற்றவாளிகளைக் காணவில்லை. குடும்பத்தின் அன்பை ஒருபோதும் அறிந்திராத இளம் ஆன்மாக்களையே கண்டார். சமூகம் அவர்களைப் பாதுகாக்கவில்லை என்றால், திருச்சபை அவர்களுக்காக ஒரு இல்லத்தைக் கட்ட வேண்டும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

டான் போஸ்கோவின் பதில் வரலாற்றையே மாற்றியது. அவர் கடுமையான சீர்திருத்த இல்லங்களைக் கட்டவில்லை; வரவேற்கும் ஒரு இல்லம், கல்வி வழங்கும் ஒரு பள்ளி, சிரிக்கவும் விளையாடவும் ஒரு விளையாட்டு மைதானம், ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொள்ள ஒரு தேவாலயம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஓரட்டரியை உருவாக்கினார். பகுத்தறிவு, மதம் மற்றும் அன்பான பரிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட அவரது புகழ்பெற்ற “தடுப்பு முறையின்” வழிகாட்டுதலின்படி, தண்டனையின் பயத்திற்குப் பதிலாக உண்மையான தந்தைமையை அவர் வழங்கினார்.

டான் போஸ்கோவின் திருத்தூதுப் பணியின் மையத்தில் இரண்டு பெரிய ஆன்மீகத் தூண்கள் இருந்தன: நற்கருணையில் இயேசுவின் உண்மையான பிரசன்னம் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களின் துணையான மரியா மீது கொண்ட தாய்மையான அன்பு. தெருக்களில் இருந்த மிகவும் முரட்டுத்தனமான சிறுவர்களின் கைகளில்கூட அவர் ஜெபமாலை மணிகளை வைத்தார்; அவர்களுக்காக விண்ணகம் போராடுகிறது என்பதை அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார். அந்த ஒழுங்கற்ற தெருக் குழுக்களில் இருந்து சிறந்த கைவினைஞர்களையும், புனிதமான குடிமக்களையும், உயர்ந்து விளங்கிய புனிதர்களையும் டான் போஸ்கோ உருவாக்கினார்.

சலேசியர்களை நிறுவியபோது, ஆபத்தில் இருக்கும் இளைஞர்களைக் காப்பதற்கும், ஒவ்வொரு கண்டத்திலும் கிறிஸ்தவக் கல்வியின் புனிதத்தன்மையை மீட்டெடுப்பதற்கும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட உலகளாவிய ஆன்மீகப் பணியை அவர் தொடங்கினார்.

எந்தக் குழந்தையும், எந்தக் குடும்பமும், எந்த உடைந்த சூழ்நிலையும் அருளின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல என்பதை புனித ஜான் போஸ்கோ நிரூபிக்கிறார். அமைதி சந்தேகத்தாலும் சுவர்களாலும் கட்டப்படுவதில்லை; திறந்த கரங்களாலும் உண்மையான தந்தைமையாலும் தீவிரமான ஜெபத்தாலும் கட்டப்படுகிறது என்பதை அவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொண்டு, கிறிஸ்தவர்களின் துணையான எங்கள் அன்னையிடம் இளைஞர்களைப் பாதுகாக்கவும், எங்கள் இல்லங்களை மீட்டெடுக்கவும், எல்லையற்ற அன்பு செலுத்தும் துணிச்சலை எங்கள் இதயங்களில் பற்றவைக்கவும் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

புனித ஜான் போஸ்கோ, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். கிறிஸ்தவர்களின் துணையான மரியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகத்திற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் வரங்களையும் ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாள் ஜெபத்தின் அருளும் சக்தியும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தனது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் தாயின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில் மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஸ்பெயினின் பார்சிலோனாவில் பிறந்த இளம் அந்தோணி கிளாரெட்டின் வாழ்க்கையில் இரண்டு அன்புகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன: நற்கருணை மற்றும் கன்னி மரியா. அவர் திருப்பலியில் ஆழ்ந்த கவனத்துடன் பங்கேற்றார் மற்றும் ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபமாலை ஜெபித்தார்.

1835 ஆம் ஆண்டு, ஃபெர்டினாண்ட் VII மன்னர் இறந்தபின், துறவறச் சபைகளை ஒழிப்பதற்கு நீதிமன்றங்கள் ஒப்புதல் அளித்தன. இந்தக் குழப்பத்தின் நடுவிலும், இறைவனை அறிந்து பிறருக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த விருப்பத்தால் உந்தப்பட்ட அந்தோணி கிளாரெட் குருவாகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். அடுத்த பத்து ஆண்டுகள் அவர் மக்களுக்கான மறையுரைகளையும் தியானப் பயிற்சிகளையும் வழங்கினார். நற்கருணை மற்றும் மரியாவின் அமல இருதயத்தின் மீதான பக்திக்கு எப்போதும் முக்கியத்துவம் அளித்தார்; அவரது கையில் எப்போதும் ஜெபமாலை இருந்தது.

1849 ஆம் ஆண்டு ஸ்பெயினில், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாவின் அமல இருதயத்தின் மகன்கள் என்ற சபையை நிறுவினார். இது கிளாரெட்டிய மறைப்பணியாளர்கள் என்று அறியப்படுகிறது. “இன்று ஒரு மகத்தான பணி தொடங்குகிறது” என்று அருட்தந்தை கிளாரெட் கூறினார். இறைவனால் தான் உந்தப்படுவதை அவர் அறிந்திருந்தார்; இந்தச் சபை உலகம் முழுவதும் பரவும் என்பதையும் இறைவன் அவருக்கு வெளிப்படுத்தினார். “அமல இருதயத்தின் ஒரு மகன், இறைவனின் அன்பால் உலகம் முழுவதையும் தீப்பற்றச் செய்ய எல்லா வழிகளிலும் முயற்சி செய்கிறான்” என்று கிளாரெட் கூறினார்.

புறக்கணிக்கப்பட்ட கியூபாவின் சாண்டியாகோ உயர்மறைமாவட்டத்தின் தலைவராக அவர் நியமிக்கப்பட்டார். இடைவிடாத மறையுரை மற்றும் பாவ அறிக்கைகளைக் கேட்பதன் மூலம் மேற்கொண்ட சீர்திருத்தங்களால் அவர் “கியூபாவின் ஆன்மீகத் தந்தை” என்று அறியப்பட்டார். சாண்டியாகோ டி கியூபாவில் ஆறு ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து, இனப் பாகுபாடும் சமூக அநீதியும் நிலவிய அந்தத் தீவில் அயராது பணியாற்றினார், மறைப்பணியை மேற்கொண்டார். அவர் ஒரு நற்செய்திப் பணியாற்றும் பேராயராக இருந்தார். குருக்கள், குருத்துவக் கல்லூரி, குழந்தைகளின் கல்வி, அடிமைத்தனத்தை ஒழித்தல் என திருச்சபை வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களையும் அவர் புதுப்பித்தார். ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் ஸ்பெயினுக்குத் திரும்ப அழைக்கப்பட்டு, அரசி இசபெல் II-ன் ஆன்மீக ஆலோசகராகப் பணியாற்றினார்.

தனது வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் வாசிப்பில் ஆழ்ந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார் மற்றும் கத்தோலிக்க பத்திரிகைத் துறையில் அக்கறை செலுத்தினார். ஸ்பெயினில் ஒரு மத வெளியீட்டு நிறுவனத்தை நிறுவி, இருநூறு புத்தகங்களையும் சிறு நூல்களையும் வெளியிட்டார்.

சிறுவயதிலிருந்தே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாவின் மீது கொண்ட பக்தியும் அன்பும் அவரது வாழ்க்கையை அடையாளப்படுத்தின. அவருக்கு மரியா வழிகாட்டும் நட்சத்திரமாக இருந்தார். புனிதர் கூறினார்: “மரியாவின் மீது பக்தி கொண்டிருப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். உடல் மற்றும் ஆன்மாவின் தீமைகள் மற்றும் துன்பங்களிலிருந்து அவர் உங்களை விடுவிப்பார். இவ்வுலக மற்றும் நித்திய நன்மைகளை உங்களுக்குப் பெற்றுத் தருவார். …ஒவ்வொரு நாளும் அவரிடம் புனித ஜெபமாலையை ஜெபியுங்கள்; அப்போது இயேசுவுக்குப் பிறகு மரியா உங்கள் தாயாகவும், பரிந்துரையாளராகவும், மத்தியஸ்தராகவும், ஆசிரியராகவும், எல்லாமுமாகவும் இருப்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.”

“எனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலோ அல்லது எனது மறைப்பணிப் பயணங்களிலோ மரியாவின் தாய்மையான உருவத்தை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அவர் முழுவதும் இதயமும் முழுவதும் அன்புமாக இருக்கிறார். அன்பிற்குரிய மகனின் தாயாக அவரை நான் எப்போதும் கண்டிருக்கிறேன்; அதனால் அவர் என் தாய், திருச்சபையின் தாய், அனைவரின் தாய்.”

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகத்திற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் வரங்களையும் ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாள் ஜெபத்தின் அருளும் சக்தியும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தனது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் தாயின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில் மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

இந்தியாவில் கிறிஸ்தவத்தின் வேர்கள், புனித தோமையார் அப்போஸ்தலர் இந்தியாவிற்கு வந்த காலம் தொடங்கி, ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையானவை. இருப்பினும், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், கேரளாவின் பசுமையான கடற்கரைப் பகுதியில், பண்டைய சீரோ-மலபார் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை ஆன்மீகத் தனிமையையும் சமூகப் பிளவையும் எதிர்கொண்டிருந்தது. உள்நாட்டு நிர்வாகப் பிரச்சினைகளும், உள்ளூர் துறவற நிறுவனங்களின் பற்றாக்குறையும் அந்தச் சமூகத்தைப் பாதிப்புக்குள்ளாக்கின. அதே நேரத்தில், கடுமையான சாதிப் பாகுபாடும் பரவலான கிராமப்புற கல்வியறிவின்மையும் ஏழைகளையும் ஒதுக்கப்பட்டவர்களையும் முன்னேற்றத்தின் வாய்ப்புகளிலிருந்து முற்றிலும் விலக்கி வைத்திருந்தன. தங்கள் வளமான ஆன்மீக மரபைப் பாதுகாக்க வேண்டிய நிலையில் இருந்த கத்தோலிக்கக் குடும்பங்களுக்கு, வீட்டில் வலுவான ஆன்மீக வாழ்க்கையை வளர்க்கத் தேவையான ஆயர் பணிக் கருவிகளும் அடிப்படைப் பயிற்சியும் போதுமானதாக இல்லை.

அந்த முக்கியமான காலகட்டத்தில், புனித தோமையார் கிறிஸ்தவர்களின் சமூகத்திலிருந்து இறைவன் ஒரு அஞ்சாத தலைவரையும் சீர்திருத்தவாதியையும் எழுப்பினார்: புனித குரியாகோஸ் எலியாஸ் சாவரா.

1805 ஆம் ஆண்டு காயினகரியில் பிறந்த அருட்தந்தை சாவரா, உண்மையான ஆன்மீகப் புதுப்பித்தல் உயர்ந்த அறிவிப்புகளால் மட்டும் நிகழ முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டார். திருச்சபை வலுப்பெற்று, சமூகம் குணமடைய வேண்டுமெனில், சாதாரண குடும்பங்களின் இதயங்களையும் மனங்களையும் வடிவமைத்து, மாற்றம் வீட்டிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.

அருட்தந்தை சாவராவின் பதில் துணிச்சலானதும் தீர்க்கதரிசனமானதும் மிகவும் நடைமுறையானதுமாக இருந்தது. கார்மலைட் ஆஃப் மேரி இம்மாகுலேட் (CMI) சபையை இணைந்து நிறுவிய அவர், பின்னர் காங்கிரிகேஷன் ஆஃப் த மதர் ஆஃப் கார்மல் (CMC) சபையையும் உருவாக்கினார். துறவறத் தியான வாழ்க்கையையும் அவசரமான சமூகப் பணியையும் பிரிக்க அவர் மறுத்தார். அந்தப் பகுதியில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கல்வி இயக்கத்தைத் தொடங்கிய அவர், ஒவ்வொரு பங்குத் தேவாலயத்துடனும் ஒரு பள்ளி அமைக்க வேண்டும் என்ற வழிகாட்டுதலை (Pallikkoodam) வலியுறுத்தினார். சாதி அல்லது சமூக நிலை எதுவாக இருந்தாலும் எல்லா குழந்தைகளையும் இந்த வகுப்பறைகள் வரவேற்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ஒவ்வொரு மனித ஆன்மாவிற்கும் இறைவனின் முன்னிலையில் மீற முடியாத கண்ணியம் உண்டு என்பதை அவர் உறுதிப்படுத்தினார்.

ஆனால் அவரது மிகப் பெரிய கொடை நேரடியாக குடும்பத் திருச்சபைக்கே வழங்கப்பட்டது.

அருட்தந்தை சாவரா சாவருள் (அன்பான தந்தையின் ஏற்பாடு) என்ற நூலை எழுதினார்—கத்தோலிக்கக் குடும்ப வாழ்க்கைக்காக குறிப்பாக எழுதப்பட்ட ஆரம்பகால நடைமுறை வழிகாட்டிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். இந்த ஆன்மீக வழிகாட்டியில், அன்றாட வாழ்க்கைக்கான தெளிவான தந்தைமையான அறிவுரைகளை வழங்கினார்: உண்மையான குடும்ப ஜெபம், கணவன்-மனைவிக்கிடையேயான பரஸ்பர மரியாதை, ஏழைகளுக்கான தன்னலமற்ற தர்மம் மற்றும் குழந்தைகளின் ஒழுக்கக் கல்வியில் அக்கறை ஆகியவை அதில் அடங்கும்.

அவரது அனைத்து பணிகளுக்கும் அடித்தளமாக இரண்டு ஆன்மீகத் தூண்கள் இருந்தன: நற்கருணையின் மீது தீவிரமான பக்தியும், நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னையின் மீது கனிவான அன்பும். கத்தோலிக்கக் குடும்பங்களில் தினசரி புனித ஜெபமாலை ஜெபிக்கும் வழக்கத்தை அவர் அறிமுகப்படுத்தினார். மேலும், முழு பங்கையும் முழங்காலில் ஒன்றுகூடச் செய்த நாற்பது மணி நேர நற்கருணை ஆராதனையையும் ஏற்படுத்தினார். பெற்றோர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் ஜெபமாலையை வழங்கியதன் மூலம், நமது அன்னையின் பாதுகாப்பில் இருக்கும் குடும்பம் எந்தவொரு கலாச்சாரப் பிளவையும் துன்பத்தையும் எதிர்கொள்ள முடியும் என்பதை அவர் காட்டினார்.

புனித குரியாகோஸ் எலியாஸ் சாவரா, விசுவாசத்தின் புதுப்பித்தலும் மனித கண்ணியத்தின் பாதுகாப்பும் குடும்ப மேசையைச் சுற்றியே தொடங்குகின்றன என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். நமது இல்லங்கள் தினசரி ஜெபத்தில் வேரூன்றி, நற்செய்தியின் நற்பண்புகளால் வழிநடத்தப்படும்போது, அவை கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பிரகாசமாக வெளிப்படுத்தும் விளக்குகளாக மாறுகின்றன.

புனித குரியாகோஸ் எலியாஸ் சாவராவின் ஆன்மீகத்தைப் பின்பற்றி, அக்டோபர் 22 ஆம் தேதியன்று நடைபெறவுள்ள உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்கு முன்னதாக நாமும் 40 புனித மணி நேர நற்கருணை ஆராதனையை அனுசரிப்போம். இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நாளுக்குத் தயாராகும் வேளையில், தினமும் புனித ஜெபமாலையை ஜெபிப்போம்; புனித குரியாகோஸ் போன்ற மகத்தான புனித ஆண்களிடமிருந்தும் பெண்களிடமிருந்தும் வலிமையைப் பெறுவோம்; நமது இல்லங்களை விசுவாசம், கல்வி மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் உண்மையான திருத்தலங்களாக மாற்றுமாறு அன்னையிடம் வேண்டிக்கொள்வோம்.

புனித குரியாகோஸ் எலியாஸ் சாவரா, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகத்திற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் வரங்களையும் ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாள் ஜெபத்தின் அருளும் சக்தியும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தனது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் தாயின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில் மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலத்தில், அமெரிக்கா மிகப்பெரிய சமூக மற்றும் தொழில்துறை மாற்றத்தை எதிர்கொண்டுகொண்டிருந்தது. தொழிற்சாலைகள் பெருகியபோது, தொழிலாளர் குடும்பங்கள் பெரும் சுமையைச் சுமந்தன. ஒரு சிறிய பணியிட விபத்தோ அல்லது நோயோ ஏற்பட்டால்கூட, ஒரு விதவை பென்னியின்றி விடப்பட்டு, பிள்ளைகள் அரசின் பராமரிப்பில் பிரிந்துசெல்லும் நிலை ஏற்பட்டது. பாகுபாடு மற்றும் வறுமையை எதிர்கொண்ட குடியேறிய கத்தோலிக்கக் குடும்பங்களின் இல்லங்கள் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் இருந்தன.

அத்தகைய சூழ்நிலைக்குள் கடவுள் மைக்கேல் மெகிவ்னியை அனுப்பினார்.

ஐரிஷ் குடியேறிய பெற்றோருக்குப் பிறந்த பதின்மூன்று பிள்ளைகளில் மூத்தவரான மைக்கேல், இந்தப் போராட்டங்களை நேரடியாக அனுபவித்தார். அவரது தந்தை திடீரென இறந்தபோது, குருத்துவக் கல்லூரிப் படிப்பைத் தற்காலிகமாக நிறுத்திவிட்டு, வீட்டிற்குத் திரும்பி தனது குடும்பம் வாழ்வதற்கு உதவினார். அந்தச் சோதனை அவரது மேய்ப்புப்பணிக்கான இதயத்தை உருவாக்கியது. பின்னர், கனெக்டிகட் மாநிலத்தின் நியூ ஹேவனில் உள்ள புனித மரியா ஆலயத்தில் இளம் குருவாகப் பணியாற்றியபோது, அவர் தனது பங்கு மக்களைப் பெயர் சொல்லி அறிந்திருந்தார். மேலும் ஒரு அவசரமான கேள்வியை எழுப்பினார்: குடும்பங்கள் ஒன்றுபட்டும், பாதுகாப்பாகவும், தங்கள் நம்பிக்கையில் உறுதியாகவும் நிலைத்திருக்க திருச்சபை எவ்வாறு உதவ முடியும்?

ஜெபத்திற்கு நடைமுறைத் தொண்டும், பொருளாதார ஆதரவிற்கு நம்பிக்கையின் அடித்தளமும் தேவை என்பதை அருட்தந்தை மெகிவ்னி உணர்ந்தார். 1882ஆம் ஆண்டு, புனித மரியா ஆலயத்தின் அடித்தளத்தில், சில பொதுநிலையினரை ஒன்று திரட்டி, கொலம்பஸ் மாவீரர்கள் சபையை நிறுவினார். இது குடும்பத்திற்கு ஒரு கேடயமாக மாறியது; விதவைகள் மற்றும் அனாதைகளுக்கு பொருளாதாரப் பாதுகாப்பை வழங்கியதோடு, உண்மையான சகோதரத்துவம், தொண்டு மற்றும் குடும்பத்தில் ஆன்மிகத் தலைமை ஆகியவற்றிற்கும் ஆண்களை அழைத்தது.

அருளாளர் மைக்கேல் மெகிவ்னி, தனிமையைவிட தியாகமிக்க அன்பை குடும்பங்கள் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, கடவுளின் புதுப்பிக்கும் பணி சமையலறை மேசைகளைச் சுற்றியே விரிகிறது என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். வாழ்க்கைத்துணைகள் ஒருவரையொருவர் மன்னித்து, பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் ஒன்றாக ஜெபிக்கும்போது, உண்மையான அமைதி வீட்டிலேயே தொடங்குகிறது.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்நேரத்தில், எளிமையாகத் தொடங்குவோம்: உங்கள் குடும்பத்தினரை ஒன்றுகூட்டி, ஜெபமாலையை உங்கள் கைகளில் ஏந்தி, உங்கள் இல்லத்தின் கூரைக்குக் கீழேயே கிறிஸ்து தனது அமைதிப் பணியைத் தொடங்குமாறு அவரிடம் கேளுங்கள்.

அருளாளர் மைக்கேல் மெகிவ்னி, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

முன்னரும் ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் அதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

உலகம் மாறி, ஒரு புதிய நூற்றாண்டிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, அன்றாட வாழ்க்கையும் பெரும் மாற்றத்தைச் சந்தித்தது. தொழிற்புரட்சி கைத்தொழில்களை நீராவி இயந்திரங்களால் மாற்றியதோடு மட்டுமல்லாமல், சமூகம் மனிதனின் மதிப்பை எவ்வாறு கருதியது என்பதையும் மாற்றியது. தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களுக்கு, கடுமையான நீண்ட நேரப் பணி வாழ்க்கையை வெறுமனே சமாளிப்பதற்கே போதுமானதாக இருந்தது. ஒருவர் காயமடைந்தாலோ அல்லது வேலை செய்யும் வேகம் குறைந்தாலோ, அமைப்பு அவரை ஒதுக்கிவிட்டு தொடர்ந்து இயங்கியது. நெரிசலான நகரக் குடியிருப்புகளில் வாழ்ந்த கிராமப்புறக் குடும்பங்களுக்கு, இடைவிடாத வேகத்தில் வீட்டின் இயல்பான வாழ்க்கை முறை விரைவில் சிதைந்தது.

அதற்கு ஒரு தலைமுறை முன்பு வரை, வாழ்க்கை நிலத்தோடு நேரடியாக இணைந்திருந்தது. மழை பயிர்களுக்கு நீரூட்டும்போது மக்கள் கடவுளின் பராமரிப்பைக் கண்டனர்; சூரிய உதயத்தின்போது அவரது உண்மைத்தன்மையை நம்பினர். இயற்கை உலகம், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உலகை நோக்கும் திறந்த சாளரமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் குளிர்ந்த பகுத்தறிவும் தொழிற்சாலைகளின் புகையும் வந்தபோது, அந்த ஆன்மிக விழிப்புணர்வு மெல்ல மறையத் தொடங்கியது; இதனால் இல்லங்கள் இறைநம்பிக்கையற்ற கலாச்சாரத்திற்கு வெளிப்படையாகிவிட்டன.

திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோவாக மாறிய ஜோஆக்கினோ பெச்சி அடியெடுத்து வைத்த உலகம் இதுவே.

திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோ உண்மையான முன்னேற்றத்திற்கு ஒருபோதும் எதிரியாக இருக்கவில்லை; ஆனால் தனது காலத்தின் பொய்யான வாக்குறுதிகளை அவர் தெளிவாகக் கண்டார். தொழிலாளியின் கண்ணியத்தைப் பறிப்பதால் ஏற்படும் ஆன்மிகத் தீங்கை அவர் புரிந்துகொண்டார். இதனால் நவீன வரலாற்றில் குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய பாதுகாவலர்களில் ஒருவராக அவர் விளங்கினார். திருச்சபையை நேரடியாகத் தோற்கடிக்க வேண்டிய அவசியம் எதிரிக்கு இல்லை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்; நரகத்தின் சக்திகள் வெற்றிபெறாது என்று கிறிஸ்து ஏற்கனவே வாக்குறுதி அளித்திருந்தார். உண்மையான அச்சுறுத்தல் மிகவும் அமைதியானது: அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இறைநம்பிக்கையை அழித்து, மனிதர்களை ஒரு கணக்குப் புத்தகத்தின் வரிசைகளாக நடத்துவது.

உலகம் ஒரு பொய்யான இருமுனைத் தேர்வுக்குள் தள்ளப்படுவதாக அவர் எச்சரித்தார்: தொழிலாளர்களைத் தூக்கி எறியக்கூடிய உதிரிப்பாகங்களாகக் கருதும் கட்டுப்பாடற்ற முதலாளித்துவமும், தனிநபரை விழுங்கிவிடும் அரச சோசலிசமும். இவை இரண்டும் ஒரேபோன்ற பொறிகள் என்று திருத்தந்தை லியோ சுட்டிக்காட்டினார்; ஏனெனில் இரண்டுமே மனிதனின் நோக்கத்தை கடவுளிடமிருந்து விலக்கி, உலக அமைப்புகளிடம் ஒப்படைத்தன.

அவரது பதில் திருச்சபையின் “மூன்றாவது வழி.” நாம் பொருளாதார இயந்திரத்திற்கோ அல்லது முழுமையான அரசிற்கோ சேவை செய்வதற்காக இருப்பவர்கள் அல்ல. ஒருவர் தனது குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவும், கடவுளுக்கு மகிமை சேர்க்கவும் உழைக்கிறார். 88 திருத்தூது மடல்களின் வழியாக, இருபதாம் நூற்றாண்டில் காத்திருந்த ஒழுக்கப் புயல்களைத் தடுக்க அவர் எச்சரிக்கை ஒலித்தார்.

அவரது மேய்ப்புப்பணித் தீர்வின் மையத்தில் திருப்பலி ஜெபமாலை இருந்தது. “ஜெபமாலைத் திருத்தந்தை” என்று அழைக்கப்பட்ட அவர், பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, இந்தப் புனித நடைமுறைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு திருத்தூது மடல்களை எழுதினார். அவருக்கு கருத்தியல் கல்விக் கோட்பாடு தேவையில்லை; சமையலறை மேசையைச் சுற்றி ஜெபமாலை ஜெபிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பம். எதிரிக்கு எதிரான முதன்மையான பாதுகாப்புக் கோடு வீடே என்று அவர் கருதினார்; பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் வீட்டில் ஒன்றாக முழங்காலிட்டு ஜெபிக்கும்போது உண்மையான ஆன்மிகப் புதுப்பிப்பு தொடங்குகிறது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

இந்தக் கண்ணோட்டம் தொடர்ச்சியான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அருளாளர் மைக்கேல் மெகிவ்னி ஏழை குடியேறிய விதவைகளைப் பாதுகாக்க முன்வந்தார்; ஃபிராங்க் டஃப் டப்ளினின் சிதைந்த தெருக்களில் மரியாவின் படையணியை வழிநடத்தினார்; அருட்தந்தை பேட்ரிக் பேய்டன் அரங்கங்களை நிரப்பி “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்” என்று அறிவித்தார்; மேலும் புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் தனது திருத்தந்தைப் பணிக்காலம் முழுவதும் மனித வாழ்வின் புனிதத்தன்மையைப் பாதுகாத்தார்.

நமது திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ, இதே பணியைத் தொடர்வதற்காக தனது திருத்தந்தைப் பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோவிடமிருந்து அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, உயிருள்ள ஆன்மாக்களை ஒரு அல்காரிதமாகக் குறைக்கும் டிஜிட்டல் காலத்திற்கு எதிராக அவர் குரல் கொடுத்து வருகிறார்; நமது குடும்பங்களை மீண்டும் வரவேற்பறைக்கு அழைத்து, ஒன்றாக ஜெபிக்குமாறு அழைக்கிறார்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

முன்னரும் ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் அதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மேற்கு பிரான்சின் சாலைகளில் புனித லூயி-மரி தெ மொன்போர்ட் நடந்துசென்றாலும், அவர் இறந்த ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான காலத்திற்குப் பிறகே அவரது குரல் உலகளாவிய திருச்சபையை உண்மையாகச் சென்றடைந்தது. 1716ஆம் ஆண்டு அவர் இறப்பதற்கு முன்பே, இருளின் சக்திகள் அவரது எழுத்துகளை ஒரு கருவாலி மரப் பெட்டியின் மௌனத்திற்குள் புதைத்துவிடும் என்றும், இதனால் ஆன்மாக்கள் நம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னையின்மீது கொண்டிருந்த அவரது பக்தியை அறிந்துகொள்ள முடியாது என்றும் அவர் முன்னறிவித்தார். அந்த முன்னறிவிப்பு உண்மையாகவே நடந்தது: அவரது கையெழுத்துப் பெருநூலான மரியாவுக்கு உண்மையான பக்தி, 1842ஆம் ஆண்டு கண்டெடுக்கப்படும் வரை Saint-Laurent-sur-Sèvre என்ற இடத்தில் மறக்கப்பட்டுக் கிடந்தது.

அதன் உலகளாவிய தாக்கம் 1860 முதல் 1890 வரையிலான காலத்தில் வெளிப்பட்டது. அருட்தந்தை ஃபிரெடெரிக் வில்லியம் ஃபேபர் 1862ஆம் ஆண்டு இந்த நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தபோது, லூயி தெ மொன்போர்ட்டின் செய்தி ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையை அடைந்தது. தொழில்மயமாக்கல் பாரம்பரிய குடும்ப வாழ்க்கையைச் சிதைத்தும், இறைநம்பிக்கையற்ற சிந்தனை இல்லத்தின் புனிதத் தன்மையை அழுத்தத்திற்குள்ளாக்கியும் இருந்தபோது, லூர்து மற்றும் நோக் நகரங்களில் நம் அன்னையின் தோற்றங்களால் ஏற்கனவே விழிப்படைந்திருந்த கத்தோலிக்க உலகம், அவரது மீண்டும் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஞானத்துடன் ஆழமாக ஒத்திசைந்தது. குடும்பங்களை மீண்டும் ஜெபமாலைக்குத் திரும்புமாறு வலியுறுத்திய திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோவின் முக்கியமான திருத்தூது மடல்களுக்கு இது மேலும் வலுசேர்த்தது (திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோவைப் பற்றிய நேற்றைய தியானத்தைப் பார்க்கவும்).

அவரது ஆன்மிகத்தின் அனைத்தும் ஒரு நம்பிக்கையைச் சுற்றியே அமைகிறது: Ad Jesum per Mariam… மரியாவின் வழியாக இயேசுவிடம். கடவுள் மரியாவின் வழியாக மனித வரலாற்றிற்குள் நுழையத் தேர்ந்தெடுத்ததால், கிறிஸ்துவை அடைவதற்கான மனிதகுலத்தின் மிகவும் பாதுகாப்பான பாதை, அவரை உலகிற்குக் கொண்டுவந்த அதே பாத்திரத்தின் வழியாகச் செல்கிறது என்று அவர் கற்பித்தார். லூயி தெ மொன்போர்ட் இந்த மாற்றத்தை ஒரு சிற்பியின் உருவகத்தின் மூலம் விளக்கினார். ஒரு கைவினைஞர் பல ஆண்டுகள் கடினமாக உழைத்து, குளிர்ந்த வெண்கலத்தைத் தட்டி, நிச்சயமற்ற முடிவுகளை எதிர்பார்க்கலாம்; அல்லது உருகிய உலோகத்தை ஒரு சரியான அச்சுக்குள் ஊற்றி, கணநேரத்தில் குறையற்ற உருவத்தை உருவாக்கலாம். தூய ஆவியால் உருவாக்கப்பட்ட அந்தத் தெய்வீக அச்சே மரியா. ஒரு குடும்பம் தனது அன்றாடப் போராட்டங்கள், கவலைகள் மற்றும் உடைந்த நிலைகளை அவரது கைகளில் ஒப்படைக்கும்போது, மனிதனின் சொந்த மனவலிமையால் மட்டும் சாதிக்க முடியாததை, அவர் தனது மகனின் குணநலனாக வடிவமைக்கிறார்.

பிரான்சின் கிராமப்புறங்களில் தனது மறைப்பணி சேவையில், புறக்கணிப்பு மற்றும் கஷ்டங்களால் குடும்பங்கள் சிதைவதை லூயி தெ மொன்போர்ட் கண்டார். அவரது பதில் நேரடியானது: சிலுவையை நிறுவி, ஜெபமாலையை பெற்றோர் மற்றும் பிள்ளைகளின் கைகளில் வைப்பது. வீட்டிற்குள் ஒன்றாகச் செய்யப்படும் ஜெபம், குடும்பப் பிளவுகளை குணப்படுத்தவும் கலாச்சாரச் சீரழிவை எதிர்க்கவும் தனித்துவமான சக்தியைக் கொண்டுள்ளது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஒரு குடும்பம் ஜெபமாலையின் பத்து மணிகளை ஜெபிக்க முழங்காலிட்டு ஒன்றுகூடும்போது, அது தனது இல்லத்தைச் சுற்றி ஓர் ஆன்மிகப் பாதுகாப்பு வளையத்தை அமைத்து, அன்றாட வாழ்க்கையைப் புனிதப்படுத்தி, வீட்டை ஒரு குடும்ப ஆன்மிகக் கோட்டையாக மாற்றுகிறது. இந்த நிலைத்திருக்கும் செய்தியை நவீன காலத்தில் ஜெபமாலையின் தலைசிறந்த திருத்தூதர்களான புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், புனித அன்னை தெரசா, வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டன் மற்றும் வணக்கத்திற்குரிய ஃபுல்டன் ஷீன் (விரைவில் புனிதராகவிருப்பவர்) ஆகியோர் முன்னெடுத்துச் சென்றனர்.

அவர் தனது காலத்தைக் கடந்தும் நோக்கினார். “பிற்காலத்தின் திருத்தூதர்கள்” என அழைக்கப்படும் விசுவாசிகளை அவர் முன்னறிவித்தார்; அவர்களின் ஆன்மிகத் தாங்குதிறன் நம் அன்னையிடம் முழுமையாகச் சரணடைவதைச் சார்ந்திருக்கும். இந்தப் பாரம்பரியம் நவீன வரலாற்றை வடிவமைத்தது: லூர்து மற்றும் நோக்கில் நிகழ்ந்த தோற்றங்களிலிருந்து, அமைதிக்கான விலையாக குடும்பங்கள் தினமும் ஜெபமாலை ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற பாத்திமாவின் அவசரமான அழைப்பு வரை. பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், புனித லூயி தெ மொன்போர்ட்டின் தனிப்பட்ட குறிக்கோளான Totus Tuus என்பதை உலக அரங்கிற்கு எடுத்துச் சென்றார்; மரியாவிடம் முழுமையாகச் சரணடைவது நாடுகளையும் குடும்பங்களையும் அவற்றின் இருண்ட சோதனைகளைக் கடந்து வழிநடத்துகிறது என்பதை இது எடுத்துக்காட்டியது.

இன்று அந்தப் பணியை வாழ்வில் செயல்படுத்த அழைக்கப்பட்டவர்கள் நாமே; எளிமையாக நமது ஜெபமாலை மணிகளை கையில் எடுத்துக்கொண்டு, நமது குடும்பத்தினர், நண்பர்கள் மற்றும் உடன் பணிபுரிபவர்களை உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் இணைய அழைப்பதிலிருந்து தொடங்குவோம்.

புனித லூயி தெ மொன்போர்ட், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம்

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக.

இப்பொழுதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

முன்னரும் ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் அதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

1883ஆம் ஆண்டு, மடகாஸ்கரின் திருச்சபையின் அன்னை என்று அழைக்கப்பட்ட அருளாளர் விக்துவார் ராசோமானரிவோ, அரசியல் அடக்குமுறையின் மத்தியிலும் கத்தோலிக்க நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதில் உறுதியாக நிலைத்தார். பிராங்கோ-மலகாசி மோதலுக்குப் பிறகு, கத்தோலிக்கக் கூட்டங்களும், ஆலயங்களும் பிற நிறுவனங்களும் தடை செய்யப்பட்டன. ஆனால் விக்துவார் உள்ளிட்ட சிலர் இந்தத் தடையைப் பொருட்படுத்தாமல் அமைதியான முறையில் தங்கள் நம்பிக்கையை வாழ்ந்தனர். மரியன் ஆன்மிகத்தை மையமாகக் கொண்ட “L’Union Catholique” என்ற இயக்கத்தை வழிநடத்தும் பொறுப்பை அவர் ஏற்றார். 1886ஆம் ஆண்டு மறைப்பணியாளர்கள் நாட்டிற்குத் திரும்பியபோது, விக்துவார் ஏழைகள் மற்றும் தொழுநோயாளிகளுக்காக எண்ணற்ற தொண்டு பணிகளில் தன்னை அர்ப்பணித்தார். 

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவரது கல்லறைக்குச் சென்றபோது, “இந்த நிலத்திற்கும் அதன் மரபுகளுக்கும் அவர் காட்டிய அன்பின் சாட்சி, இயேசு கிறிஸ்துவில் கொண்ட நம்பிக்கையின் அடையாளமாக ஏழைகளுக்குச் செய்த அவரது சேவை, நாமும் பின்பற்ற அழைக்கப்படும் பாதையை நமக்குக் காட்டுகின்றன” என்று கூறினார்.   

அருளாளர் விக்துவார் 1848ஆம் ஆண்டு அந்தனனரிவோவில், நாட்டின் மிகவும் செல்வாக்குமிக்க குடும்பங்களில் ஒன்றில் பிறந்தார். அவரது முன்னோர்களின் உள்ளூர் மரபு நம்பிக்கைகளின்படி அவர் கல்வி கற்றார். ஆனால் 1861ஆம் ஆண்டு சில பிரெஞ்சு இயேசு சபை மறைப்பணியாளர்கள் மடகாஸ்கருக்கு வந்தபோது, இளம் பெண் மறைப்பணி பள்ளியில் சேர்ந்தார்; 1863ஆம் ஆண்டு திருமுழுக்கு பெற்றார். இதற்கு அவரது பெற்றோர் எதிர்ப்பு தெரிவித்து, அவரை ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் பள்ளியில் சேர்த்தனர். அதுவும் பலனளிக்காதபோது, அவரை குடும்பத்திலிருந்து விலக்கிவிடுவதாக மிரட்டினர். 

அவர் துறவற வாழ்க்கையின்பால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தாலும், அவரது பெற்றோர் அவருக்கும் உயர்பதவி வகித்த இராணுவ அதிகாரியான அவரது உறவினருக்கும் திருமணம் ஏற்பாடு செய்தனர். அவர் வன்முறையாளராகவும் பெண்களைத் தவறாக நடத்துபவராகவும் மதுவுக்கு அடிமையானவராகவும் இருந்தார். அவரது நண்பர்கள் தொடர்ந்து அவரை விவாகரத்து செய்யுமாறு வலியுறுத்தினர்; ஆனால் அவர் மறுத்து, திருமணம் ஒரு புனித அருட்சாதனம் என்றும் அதை ஒருபோதும் முறிக்க முடியாது என்றும் கூறினார். ஒவ்வொரு நாளும் தனது கணவரின் மனமாற்றத்திற்காக தொடர்ந்து ஜெபித்தார். இறப்பதற்கு முன்பு, அவரது கணவர் அவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுத் திருமுழுக்கு பெற்றார்.  

அதன்பிறகு, தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் ஏழைகள், நோயாளிகள் மற்றும் சிறையில் இருந்தவர்களைப் பராமரிப்பதில் செலவிட்டதோடு, முழுமையாக ஜெபத்திற்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தார். 1890ஆம் ஆண்டு அவரது உடல்நிலை மோசமடையத் தொடங்கியது; 1894ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 21ஆம் தேதி, 46 வயதில் அவர் இறந்தார்.  

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்நேரத்தில், அதே உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை கையில் ஏந்துங்கள். நம் அன்னையிடம் நமது இல்லங்களைப் பாதுகாக்கவும், நமது திருமண உறவுகளைத் தாங்கவும், கிறிஸ்துவின் அமைதியை நமது உலகிற்குக் கொண்டுவரவும் கேளுங்கள். 

அருளாளர் விக்துவார் ராசோமானரிவோ, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். 

மிகப் புனித ஜெபமாலையின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். 

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும். 

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

முன்னரும் ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் அதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

அர்ஜென்டினாவின் கோர்டோபா மலைப்பகுதிகளில், ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் ஒருகாலத்தில் முற்றிலும் மறக்கப்பட்ட நிலையில் வாழ்ந்தனர். டிரான்ஸ்லாசியெர்ரா மன்னிக்காத நிலப்பரப்பாக இருந்தது—சாலைகளோ, பள்ளிகளோ இல்லை; கரடுமுரடான பாதைகள் முழு பள்ளத்தாக்குகளையும் திருவருட்சாதனங்களிலிருந்து துண்டித்துவிட்டன. புவனஸ் அயர்ஸில் இருந்த அதிகாரிகள் அந்தப் பின்தங்கிய பகுதியை பொருளாதாரப் பயனற்ற நிலமாகக் கருதி, ஏழை விவசாயத் தொழிலாளர்கள், கௌச்சோக்கள் மற்றும் சட்டவிரோதச் செயல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் தங்களைக் கவனித்துக்கொள்ளட்டும் என்று விட்டுவிட்டனர். 1869ஆம் ஆண்டு, திருச்சபை புதிதாகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மறைமாவட்டக் குருவை அந்தத் தனிமைக்குள் அனுப்பியது: அருட்தந்தை ஹோசே காப்ரியல் தெல் ரொசாரியோ ப்ரோச்செரோ.

எளிமையாக Cura Brochero என்று அழைக்கப்பட்ட அவர், மேசைக்குப் பின்னால் அமர்ந்து பணியாற்ற மறுத்தார். பழைய கம்பளிப் பொஞ்சோவை அணிந்து, Malacara என்ற தனது கோவேறு கழுதையின் மீது ஏறி, ஆற்றைக் கடக்கும் பாதைகளிலும் உறைந்த மலை வழிகளிலும் நாற்பது ஆண்டுகள் பயணம் செய்து தொலைதூர வீடுகளைச் சென்றடைந்தார். ஒரு குடும்பம் நோயுற்ற குழந்தையை இழந்து துயருற்றிருந்தாலும், அல்லது பழைய இரத்தப் பகையால் சிக்கியிருந்தாலும், ப்ரோச்செரோ அவர்களின் கதவைத் தட்டியிருப்பார்.

மேய்ப்புப்பணி என்பது ஆன்மாவைப் பற்றிக் கவனிப்பதோடு அன்றாட வாழ்வாதாரத்தையும் கவனிப்பதாகும் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார். மிகுந்த தனிமை குடும்பங்களை உள்ளிருந்து வாடச்செய்தது. அவர்களுக்கு உதவுவதற்காக, ப்ரோச்செரோ உள்ளூர் தொழிலாளர்களை ஒருங்கிணைத்து, கிட்டத்தட்ட 200 மைல் நீளமான மலைச் சாலைகளை அமைக்கவும், சிறுமிகளுக்கான பள்ளிகளைத் திறக்கவும், பாசனக் கால்வாய்களைத் தோண்டவும் செய்தார். கடினமான உடல் உழைப்பு செல்வந்த நில உரிமையாளர்களை வளப்படுத்துவதற்கான தண்டனை அல்ல; அது குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவும் கடவுளுக்கு மகிமை அளிக்கவும் செய்யப்படும் நேர்மையான வழி என்று அவர் தெளிவாகக் கூறினார்.

இருப்பினும், குடிமைப் பணிகளையும் தனது குருத்துவப் பணியையும் அவர் ஒருபோதும் குழப்பிக்கொள்ளவில்லை. சாலைகளும் அஞ்சல் வழித்தடங்களும் மட்டும் காயமடைந்த இதயத்தை ஒருபோதும் குணப்படுத்த முடியாது.

மனமாற்றமே அவரது பணியின் உண்மையான இதயம். மலைகளைக் கடந்து, புனித இஞ்ஞாசியாரின் ஆன்மிகப் பயிற்சிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு வாரகால ஆன்மிகத் தியான முகாம்களை அவர் ஏற்பாடு செய்தார். கடினமான மூன்று நாள் பயணங்களில், கரடுமுரடான கௌச்சோக்களையும் விவசாயிகளையும் பனிப்புயல்களின் வழியாகக் கோர்டோபாவுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் வழிநடத்தினார்; பின்னர் வில்லா டெல் டிரான்சிட்டோவில் தனது சொந்தக் கைகளால் கட்டிய ஆன்மிகத் தியான இல்லத்திற்கும் அழைத்துச் சென்றார். அவரது வாழ்நாளில் 70,000க்கும் மேற்பட்டோர் அந்த அமைதியான ஆன்மிகத் தியானங்களில் பங்கேற்றனர். வன்முறைக்குப் பெயர்பெற்ற ஆண்கள் தங்கள் பள்ளத்தாக்குகளுக்குத் திரும்பியபோது மாற்றமடைந்திருந்தனர்—தங்கள் மனைவிகளுடன் சமாதானம் செய்து, தங்கள் பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையில் மீண்டும் ஈடுபட்டனர்.

ப்ரோச்செரோ இவை அனைத்திற்கும் புனித ஜெபமாலையை அடித்தளமாக அமைத்தார். சியெர்ரா மலைகளைக் கடந்து சவாரி செய்தபோது, ஜெபமாலை மணிகள் அவரது மார்பில் கிடக்க, அவரது விரல்கள் ஒவ்வொரு பத்தையும் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தன. நம் அன்னைதான் இல்லத்தின் நிலையான பாதுகாவலர் என்பதை அவர் மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார். மண் தரையுள்ள எளிய குடிசைகளையே தினசரி ஜெபம் நடைபெறும் இடங்களாக மாற்றிய அவர், கரடுமுரடான பள்ளத்தாக்குகள் முழுவதும் நிலவும் அமைதி அவர்களின் சொந்த வீட்டின் கூரைக்குக் கீழேயே தொடங்குகிறது என்பதை பெற்றோருக்கு நினைவூட்டினார்.

அவரது உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்தபோதும் ப்ரோச்செரோ ஒருபோதும் நிற்கவில்லை. நோயாளிகளைச் சந்தித்தபோது, ஏழைகளுடன் சேர்ந்து mate அருந்தியதன் மூலம் இறுதியில் தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டார். தனது இறுதி ஆண்டுகளில் பார்வையையும் செவித்திறனையும் இழந்த அவர், 1914ஆம் ஆண்டு இறக்கும் வரை சிலுவையையும் பழுதடைந்த ஜெபமாலை மணிகளையும் கைகளில் ஏந்தியபடி அமைதியான ஜெபத்தில் தனது இறுதி நாட்களைக் கழித்தார்.

ப்ரோச்செரோவின் வாழ்க்கை, நற்செய்தி சமூகத்தின் விளிம்புநிலைகளில் சென்று இல்லத் திருச்சபையை வலுப்படுத்தும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதை காட்டுகிறது: உடைந்த சமூகங்கள் குணமடையத் தொடங்குகின்றன.

இன்றும் அதே மேய்ப்புப்பணி துணிச்சல் நமக்குத் தேவை. நமது திருத்தந்தை திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ, வசதியான வாழ்க்கை முறைகளிலிருந்து வெளியேறி, நமது இல்லங்களை நவீன ஆன்மிகப் புறக்கணிப்பிலிருந்து பாதுகாக்குமாறு சாதாரண கத்தோலிக்கர்களுக்கு தொடர்ந்து அழைப்பு விடுத்துள்ளார். குரா ப்ரோச்செரோ மலைகளைக் கடந்து குடும்பங்களை கிறிஸ்துவில் நிலைநிறுத்தியதுபோல, அன்றாட ஜெபத்தின் வழியாக நமது வீடுகளை நமது காலத்தின் இரைச்சலிலிருந்து மீண்டும் மீட்டெடுக்க நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்நேரத்தில், அதே சோர்வறியாத ஆர்வத்துடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை கையில் ஏந்துங்கள். நம் அன்னையிடம் நமது இல்லங்களைப் பாதுகாக்கவும், நமது சமூகங்களைக் குணப்படுத்தவும், கிறிஸ்துவின் அமைதியை நமது உலகிற்குக் கொண்டுவரவும் கேளுங்கள்.

புனித ஹோசே காப்ரியல் தெல் ரொசாரியோ ப்ரோச்செரோ, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் புனித ஜெபமாலையின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

முன்னரும் ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் அதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

ஆஸ்திரேலியாவின் பின்தங்கிய வறண்ட பகுதிகளில், தொழிலாளர் குடும்பங்கள் ஆயிரக்கணக்கான மைல் பரப்பளவில் ஒருகாலத்தில் சிதறி வாழ்ந்தனர். தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சுரங்கக் குடியிருப்புகள், ரயில்வே முகாம்கள் மற்றும் ஆட்டுப் பண்ணைகளில் பள்ளிகளோ வழக்கமான திருச்சபை வாழ்க்கையோ இல்லை. காலனித்துவ அதிகாரிகள் இந்தக் குழந்தைகளை கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு கீழ்த்தட்டு மக்களாகக் கருதியதால், தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்த வறுமையிலிருந்து வெளியேற அவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த நம்பிக்கையே இருந்தது.

1866ஆம் ஆண்டு, புனித மரி மெக்கிலாப் இதை மாற்ற முடிவு செய்தார்.

அருட்தந்தை ஜூலியன் டெனிசன்-வுட்ஸுடன் இணைந்து, மரி திரு இருதயத்தின் புனித யோசேப்பு அருட்சகோதரிகளை நிறுவினார்—நாடு முழுவதும் அவர்கள் “பழுப்பு நிற ஜோயிகள்” என்று அழைக்கப்பட்டனர். பெரிய நகரங்களிலுள்ள துறவற இல்லங்களுக்குள் தங்குவதற்குப் பதிலாக, மரி தனது சகோதரிகளை நேரடியாக வறண்ட, வெப்பமான பின்தங்கிய பகுதிகளுக்கு அனுப்பினார். குதிரை மற்றும் குதிரைவண்டிகளில் பயணம் செய்து, அவர்கள் கரடுமுரடான மரக் குடிசைகளிலும் துணிக் கூடாரங்களிலும் இலவச வகுப்பறைகளை அமைத்தனர்; ஒருபோதும் புத்தகத்தைத் தொட்டிராத குழந்தைகளுக்கு வாசிக்கவும் ஜெபிக்கவும் கற்றுக்கொடுத்தனர்.

ஒரு குழந்தைக்கு உதவுவது என்றால், அந்தக் குழந்தையின் பின்னால் இருக்கும் குடும்பத்தையும் பாதுகாப்பதாகும் என்பதை மரி அறிந்திருந்தார். கிராமப்புறக் குடும்பங்கள் வறட்சியாலோ திடீர் நோயாலோ பாதிக்கப்பட்டபோது, சகோதரிகள் நோயாளிகளைப் பராமரிக்கவும் அனாதைகளைத் தங்களுடன் ஏற்றுக்கொள்ளவும் முன்வந்தனர். பள்ளிக் கட்டணம் வசூலிக்க மரி மறுத்தார்; அடிப்படைக் கல்வி செல்வந்தர்களின் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் உரியது என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

இந்தப் பணி உள்ளூர் அதிகாரிகளிடமிருந்து கடுமையான எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. குழந்தைகள் மீதான துஷ்பிரயோகத்தை மரி வெளிக்கொணர்ந்தபோதும், உள்ளூர் குருக்கள் தனது பள்ளிகளைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றதை எதிர்த்தபோதும், அவரது ஆயர் 1871ஆம் ஆண்டு அவரை அநியாயமாகத் திருச்சபையிலிருந்து விலக்கினார். மரி எந்தக் கசப்புமின்றி அந்தத் தண்டனையைத் தாங்கினார்; அமைதியாக ஜெபித்து, தன்னை குற்றம் சாட்டியவர்களை மன்னித்தபடியே தன்னை நம்பிய குடும்பங்களின் பக்கத்தில் உறுதியாக நின்றார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, தனது மரணப் படுக்கையில் இருந்த ஆயர் அந்தத் தண்டனையை முழுமையாக நீக்கினார்.

இந்தச் சோதனைகள் அனைத்திலும், மரி புனித ஜெபமாலையைப் பெரிதும் சார்ந்திருந்தார். தொலைதூர பின்தங்கிய முகாமுகளுக்கிடையே பயணம் செய்தபோது தனது ஜெபமாலை மணிகளைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்ற அவர், தங்கள் சொந்த வீட்டின் கூரைக்குக் கீழே செய்யப்படும் ஜெபமே அமைதியின் உண்மையான அடித்தளம் என்று பெற்றோரிடம் தொடர்ந்து கூறினார். கஷ்டங்களின் மத்தியிலும் கடவுள் ஒருபோதும் ஓர் இல்லத்தைக் கைவிடுவதில்லை என்று போராடும் தாய்மார்களுக்கும் தந்தையர்களுக்கும் நினைவூட்டிய அவர், பிள்ளைகளை ஒன்றுகூட்டி அவர்களின் துயரங்களை நம் அன்னையிடம் ஒப்படைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

ஒரு பக்கவாதத்திற்குப் பிறகு சக்கர நாற்காலியில் அமர வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டபோதும், 1909ஆம் ஆண்டு சிட்னியில் இறக்கும் வரை மரி தனது மேசையிலிருந்து பள்ளிகளைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தினார்.

சமூகத்தின் மறக்கப்பட்ட மூலைகளுக்கு திருச்சபை நேரடியாகச் செல்லும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்பதை அவரது சாட்சி காட்டுகிறது: இல்லத் திருச்சபை தனது அடித்தளத்தை மீண்டும் கண்டடைகிறது; உடைந்த சமூகங்கள் குணமடையத் தொடங்குகின்றன.

இன்றும் அதே துணிச்சல் நமக்குத் தேவை. நமது திருத்தந்தை திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ, நவீன தனிமை மற்றும் புறக்கணிப்பிலிருந்து தங்கள் இல்லங்களைப் பாதுகாக்குமாறு சாதாரண கத்தோலிக்கர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளார். புனித மரி மெக்கிலாப் பாதிக்கப்படக்கூடிய குடும்பங்களைப் பாதுகாக்க ஆஸ்திரேலியாவின் பின்தங்கிய பகுதிகளைக் கடந்துசென்றதுபோல, அன்றாட ஜெபத்தின் வழியாக நமது சொந்த குடும்பங்களையும் உறுதியாக நிலைநிறுத்த நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்நேரத்தில், அதே அமைதியான உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை கையில் ஏந்துங்கள். நமது குடும்பங்களைப் பாதுகாக்கவும், கிறிஸ்துவின் அமைதியை நமது உலகிற்குக் கொண்டுவரவும் நம் அன்னையிடம் கேளுங்கள்.

புனித மரி மெக்கிலாப், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் புனித ஜெபமாலையின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

முன்னரும் ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் அதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

1879ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 21ஆம் தேதி மாலை, கவுண்டி மேயோவின் சதுப்பு நிலங்கள் முழுவதும் கடும் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அதற்கு வெறும் மூன்று தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, பெரும் பஞ்சம் கிராமப்புறத்தைச் சிதைத்தது; பசியால் ஒரு மில்லியனுக்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்ததோடு, மேலும் பல மில்லியன் மக்கள் புலம்பெயர்வதற்கான கப்பல்களில் ஏறிச் சென்றனர். தலைமுறைகளாக, அயர்லாந்தின் குடும்பங்கள் தங்கள் கத்தோலிக்க நம்பிக்கையை உயிரோடு வைத்திருக்க தண்டனைச் சட்டங்களின் கீழ் துன்பப்பட்டனர்; மறைவான மலைப் பள்ளங்களிலும் காற்று வீசும் வயல்களிலும் திருப்பலி கூடினர். ஆனால் அந்தப் பஞ்சம் முற்றிலும் வேறுபட்ட அழிவைக் கொண்டுவந்தது. குழந்தைகளின் சிரிப்பு மறைந்தது, முழு குடியிருப்புப் பகுதிகளும் காலியானது, தாங்க முடியாத துயரமும் வேதனையும் நிறைந்த மௌனம் அயர்லாந்து முழுவதும் நிலவியது.

அந்த மழை பெய்த வியாழக்கிழமை, விண்ணகம் துயருற்ற விசுவாசிகளுக்கு ஆறுதல் அளித்தது. திடீரென ஒரு தீவிரமான ஒளி பங்கு ஆலயத்தின் முன்பக்கச் சுவரை ஒளிரச் செய்தது. செய்தி வேகமாகப் பரவியது; விரைவில் சிறுவர்கள் முதல் பாட்டிகள் வரை கிராம மக்கள் உறைபனியான மழையில் அருகருகே நின்றனர். அவர்கள் இரண்டு மணி நேரம் முழுமையான மௌனத்தில் அங்கேயே நின்றனர். எந்தச் செய்தியும் வழங்கப்படவில்லை; திருப்பலியின் உயிருள்ள ஆறுதலை மட்டுமே விண்ணகம் அவர்களுக்கு வழங்கியது. மக்கள் அமைதியாக நின்று புனித ஜெபமாலையை ஜெபித்தனர். 

சுவரின் மையத்தில் ஒரு பீடம் இருந்தது. அதன் மீது தேவதூதர்களால் சூழப்பட்ட ஒரு இளம் செம்மறியாட்டுக் குட்டி இருந்தது; அவருக்குப் பின்னால் ஒரு எளிய சிலுவை நேராக நின்றது. தலைமுறைகளாக அயர்லாந்தின் கத்தோலிக்கர்களுக்கு, தாங்க முடியாத துயரங்களைக் கடந்து செல்ல திருப்பலி துணையாக இருந்தது; மற்ற அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டபோது, திருநற்கருணை அவர்களின் உயிராதாரமாக இருந்தது. நோக்கில், பலத்த துயரத்தால் நொறுங்கிய மக்களுக்கு, பீடத்தின் மீதுள்ள செம்மறியாட்டுக் குட்டியே வாழ்வின் இறுதியான ஊற்றும் உச்சியும் என்பதை கடவுள் வெளிப்படுத்தினார்; அவர்களின் அமைதியான துன்பம் கல்வாரியின் பலியுடன் இணைந்திருப்பதை நினைவூட்டினார்.

பீடத்தின் அருகில் இறைவனின் அன்னை, புனித யோசேப்பு மற்றும் நற்செய்தியாளர் புனித யோவான் ஆகியோர் நின்றனர்.

நம் அன்னை செம்மறியாட்டுக் குட்டிக்கு மிக அருகில் நின்றார்; அவரது கைகள் ஜெபத்தில் உயர்த்தப்பட்டிருந்தன, கண்கள் விண்ணகத்தை நோக்கி உயர்த்தப்பட்டிருந்தன, தலையில் தங்கக் கிரீடம் இருந்தது. அவரது முழு தோற்றமும் தன்னைக் கடந்த ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டி, ஒவ்வொரு இதயத்தையும் நேராகத் தனது மகனிடம் வழிநடத்தியது. அவருக்கு அருகில் புனித யோசேப்பு நின்றார்; அவரது தலை பீடத்தை நோக்கி அமைதியான பயபக்தியுடன் குனிந்திருந்தது. திருக்குடும்பத்தின் பாதுகாவலராக, யோசேப்பு ஓர் அமைதியான இல்லக் காவலராக நின்று, மரியாவைக் காத்தபடி செம்மறியாட்டுக் குட்டியை மதித்தார்.

நம் அன்னை செம்மறியாட்டுக் குட்டிக்கு மிக அருகில் நின்றார்; அவரது கைகள் ஜெபத்தில் உயர்த்தப்பட்டிருந்தன, கண்கள் விண்ணகத்தை நோக்கி உயர்த்தப்பட்டிருந்தன, தலையில் தங்கக் கிரீடம் இருந்தது. அவரது முழு தோற்றமும் தன்னைக் கடந்த ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டி, ஒவ்வொரு இதயத்தையும் நேராகத் தனது மகனிடம் வழிநடத்தியது. அவருக்கு அருகில் புனித யோசேப்பு நின்றார்; அவரது தலை பீடத்தை நோக்கி அமைதியான பயபக்தியுடன் குனிந்திருந்தது. திருக்குடும்பத்தின் பாதுகாவலராக, யோசேப்பு இல்லத்தின் அமைதியான காவலராக நின்று, மரியாவைக் காத்தபடி செம்மறியாட்டுக் குட்டியை மதித்தார்.

அவர்களுக்கு அடுத்ததாக நற்செய்தியாளர் புனித யோவான் நின்றார்; ஆயரின் உடையில், கையில் திறந்த நற்செய்தி நூலுடன் அவர் காணப்பட்டார். அவரது இருப்பு அந்தச் சுவரில் தோன்றிய காட்சியை நேரடியாக நற்கருணையின் மற்றும் இல்லத்தின் இதயத்துடன் இணைத்தது. கிறிஸ்து கூறிய மாற்றமறுக்கும் வார்த்தைகளைப் பதிவு செய்த திருத்தூதர் அவரே: “விண்ணகத்திலிருந்து இறங்கி வந்த வாழ்வு தரும் அப்பம் நானே… மானிட மகனின் சதையை உண்டு, அவரது இரத்தத்தைக் குடிக்காவிடில் உங்களுள் வாழ்வு இராது.” வயல்களில் எண்ணற்றோர் பசியால் இறப்பதைக் கண்டிருந்த ஓர் அயர்லாந்து மனிதருக்கு, பசி ஒருபோதும் தொட முடியாத உண்மையான உணவை—பீடத்தின் மீது இருந்த செம்மறியாட்டுக் குட்டியை—யோவான் நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டினார்.

ஆனால் கடைசி இரவு உணவில் கிறிஸ்துவின் மார்பில் சாய்ந்திருந்ததும், கல்வாரியின் அடிவாரத்தில் விசுவாசமாக நின்றிருந்ததும் இதே சீடர்தான். அங்கே, சிலுவையில் இறந்து கொண்டிருந்த மீட்பர் கூறிய வார்த்தைகளைக் கேட்டார்: “இதோ, உன் தாய்.” அந்த நேரத்திலிருந்தே யோவான் மரியாவைத் தனது இல்லத்தில் ஏற்றுக்கொண்டதாக நற்செய்தி கூறுகிறது. அவரது இருப்பு தெளிவான செய்தியை வழங்கியது: நிலைமை எவ்வளவு மோசமானதாக இருந்தாலும், மரியா உங்களுடன் இருக்கிறார்; அவர் எப்போதும் நம்மை பீடத்தை நோக்கி வழிநடத்துகிறார். 

சத்தமும் அமைதியின்மையும் நிறைந்த நமது நவீன உலகிற்கு அந்தச் செய்தி இதைவிட அவசரமானதாக இருக்க முடியாது. நவீன வாழ்க்கை குடும்பங்களைத் திரைகளின் பக்கம் இழுத்துச் செல்லும்போதும், ஆன்மிக அலட்சியம் அதிகரிக்கும்போதும், நோக் நம்மை நிலைத்திருப்பவற்றிடம் மீண்டும் அழைத்துச் செல்கிறது: திருநற்கருணையும் ஜெபமாலையும். ஜெபமாலை நம்மைக் கையால் பிடித்து, நமது குடும்பங்களை வாழ்வின் அப்பமான கிறிஸ்துவிடம் மீண்டும் வழிநடத்துகிறது.

தோற்றம் நிகழ்ந்த இடத்திலிருந்து சில மைல்கள் தொலைவில், முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பேட்ரிக் பேய்டன் பிறந்தார். கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு “ஜெபமாலை குரு” என்று அறியப்படுவதற்கு வெகு முன்பே, கவுண்டி மேயோவில் தனது குடும்பத்தின் வீட்டைச் சுற்றி முழங்காலிட்டு ஜெபிக்க அவர் கற்றுக்கொண்டார். அந்த எளிய பழக்கம் அவரது வாழ்நாள் நம்பிக்கையாக மாறியது. அருட்தந்தை பேய்டன் இந்தச் செய்தியை உலகம் முழுவதும் நிரம்பிய அரங்குகளுக்கு எடுத்துச் சென்றார்; இன்றும் உண்மையாக இருக்கும் ஒரு செய்தி: ஒரு குடும்பம் ஒன்றாக ஜெபிக்கும்போது, உலகத்தின் எந்தத் துயரமும் அழிக்க முடியாத ஓர் ஆலயத்தை அது கட்டுகிறது. 

ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும். 

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்நேரத்தில், உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை கையில் ஏந்தி, உங்கள் குடும்பத்தைச் செம்மறியாட்டுக் குட்டியின் முன்னிலையில் கொண்டுவாருங்கள். உலகளாவிய ஒளிபரப்பிற்கு முன்னதாக, நமது பங்குத்தளங்கள் நாற்பது மணி நேரத் தொடர்ச்சியான நற்கருணை ஆராதனையின் வழியாக விழிப்புடன் காத்திருக்கும்; அந்த அமைதியான ஆலயச் சுவரில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அதே கடவுளின் செம்மறியாட்டுக் குட்டியின் முன்னிலையில் முழங்காலிட்டு நிற்கும். நோக் அன்னையிடம் நமது குடும்பங்களைக் கண்காணித்துப் பாதுகாக்கவும், நமது இல்லங்களை வலுப்படுத்தவும், நமது உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரவும் கேளுங்கள். 

அயர்லாந்தின் அரசியான நோக் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

திருக்குடும்பத்தின் பாதுகாவலரான புனித யோசேப்பே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அன்புக்குரிய புனித யோவானே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலகின் பாவங்களைப் போக்கும் இறைவனின் செம்மறியாட்டுக் குட்டியே, எங்களுக்கு அமைதியை அருளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்கள் மற்றும் மொழிகளைக் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

முன்னரும் ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் அதை மீண்டும் செய்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

1886 ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில், இன்றைய உகாண்டாவில் உள்ள புகாண்டா அரசவையின் மீது ஒரு கொடூரமான புயல் வீசியது. முவாங்கா II மன்னர், ஐரோப்பிய காலனித்துவ சக்திகளுடனும் கிறிஸ்தவ மறைப்பணியாளர்களுடனும் திடீரென மோதிக்கொண்டிருந்த ஒரு நாட்டின் அரியணையைப் பெற்றிருந்தார். நிலையற்ற மனநிலையும் சந்தேகப் பார்வையும் கொண்ட முவாங்கா, கத்தோலிக்க விசுவாசம் வேகமாகப் பரவுவதைத் தனது அரச ஆட்சிக்கு எதிரான துரோகமாகக் கருதினார். அரண்மனையில் பணியாற்றிய கத்தோலிக்க ஊழியர்கள் ஊழல் நிறைந்த அரசவைச் சடங்குகளில் பங்கேற்க மறுத்ததோடு, மன்னரின் முறையற்ற அணுகுமுறைகளையும் எதிர்த்தபோது, முவாங்கா ஓர் இறுதி எச்சரிக்கை விடுத்தார்: இயேசு கிறிஸ்துவை மறுதலிக்க வேண்டும் அல்லது உயிருடன் எரிக்கப்பட வேண்டும்.

இந்த அச்சுறுத்தலின் கீழ் பயந்துபோன இளம் வயது சிறுவர்கள் பணிந்துவிடுவார்கள் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார். ஆனால், அவருக்கு முன்னால் புனித சார்லஸ் லுவாங்கா நின்றார்.

அரச இளவரசர்களின் பொறுப்பாளராக இருந்த சார்லஸ், சில மாதங்களுக்கு முன்பு மன்னரின் உத்தரவின்படி தலை துண்டிக்கப்பட்ட மூத்த கத்தோலிக்க ஆலோசகரான புனித யோசேப்பு முகாசாவின் இடத்தைப் பொறுப்புடன் ஏற்றிருந்தார். அரண்மனைக் காவலர்கள் அங்கிருந்த ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவரையும் கைது செய்யப் போகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்த சார்லஸ் விரைவாகச் செயல்பட்டார். அன்றிரவே, கதவுகள் மூடப்பட்ட நிலையில், மறைக்கல்வி பயிலும் இளைஞர்களின் தலையில் தண்ணீர் ஊற்றி, அவர்களுக்கு மறைமுகமாக திருமுழுக்கு அளித்தார். அவர்களில் பதினான்கு வயதான புனித கிசிட்டோவும் ஒருவர். வரப்போகும் எதையும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் இதைச் செய்தார்.

மறுநாள் காலை மன்னர் அரசவையினரை அழைத்து, ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவரும் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார். சார்லஸ் முதலில் முன்வந்தார். அவருக்குப் பின்னால் இளம் அரசவைக் காவலர்கள் வரிசையாக நின்றனர். அவர்களில் ஒருவரும் அஞ்சவில்லை. அரசவை அவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதித்து, நமுகோங்கோவில் உள்ள தூக்கிலிடும் இடத்திற்கு முப்பத்தேழு மைல்கள் நடக்கச் செய்தது. வழியெங்கும் அவர்களை அடித்தபோதும், அந்த இளைஞர்கள் கத்தோலிக்க திருப்பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டே சென்றனர்.

நமுகோங்கோவில், மரணதண்டனை நிறைவேற்றுபவர்கள் அந்த இளைஞர்களை நெய்யப்பட்ட நாணல் பாய்களில் சுற்றி, ஒரு மிகப்பெரிய தீக்குவியலின் மீது அடுக்கினர். இளம் சிறுவர்கள் மனம் மாறி விசுவாசத்தை மறுதலிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, சார்லஸ் மெதுவாகச் சுட்டெரியும் நெருப்புத் தணல்களின் மீது கொல்லப்படத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். நெருப்பு அவரது கால்களை எரித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் தன்னைத் தண்டித்தவரை நேராகப் பார்த்து அமைதியாகக் கூறினார்: “நீ என்னை எரிக்கிறாய்; ஆனால் அது என் கால்களில் குளிர்ந்த தண்ணீரை ஊற்றுவது போல இருக்கிறது. மனந்திரும்பி கிறிஸ்தவராக மாறு.” ஒரு சிறுவன்கூட பின்வாங்கவில்லை. புகை அவர்களின் குரல்களை அடக்கும் வரை, அவர்கள் உரத்த குரலில் ஜெபித்துக்கொண்டே இறந்தனர்.

அந்த அரசவைக் காவலர்களைக் கொன்றுவிட்டால், கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் திருச்சபை வேரூன்றுவதற்கு முன்பே அதை முற்றிலும் அழித்துவிடலாம் என்று முவாங்கா நினைத்தார். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அது ஒருபோதும் அணையாத ஒரு பெருந்தீயை மூட்டியது.

இன்று, உலகளாவிய திருச்சபையின் துடிப்பான இதயமாக ஆப்பிரிக்கா மாறியுள்ளது; உகாண்டா அந்த உயிர்த்துடிப்பிற்கு ஒரு தெளிவான சான்றாக விளங்குகிறது. மேற்கத்திய நாடுகளின் பழமையான பங்குகளில் வெறிச்சோடிய இருக்கைகள் அதிகரித்து வரும் நிலையில், உகாண்டாவில் விசுவாசம் துணிச்சலுடனும் தயக்கமின்றியும் வாழப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஜூன் 3 ஆம் தேதியும், திருப்பயணிகள் கூட்டம் நமுகோங்கோவுக்கு நீண்ட தூரம் நடந்துசென்று தங்கள் மறைசாட்சிகளை நினைவுகூர்கின்றனர். உகாண்டா பிற நாடுகளுக்கான மறைப்பணிகளுக்கு குருக்களை அனுப்புகிறது, குருத்துவக் கல்லூரிகளை நிரப்புகிறது, மேலும் திருத்தூது ஆர்வத்தை உலகளாவிய திருச்சபைக்குத் திரும்பக் கொண்டுவருகிறது.

அத்தகைய துணிச்சலே உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் உகாண்டாவின் குடும்பங்கள் முக்கியமான பங்காற்றுவதற்கான காரணமாகும்.

குடும்பங்கள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று விலகிச் செல்லும் இரைச்சல் நிறைந்த டிஜிட்டல் கலாச்சாரத்தில், நவீன உலகம் பெருமளவில் மறந்துவிட்ட ஓர் உண்மையை ஆப்பிரிக்கத் திருச்சபை பாதுகாத்து வருகிறது: விசுவாசம் இல்லத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்படும்போதுதான் அது நிலைத்திருக்கும். இன்றும், உகாண்டாவின் வீடுகளிலும் கிராமங்களிலும் ஜெபமாலை ஒரு கேடயமாகத் திகழ்கிறது; அங்கு பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் ஒவ்வொரு மாலையும் ஒன்றாக முழங்கால்படியிட்டு, தங்கள் வாழ்க்கையை அன்னையின் கைகளில் ஒப்படைக்கின்றனர்.

ஐந்து கண்டங்களில் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களை ஒன்றிணைக்கும் இந்த உலகளாவிய இயக்கத்திற்கு அவர்களின் பங்கேற்பு உண்மையான ஆன்மிக வலிமையை அளிக்கும். முழு மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் வழங்கும் சாட்சி, குடும்ப ஜெபத்தில் வேரூன்றியிருப்பதால் முழங்காலில் பணிந்திருக்கும் ஒரு இல்லத்தைப் பிரிக்க முடியாது என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. 

நம் திருத்தந்தை, பதினான்காம் லியோ, சாதாரண கத்தோலிக்கர்களை நவீன காலத்தின் கவனச்சிதறல்களிலிருந்து விலகி, இல்லத் திருச்சபையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புமாறு அழைத்துள்ளார். புனித சார்லஸ் லுவாங்காவும் அவரது இளம் தோழர்களும், தங்கள் இதயங்கள் இறைவனுக்குச் சொந்தமானதாக இருக்கும்போது, சாதாரண இளைஞர்கள்கூட உலகின் முழுமையான அதிகாரத்திற்கு எதிராக உறுதியாக நிற்க முடியும் என்பதை நிரூபித்தனர்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே அச்சமற்ற மனநிலையுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் குடும்பத்தை ஒன்றுகூட்டி, முழங்கால்படியிட்டு, உகாண்டா மறைசாட்சிகள் எங்கள் இல்லங்களுக்காக ஜெபித்து, உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தருமாறு வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

புனித சார்லஸ் லுவாங்காவும் உகாண்டா மறைசாட்சிகளும், எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வலிமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தம் கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

மரியாவின் பரிந்துரையின் வழியாக, ஜெபமாலை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

அமெரிக்காவின் கத்தோலிக்க மகளிர் அமைப்பு (CDA) 1903 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் மாநிலத்தின் யூட்டிகாவில் தொடங்கப்பட்டது. ஜான் இ. கார்பெர்ரியும் சிறிய குழுவான கொலம்பஸ் மாவீரர்களும் இணைந்து, கத்தோலிக்கப் பெண்களுக்கான தொண்டு, நலன்புரி மற்றும் தேசப்பற்று கொண்ட சகோதர அமைப்பாக இதை நிறுவினர். அந்தக் காலத்தில், இலட்சக்கணக்கான குடும்பங்கள் பண்ணைகளை விட்டு வெளியேறி, சத்தமும் நெரிசலும் நிறைந்த தொழிற்சாலை நகரங்களுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். வாழ்க்கை கடினமாக இருந்தது. ஆலைகளில் நீண்ட நேர வேலை, வீடுகளில் குறைந்த வருமானம் ஆகியவற்றால் குடும்பங்கள் பெரும் அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டன. குடும்பங்களை ஆதரித்து, இல்லற வாழ்க்கைக்குத் துணைநின்று, தங்கள் விசுவாசத்தைச் செயல்படுத்துவதற்காக கத்தோலிக்கப் பெண்களுக்கென ஒரு தேசிய அமைப்பு அப்போது இருக்கவில்லை. முதலில் “இசபெல்லாவின் மகளிர் தேசிய அமைப்பு” என்று அழைக்கப்பட்ட இவர்கள், “ஒற்றுமையும் தொண்டும்” என்பதைத் தங்கள் குறிக்கோளாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். 1921 ஆம் ஆண்டில் அதிகாரப்பூர்வமாக “அமெரிக்காவின் கத்தோலிக்க மகளிர் அமைப்பு” என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

அவர்களின் பணிகள் எப்போதும் இரண்டு விஷயங்களை மையமாகக் கொண்டுள்ளன: ஆன்மிக வாழ்வும் சேவையும். இன்று, 53,000 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இவர்கள், நாட்டின் மிகப்பெரிய கத்தோலிக்கப் பெண்கள் தன்னார்வ அமைப்பாக உள்ளனர். மரியாவைத் தங்கள் முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, பங்குகளிலும் நகரங்களிலும் பணியாற்றி, “அன்பின் வட்டம்” (Circle of Love) திட்டத்தின் மூலமும், ஹோலி கிராஸ் குடும்ப மறைப்பணிகளுடனான நீண்டகால உறவின் மூலமும் குடும்ப வாழ்க்கையைத் தங்கள் பணியின் மையத்தில் வைத்திருக்கின்றனர்.

ஹோலி கிராஸ் குடும்ப மறைப்பணிகளுடனான இந்த உறவு, தந்தை பேட்ரிக் பேட்டனின் குடும்ப ஜெபமாலை இயக்கத்தின் தொடக்க காலத்திற்கே செல்கிறது. 1948 ஆம் ஆண்டில், தந்தை பேட்டன் தனது மறைப்பணியை வானொலி அலைவரிசைகளில் கொண்டு செல்ல முயன்றுகொண்டிருந்தார்; ஆனால் அவரிடம் பணமே இல்லை. கத்தோலிக்க மகளிர் உடனடியாக உதவிக்கு வந்தனர். ஜெபமாலையின் மறையுண்மைகளைப் பற்றிய தனது முதல் வானொலி நிகழ்ச்சியைத் தயாரிக்கத் தேவையான 20,000 டாலர் காசோலையை அவர்கள் வழங்கினர். அந்த நன்கொடை தந்தை பேட்டனை தேசிய வானொலியில் அறிமுகப்படுத்தியதோடு, கோடிக்கணக்கான குடும்பங்களின் வீடுகளைச் சென்றடைந்த உலகளாவிய இயக்கத்திற்கும் வழிவகுத்தது.

கடந்த எழுபத்தெட்டு ஆண்டுகளாக, ஹோலி கிராஸ் குடும்ப மறைப்பணிகளும் கத்தோலிக்க மகளிரும் இணைந்து குடும்பங்கள் ஒன்றாக ஜெபமாலை ஜெபிக்கும் பணியை முன்னெடுத்து வருகின்றனர். உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை இந்தப் பணியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து, பழைய கால வானொலியிலிருந்து டிஜிட்டல் உலகிற்குப் பணியை எடுத்துச் செல்கிறது. உள்ளூர் பங்குகளிலும் அக்கம்பக்க வலையமைப்புகளிலும் பணியாற்றி, 250,000 இதயங்களை இணையவழியில் ஒன்றிணைத்து அமைதிக்காக ஜெபிக்கிறோம்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே அமைதியான உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். எங்கள் இல்லங்களைப் பாதுகாத்து, கிறிஸ்துவின் அமைதியை உலகிற்குக் கொண்டுவருமாறு அன்னையிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள். 

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வலிமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தம் கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

மரியாவின் பரிந்துரையின் வழியாக, ஜெபமாலை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

ரோம் நகரின் தெற்குப் பகுதியில் உள்ள ஃபெர்ரியேறி டி கோன்காவின் தாழ்நிலப் பகுதியில் அன்றாட வாழ்க்கை மிகவும் கடினமாக இருந்தது. ஏழை குத்தகை விவசாயக் குடும்பங்கள் கடுமையான வெயிலின் கீழ் நீண்ட நேரம் உழைத்தனர்; மலேரியா நோயின் தொடர்ச்சியான அச்சுறுத்தலுடனும், ஒருபோதும் அடைக்க முடியாத பெருகிய கடன்களுடனும் வாழ்ந்தனர். லூயிஜி கோரெட்டி சதுப்பு நிலக் காய்ச்சலால் இறந்தபோது, அவர் ஒரு விதவையையும் ஆறு இளம் பிள்ளைகளையும் ஏறக்குறைய எதுவுமின்றி விட்டுச் சென்றார். அவரது பதினொரு வயது மகள் மரியா, துயரத்தில் இருந்த குடும்பத்திற்கு உதவ முன்வந்தாள். அவரது தாய் அசுந்தா விடியற்காலையிலிருந்து இரவு வரை கடினமான வயல் வேலைகளை மேற்கொண்டபோது, மரியா வீட்டுப் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டாள். துணிகளைத் துவைத்தாள், அவர்களிடம் இருந்த சிறிதளவு உணவைச் சமைத்தாள், தன் இளைய சகோதர சகோதரிகளைப் பார்த்துக்கொண்டாள். அந்த வீட்டில் யாருக்கும் படிக்கத் தெரியாது. ஆனால் ஒவ்வொரு இரவும் தவறாமல், குடும்பத்தினர் அனைவரும் தரையில் முழங்கால்படியிட்டு ஒன்றாக ஜெபமாலை ஜெபித்தனர்.

வாடகைக்கு எடுத்த அதே பண்ணை வீட்டில் வசித்த அலெஸ்சாண்ட்ரோ செரெனெல்லி என்ற வயதில் மூத்த சிறுவனால் அந்த விசுவாசம் விரைவில் கடுமையாகச் சோதிக்கப்பட்டது. அமைதியற்ற மனமும் கசப்பும் கொண்ட அவன், மலிவான வன்முறை நாவல்களால் தூண்டப்பட்டு, மரியாவும் அவனும் தனியாக இருக்கும் போதெல்லாம் கொச்சையான அச்சுறுத்தல்களால் அவளைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு முறையும் அவள் அவனைத் திட்டவட்டமாக நிராகரித்தாள். அலெஸ்சாண்ட்ரோவின் கோபம் இரு குடும்பங்களுக்கிடையே இரத்தப்போருக்கு வழிவகுக்கக்கூடும் என்பதை அறிந்திருந்ததால், இந்தத் துன்புறுத்தலை அவள் யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

1902 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 5 அன்று, மரியா துணிகளைத் தைத்துக்கொண்டிருந்தபோது அலெஸ்சாண்ட்ரோ அவளைத் தனியாகப் பிடித்தான். அவளை உள்ளே இழுத்துச் சென்று, கூர்மையாக்கப்பட்ட எஃகு ஊசியைப் போன்ற ஆயுதத்தை எடுத்தான்; அங்கேயே அவளைக் கொன்றுவிடுவதாக மிரட்டினான். மரியா தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்து எதிர்த்துப் போராடி, “இல்லை, அலெஸ்சாண்ட்ரோ, அது பாவம்! நீ நரகத்திற்குச் செல்வாய்!” என்று கதறினாள். தன்னை நிராகரித்ததால் கோபம் கண்ணை மறைத்த அலெஸ்சாண்ட்ரோ, அவளைப் பதினான்கு முறை குத்தினான்.

அவளது குடும்பத்தினர் ஏழு மைல்கள் மண் சாலைகளைக் கடந்து நெட்டுனோ மருத்துவமனைக்கு அவளை அவசரமாகக் கொண்டு சென்றனர். மரியா இன்னும் இருபது மணி நேரம் கொடூரமான வலியில் உயிருடன் இருந்தாள்; அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு இறுதிச் சடங்குகளைப் பெறும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவள் இறக்கும் நிலையில், சுவரில் இருந்த சிலுவையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவளைத் தாக்கிய அந்தச் சிறுவனை மன்னிக்க முடியுமா என்று குரு கேட்டார். மரியா தயக்கமின்றி பதிலளித்தாள்: “ஆம், இயேசுவின் அன்பிற்காக நான் அவனை மன்னிக்கிறேன்; அவன் என்றென்றும் என்னுடன் விண்ணகத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.” மறுநாள் பிற்பகல், அன்னையின் பதக்கத்தை இறுகப் பற்றிக்கொண்டபடி அவள் இறந்தாள்.

விசாரணையின்போது அலெஸ்சாண்ட்ரோ சிறிதும் மனவருத்தம் காட்டவில்லை; அவனுக்கு முப்பது ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. ஆனால் மரியா இறக்கும் முன் கூறிய வார்த்தைகள் அவனைவிட்டு நீங்கவில்லை. சிறையில் பல ஆண்டுகள் கசப்புடனும் எதிர்ப்புடனும் கழித்த பிறகு, மரியா வெள்ளை அல்லிகளை அவனிடம் கொடுத்ததாகக் கண்ட ஒரு கனவுக்குப் பின்னர், அவன் முற்றிலும் மனமாற்றம் அடைந்தான். சிறையிலிருந்து வெளியே வந்த நாளில், அவன் நேராக மரியாவின் தாய் அசுந்தாவிடம் சென்று, தரையில் விழுந்து, இரக்கத்திற்காக மன்றாடினான். அசுந்தா எளிமையாகப் பதிலளித்தாள்: “மரியா உன்னை மன்னித்திருந்தால், நான் யார் அவன்மீது பகை வைத்திருக்க?” கிறிஸ்துமஸ் காலையில், இருவரும் பங்குத் திருச்சபையின் பலிபீடத் தடுப்பின் அருகில் அருகருகே முழங்கால்படியிட்டு திருநற்கருணையைப் பெற்றனர். அலெஸ்சாண்ட்ரோ தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் கப்புச்சின் துறவற மடத்தில் தாழ்மையான பொதுநிலை சகோதரராக வாழ்ந்து, இறக்கும் வரை தவம் செய்தான்.

விசுவாசமுள்ள ஒரு வீட்டில் ஒரு குழந்தை வளர்க்கப்படும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்பதை மரியா கோரெட்டி காட்டுகிறார். அந்தப் பழுதடைந்த பண்ணை வீட்டின் தரையிலேயே தினசரி ஜெபத்தின் மூலம் அவளது துணிவு உருவானது. அவள் தனது கண்ணியத்திற்காகத் துணிவுடன் நின்றாள்; ஆனால் இறக்கும் நேரத்தில் அவள் செய்த மன்னிப்பு அதைவிடப் பெரிய ஒன்றைச் செய்தது: அது வன்முறையின் தொடர்ச்சியை முறித்ததோடு, வழிதவறிய ஓர் ஆன்மாவை மீண்டும் இறைவனிடம் அழைத்துவந்தது.

நம் திருத்தந்தை, பதினான்காம் லியோ, சாதாரண கத்தோலிக்கர்கள் வீட்டைச் சுற்றி பாதுகாப்புச் சுவரை எழுப்பி, நவீன காலத்தின் புறக்கணிப்பிலிருந்து குடும்பத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்துள்ளார். அந்தப் பண்ணை வீட்டில் மெதுவாக உச்சரிக்கப்பட்ட ஜெபமாலை மணிகளிலிருந்து மரியா வலிமை பெற்றதுபோல, நாமும் நம் பிள்ளைகளை தினசரி ஜெபத்தில் ஒன்றுகூட்ட வேண்டும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே தீவிரமான, மன்னிக்கும் அன்புடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் குடும்பத்தை ஆண்டவரின் முன்னிலையில் கொண்டுவந்து, எங்கள் இல்லங்களைக் காத்து, உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தருமாறு அன்னையிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

புனித மரியா கோரெட்டி, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வலிமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தம் கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

மரியாவின் பரிந்துரையின் வழியாக, ஜெபமாலை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

மேற்கு சூடானின் டார்ஃபூர் பகுதியில், ஏழு வயது சிறுமி ஒருவர் அடிமை வியாபாரிகளால் தனது குடும்பத்திடமிருந்து பறித்துச் செல்லப்பட்டாள். அந்த அதிர்ச்சி மிகவும் கொடூரமாக இருந்ததால், அவள் தனது பிறப்புப் பெயரையே முற்றிலும் மறந்துவிட்டாள். அவளைப் பிடித்தவர்கள் கொடூரமான கேலியாக, அரபு மொழியில் “அதிர்ஷ்டசாலி” என்று பொருள்படும் பகிதா என்ற பெயரை அவளுக்கு வைத்தனர். அடுத்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில், கொதிக்கும் பாலைவனத்தின் பல மைல்கள் தூரத்தை வெறுங்காலுடன் நடக்கச் செய்யப்பட்டு, ஐந்து வெவ்வேறு எஜமானர்களிடம் அவள் விற்கப்பட்டாள்.

அவளது அடிமை வாழ்க்கை இரக்கமற்றதாக இருந்தது. ஒரு எஜமானின் மனைவி, பகிதாவின் தோலில் நேரடியாக ரேசரால் வடிவங்களை வெட்டினாள்—அவளது உடல் முழுவதும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட வெட்டுகள் செய்யப்பட்டு, காயங்கள் உயர்ந்து நிரந்தரத் தழும்புகளாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவற்றில் உப்பு நிரப்பப்பட்டது. அவளது முதுகிலும் தோள்களிலும் சாட்டையடித் தழும்புகள் இருந்தன; ஆன்மா இல்லாத கால்நடைகளைப் போலவே அவளை வாங்கியவர்கள் நடத்தினர்.

காரிஸ்டோ லெக்னானி என்ற இத்தாலியத் தூதரிடம் கார்த்தூமில் அவள் விற்கப்பட்டபோது அவளது வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கியது. அவர் அவளை அடிப்படை மனித நேயத்துடன் நடத்தினார். கலவரம் அவரை இத்தாலிக்குத் திரும்பச் செய்தபோது, பகிதாவும் அவருடன் சென்றாள். அவளது இத்தாலிய பாதுகாவலர்கள் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, வெனிஸில் உள்ள கானோசியன் சபைச் சகோதரிகளின் பராமரிப்பில் விடப்பட்ட பகிதா, அங்கே முதன்முறையாக ஒரு சிலுவையைக் கண்டாள். கிறிஸ்துவைப் பார்த்தபோது, சித்திரவதையையும் கைவிடப்பட்ட நிலையையும் தமது சொந்த உடலிலேயே அறிந்த, ஆனால் தூய அன்பால் பதிலளித்த இறைவனை அவள் கண்டாள். அவளை மீண்டும் ஆப்பிரிக்காவுக்கு அழைத்துச் செல்ல அவளது எஜமானர்கள் திரும்பி வந்து பொருட்களைத் தயார் செய்யுமாறு கட்டளையிட்டபோது, பகிதா செல்ல மறுத்தாள். இத்தாலிய நீதிமன்றம் அவளுக்கு ஆதரவாகத் தீர்ப்பளித்து, இத்தாலியிலும் சூடானிலும் அடிமைத்தனம் சட்டவிரோதமானது என்பதால், சட்டப்படி அவள் முழுக் காலமும் சுதந்திரமானவளாகவே இருந்ததாக அறிவித்தது.

சுதந்திரம் கிடைத்தபின், பகிதா தனது வாழ்க்கையை கிறிஸ்துவுக்கே அர்ப்பணித்தாள். ஜோசஃபின் மார்கரெட் ஃபோர்டுனாட்டா என்ற பெயரில் திருமுழுக்குப் பெற்று, கானோசியன் தொண்டு மகளிர் சபையில் சேர்ந்தாள். அடுத்த நாற்பத்திரண்டு ஆண்டுகளை வடக்கு இத்தாலியிலுள்ள ஸ்கியோ நகரில் வாழ்ந்தாள்.

துறவற மடத்தில் அவளது வாழ்க்கை அமைதியானதும் எளிமையானதுமாக இருந்தது. சகோதரி ஜோசஃபின் சமையலைக் கவனித்தாள், திருப்பலி அறையைப் பராமரித்தாள், முன்கதவுக்கு வரும் மக்களை வரவேற்றாள். அன்பான புன்னகையுடன், வருகை தரும் தொழிலாளர்களை வரவேற்று, பங்குத் திருச்சபையின் பிள்ளைகளுக்கு ஆறுதல் அளித்தாள். இதனால் உள்ளூர்வாசிகள் அவளை அன்புடன் மாத்ரே மொரெட்டா—”எங்கள் சிறிய கறுப்பு அன்னை”—என்று அழைத்தனர். அவளது உடலைச் சிதைத்தவர்களை எவ்வாறு மன்னிக்க முடியும் என்று அக்கம்பக்கத்தினர் கேட்டபோது, அவள் கூறிய பதில் அனைவரையும் அமைதியாக்கியது: “என்னை கடத்திச் சென்றவர்களையும், என்னைச் சித்திரவதை செய்தவர்களையும் நான் சந்தித்தால், அவர்களின் கைகளில் மண்டியிட்டு முத்தமிடுவேன். ஏனெனில் இவை எதுவும் நடக்காமல் இருந்திருந்தால், இன்று நான் ஒரு கிறிஸ்தவராகவும் துறவற வாழ்வில் இருப்பவளாகவும் இருந்திருக்க மாட்டேன்.”

அவளது விரல்களுக்கு இடையில் ஜெபமாலை மணிகள் இல்லாமல் அவளை அரிதாகவே காண முடிந்தது. அன்னையுடன் சேர்ந்து ஜெபமாலையின் மறையுண்மைகளைத் தியானித்தபோது, உடல் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவதைவிட ஆழமான ஒரு சுதந்திரத்தை பகிதா கண்டாள்: மனக்கசப்பை விட்டுவிடுவதற்கான இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அருள். 1947 ஆம் ஆண்டு மரணப் படுக்கையிலும், பழைய துயர நினைவுகள் மீண்டும் எழுந்தபோது, தனது கனமான சங்கிலிகளைத் தளர்த்துமாறு செவிலியிடம் வேண்டிக்கொண்ட அவளது இறுதி அமைதியான மூச்சு, “எங்கள் அன்னை, எங்கள் அன்னை!” என்பதாகவே இருந்தது.

அவளது வாழ்க்கை நமது நவீனகால மனக்கசப்புகளை நேரடியாகச் சவால் செய்கிறது. இன்று பல வீடுகள் தங்களுக்குள் அமைதியான துயரங்களில் சிக்கியுள்ளன—ஒருவருடன் ஒருவர் பேச மறுக்கும் துணைவர்கள், பழைய காயங்களைச் சுமந்துகொண்டிருக்கும் உடைந்த குடும்பங்கள், மனக்கசப்பால் குளிர்ந்து போன வீடுகள். நம் திருத்தந்தை, பதினான்காம் லியோ, சாதாரண கத்தோலிக்கர்கள் இல்லத் திருச்சபையைப் பாதுகாத்து, கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தை மீண்டும் இல்லத்தின் வாசற்படிக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று அழைத்துள்ளார். புனித ஜோசஃபின் பகிதா, குடும்பத்தில் உண்மையான அமைதி தொடங்குவது ஒருவர் மன்னிக்க முடிவு செய்யும் அந்தக் கணத்திலிருந்தே என்பதை காட்டுகிறார்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே ஆழமான இரக்கத்துடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் குடும்பத்தை இறைவனின் முன்னிலையில் கொண்டுவந்து, எங்கள் இல்லங்களுக்காக ஜெபித்து, உலகின் ஆழமான காயங்களைக் குணப்படுத்துமாறு புனித ஜோசஃபின் பகிதாவிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

புனித ஜோசஃபின் பகிதா, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வலிமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தம் கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

மரியாவின் பரிந்துரையின் வழியாக, ஜெபமாலை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

காங்கோ சுதந்திர நாட்டின் ஆழமான ரப்பர் காடுகளில், இரண்டாம் லியோபோல்ட் மன்னரின் காலனித்துவ அதிகாரிகள் சாட்டையின் அச்சுறுத்தலின் கீழ் கொடூரமான கட்டாய உழைப்பு முறையை நடத்தினர். கடுமையான ரப்பர் ஒதுக்கீட்டை நிறைவேற்றுவதற்காக கிராமங்கள் காலி செய்யப்பட்டு, குடும்பங்கள் பிரிக்கப்பட்டன. அந்தத் துயரத்தின் நடுவில் இசிடோர் பகன்ஜா என்ற இளம் போவாங்கி இனத்தைச் சேர்ந்தவர் தோன்றினார்.

மபாண்டகாவில் பயிற்சி தொழிலாளியாகப் பணியாற்றியபோது, இசிடோர் திராப்பிஸ்ட் மறைப்பணியாளர்களைச் சந்தித்தார். விசுவாசத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர், 1906 ஆம் ஆண்டு திருமுழுக்குப் பெற்று, விவசாயிகளின் பாதுகாவலரான புனித இசிடோர் பெயரை ஏற்றுக்கொண்டார். திருமுழுக்கின் நீருடன், தாம் ஒருபோதும் பிரிய மறுத்த இரண்டு பொருட்களையும் பெற்றார்: மவுண்ட் கார்மேல் அன்னையின் பழுப்பு நிற ஸ்காப்புலர், அதைத் தன் மார்பின் மீது வெளிப்படையாக அணிந்திருந்தார், மேலும் அவரது ஜெபமாலை மணிகளும்.

தொலைதூர ரப்பர் முகாமான இகிலியில் ஒரு காலனித்துவ நிறுவன ஆய்வாளரின் வீட்டு வேலைக்காரராக இசிடோர் விரைவில் பணியில் சேர்ந்தார். கத்தோலிக்க எதிர்ப்பு கொண்ட லோங்காஞ்ச் என்ற தோட்டத்தின் கண்காணிப்பாளர் திருச்சபையை வெறுத்தார். மனித கண்ணியத்தைப் பற்றி அறிந்த தொழிலாளர்கள் தங்களை அடக்கி ஆள அனுமதிக்கமாட்டார்கள் என்று நம்பிய அவர், பூர்வீக மதமாற்றம் பெற்றவர்களை இழிவாகக் கருதினார். ஸ்காப்புலரை கழற்றிவிட்டு, மாலை நேர நெருப்பைச் சுற்றி தனது சக தொழிலாளர்களுக்கு ஜெபமாலை ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதை நிறுத்துமாறு லோங்காஞ்ச் இசிடோருக்குக் கட்டளையிட்டார்.

இசிடோர் அதைச் செய்ய மறுத்தார். அவர் நேரத்திற்குச் சரியாக வந்தார், குறை கூறாமல் தனது வேலைகளைச் செய்தார், வீட்டை ஒழுங்காக வைத்திருந்தார்; ஆனால் அவரது ஆன்மா இறைவனுக்குச் சொந்தமானது. லோங்காஞ்ச் அவரை எதிர்கொண்டு அந்தத் துணிப் பதக்கத்தை கழற்றுமாறு கட்டளையிட்டபோது, இசிடோர் உறுதியாக நின்று கூறினார்: “இது மரியாவின் உடை. நான் இதைக் கழற்ற மாட்டேன்.”

லோங்காஞ்சின் கோபம் வெடித்தது. இசிடோரை தரையில் அழுத்திப் பிடித்து, தோலைக் கிழிக்கத் தயாரிக்கப்பட்ட கூர்மையான விளிம்புகளைக் கொண்ட நீர்யானைத் தோலின் கனமான பட்டையான சிக்கோட்டியால் அவரைச் சாட்டையால் அடிக்கச் செய்தான். இருநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அடிகளை இசிடோர் தாங்கினார்; அவரது சதை எலும்புவரை கிழிந்தது. அடிதடி நிறுத்தப்பட்டபின், லோங்காஞ்ச் அவரை ஒரு காலியான கொட்டகைக்குள் இழுத்துச் சென்று, அவரது கால்களை இரும்புக் கட்டுகளில் பூட்டி, உணவோ தண்ணீரோ இன்றி அழுக விட்டுச் சென்றான்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு காலனித்துவ ஆய்வாளர் குதிரையில் தோட்டத்திற்குள் வந்தபோது, இசிடோர் பாதையோரப் புதர்களிலிருந்து ஊர்ந்து வந்து மயங்கி விழுந்தார். அழுகிய சதையின் துர்நாற்றத்தாலும் புழுக்கள் நிறைந்த திறந்த காயங்களாலும் அதிர்ச்சியடைந்த ஆய்வாளர், இசிடோரை அருகிலுள்ள குடியிருப்புக்கு மாற்ற ஏற்பாடு செய்தார். அங்கு அவர் ஆறு மாதங்கள் கொடூரமான வலியுடன் உயிரைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

அந்தக் காலத்தில், இரண்டு திராப்பிஸ்ட் குருக்கள் அவருக்கு இறுதிச் சடங்குகளை வழங்க கிராமத்திற்கு வந்தனர். கைகளில் ஜெபமாலை மணிகளைப் பற்றிக்கொண்டு ஒரு நெய்யப்பட்ட பாயில் படுத்திருந்த இசிடோரிடம், தன்னை அடித்த மனிதனை ஒருநாள் மன்னிக்க முடியுமா என்று மறைப்பணியாளர் குரு கேட்டார். அதற்கு அவர்: “நிச்சயமாக, தந்தையே. நான் விண்ணகத்தில் இருக்கும்போது, அவருக்காக மிகவும் ஜெபிப்பேன்” என்று பதிலளித்தார். 1909 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15 அன்று, விண்ணேற்புப் பெருவிழா நாளில், கழுத்தில் ஸ்காப்புலரை அணிந்தபடியே இசிடோர் இறந்தார்.

இசிடோர் பகன்ஜா ஒரு சாதாரண தொழிலாளி. உண்மையான விசுவாசத்தை மனிதனால் பறித்துக்கொள்ள முடியாது என்பதை அவர் நிரூபித்தார். அவரது ஸ்காப்புலரும் ஜெபமாலையும் மந்திரப் பொருட்கள் அல்ல; அவரது இதயம் இயேசுவுக்கும் மரியாவுக்கும் சொந்தமானது என்பதற்கான சான்றுகள்.

களைப்பூட்டும் வயல் வேலைக்குப் பிறகு இசிடோர் தனது நண்பர்களை ஒன்றுகூட்டி ஜெபமாலை ஜெபித்ததுபோல, நாமும் நமது குடும்பங்களை ஜெபத்திற்காக முழங்கால்படியச் செய்ய வேண்டும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே அமைதியான உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். எங்கள் குடும்பங்களைக் காத்து, கிறிஸ்துவின் அமைதியை உலகிற்குப் பெற்றுத்தருமாறு அருளாளர் இசிடோர் பகன்ஜாவிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

அருளாளர் இசிடோர் பகன்ஜா, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வலிமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தம் கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

மரியாவின் பரிந்துரையின் வழியாக, ஜெபமாலை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

சலேசியர்களின் இளம் புனித சிறுவனாக அறியப்படுவதற்கு முன்பே, செஃபெரினோ நமுன்குரா புகழ்பெற்ற மாபுசே போர்த்தலைவரின் மகனாகப் பிறந்தார். அவரது தந்தை மானுவல், அர்ஜென்டினாவின் தெற்குப் பரப்புகளில் பல ஆண்டுகள் ஆயுத எதிர்ப்பை வழிநடத்தினார்; இறுதியில் அரசாங்கத்தின் எல்லைப் போர்கள் அவர்களைச் சரணடையத் தள்ளின. 1886 ஆம் ஆண்டு செஃபெரினோ பிறந்தபோது, அவரது இனத்தினர் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்திருந்தனர்; வறண்ட, வளமற்ற மலை அடிவாரப் பகுதிகளில் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். முதிர்ந்த வயதிலிருந்த அவரது தந்தை பழைய போராட்ட முறை முடிந்துவிட்டதை உணர்ந்தார். ஆனால் மற்றொரு போராட்டம் தொடங்கியிருந்தது: அவரது மக்கள் உயிர்வாழ கல்வியும் சட்ட உரிமைகளும் தேவைப்பட்டன. செஃபெரினோ பதினொரு வயதை எட்டியபோது, தனது இனத்தைப் பாதுகாக்கத் திரும்பிச் செல்லும் வகையில் வெள்ளையர்களின் மொழியையும் சட்டங்களையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன், அவரது தந்தை அவரை வடக்கே புவனஸ் அயர்ஸுக்கு அனுப்பினார்.

நகர வாழ்க்கை அவருக்கு கடுமையான அதிர்ச்சியாக இருந்தது. முதல் இராணுவப் பயிற்சி நிலையத்தில், செஃபெரினோ தனிமைப்படுத்தப்பட்டார்; தனது பூர்வீகப் பின்னணிக்காக மற்ற மாணவர்களால் கேலி செய்யப்பட்டார்; விரைவில் நோயுற்றார். அவரது தந்தை அவரை அங்கிருந்து அழைத்து, பியோ IX கல்லூரியில் சலேசியர்களிடம் சேர்த்தார். அங்கே எல்லாமே மாறியது.

சலேசியர்கள் அவரை உண்மையான கண்ணியத்துடன் நடத்தினர்; செஃபெரினோ அவர்களது சிற்றாலயத்தை மிகவும் நேசிக்கத் தொடங்கினார். நற்கருணைப் பேழையின் முன் அமைதியான நேரங்களைச் செலவிட்டார்; எளிய அன்றாடக் கடமைகள் வழியாகப் புனிதத்தை அடைந்த டொமினிக் சாவியோவின் வாழ்க்கையால் ஈர்க்கப்பட்டார். மற்ற சிறுவர்கள் விளையாட வெளியே ஓடும்போது, செஃபெரினோ அடிக்கடி அங்கேயே தங்கி ஜெபமாலை ஜெபித்தார். வகுப்புத் தோழர்கள் அவரது பின்னணியை கேலி செய்தபோதும், அவர் பதிலுக்கு சண்டையிடவோ மனம் தளரவோ இல்லை. விளையாட்டு மைதானத்தில் அவர்களை வென்றெடுத்தார்; வில் எய்வது எப்படி என்று கற்றுக்கொடுத்தார், சீட்டாட்டத் தந்திரங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார், சண்டைகளைத் தடுக்க முன்வந்தார்.

அவரது இலட்சியம் விரைவில் அரசியலிலிருந்து குருத்துவப் பணிக்கு மாறியது. அவர் தமது ஆசிரியர்களிடம் கூறினார்: “நான் படிக்க விரும்புகிறேன்; குருவாகி என் மக்களிடம் நற்செய்தியை மீண்டும் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.”

அவரது கூர்மையான அறிவையும் ஆழமான ஜெப வாழ்க்கையையும் உணர்ந்த ஆயர் ஜியோவானி காலியேரோ, அவரை குருத்துவப் பணிக்கான வேட்பாளராக ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் செஃபெரினோவின் உடல்நலம் தொடர்ந்து அவருக்கு இடையூறாக இருந்தது. நீண்டகால நுரையீரல் பிரச்சினை காசநோயாக மாறியது. சிறந்த மருத்துவர்களும் மிதமான மத்தியதரைக் கடல் காலநிலையும் அவரைக் காப்பாற்றக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில், சலேசியர்கள் அவரை இத்தாலிக்கு அனுப்பினர். ரோமில் அவர் திருத்தந்தை பத்தாம் பயஸைச் சந்தித்தார்; அந்த இளம் படகோனிய இளைஞரைத் தழுவி, தந்தையைப் போன்ற ஆசீர்வாதத்தை அவருக்கு வழங்கினார்.

காய்ச்சல் அவரது உடலை அழித்துக்கொண்டிருந்தபோதும், ஃப்ராஸ்காட்டியில் தனது படிப்பில் செஃபெரினோ முழுமையாக ஈடுபட்டார்; குறை கூறாமல் தனது வகுப்பில் முன்னணி மாணவர்களில் ஒருவராகப் படிப்பை முடித்தார். அவரது நுரையீரல் செயலிழந்தபோது, டைபர் தீவில் உள்ள ஃபதேபெனெஃப்ரத்தெல்லி மருத்துவமனைக்கு மாற்றப்பட்டார். தனது விரல்களுக்கு இடையில் ஜெபமாலையை உருட்டிக்கொண்டிருந்த செஃபெரினோ, படகோனியாவிலிருந்து வெகு தொலைவில், வெறும் பதினெட்டு வயதில் இறந்தார்; தனது மக்களின் மீட்புக்காகத் தனது இறுதி மூச்சை அர்ப்பணித்தார்.

புனிதம் என்பது எளிய அன்றாடப் பழக்கங்களின் மீது கட்டப்படுகிறது என்பதை செஃபெரினோ நமது இளைஞர்களுக்குக் காட்டுகிறார்: உங்கள் ஜெபங்களைத் தொடர்ந்து செய்வது, நண்பர்களுடன் உறுதியாக இருப்பது, அன்னையைப் பற்றிக்கொள்வது. அவர் பாரபட்சத்தையும் நோயையும் எதிர்கொண்டார்; ஆனால் மனக்கசப்பு தனது இதயத்தை ஆட்கொள்ள அவர் ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை.

நமது கலாச்சாரம் பிள்ளைகளை அவநம்பிக்கையையும் திரை அடிமைத்தனத்தையும் நோக்கித் தள்ளுகிறது. நம் திருத்தந்தை, பதினான்காம் லியோ, பெற்றோர்கள் இல்லத் திருச்சபையை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறார்; மறைவான நற்பண்பும் ஜெபமும் நிறைந்த வாழ்க்கையில்தான் உண்மையான மேன்மை உள்ளது என்பதை இளைஞர்களுக்குக் காட்ட வேண்டும். வீட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தபோதும் செஃபெரினோ ஜெபமாலையிலும் நற்கருணையிலும் தனது ஆதாரத்தைக் கண்டதுபோல, நமது குடும்பங்களுக்கும் சமையலறை மேசையருகிலேயே அதே ஆன்மிக அடித்தளம் தேவை.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே குழந்தை போன்ற பக்தியுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். எங்கள் இளைஞர்களைக் காத்து, கிறிஸ்துவின் அமைதியை உலகிற்குக் கொண்டுவருமாறு அருளாளர் செஃபெரினோ நமுன்குராவிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

அருளாளர் செஃபெரினோ நமுன்குரா, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வலிமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தம் கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

மரியாவின் பரிந்துரையின் வழியாக, ஜெபமாலை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

சால்ஸ்பர்க் பேரரச அரசவையில் வாழ்க்கை வசதியாக இருந்தது. ஆனால் மரியா தெரேசா லெடோகோவ்ஸ்காவுக்கு அது ஒருபோதும் மனநிறைவை அளிக்கவில்லை. 1863 ஆம் ஆண்டு போலந்து உயர்குடியினக் குடும்பத்தில் பிறந்த அவர், டஸ்கனியின் கிராண்ட் டச்சஸின் அரண்மனைப் பணிப்பெண்ணாகச் சேவை செய்தார். ஐரோப்பிய உயர்குடியினரிடையே அவர் எளிதாகப் பழகினார்; ஆனால் அரசவை வாழ்க்கை அவரது உள்ளத்தை வெறுமையாக்கியது. பெரியம்மை நோயின் தாக்கத்தால் அவரது முகத்தில் தழும்புகள் ஏற்பட்டபோது, உயர்சமூகத்தின் வெளிப்புற ஆடம்பரத்தில் அவருக்கு எஞ்சியிருந்த ஆர்வமும் மறைந்துபோனது.

கார்டினல் சார்லஸ் லாவிஜெரியுடன் சந்தித்த பிறகு அவரது வாழ்க்கையின் திசை முற்றிலும் மாறியது. வெள்ளைத் தந்தையர் சபையை நிறுவிய அவர், கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் நடைபெறும் அடிமை வியாபாரத்திற்கு எதிராக ஐரோப்பா முழுவதும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார். பெண்களும் குழந்தைகளும் சங்கிலிகளில் கட்டப்பட்டு புதர்களின் வழியாக நடத்திச் செல்லப்படுவதைப் பற்றிக் கேட்டது மரியா தெரேசாவை ஆழமாகப் பாதித்தது. ஆப்பிரிக்காவுக்குச் செல்ல கப்பலில் ஏற வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை அவர் விரைவில் உணர்ந்தார். அவரிடம் கூர்மையான எழுத்துப் பேனாவும், அச்சகமும், தன் முன்னால் இருந்த அஞ்சல் அமைப்பும் இருந்தன.

அவர் அரசவையை விட்டு வெளியேறி, ஒரு சிறிய அறையை வாடகைக்கு எடுத்து, பணியில் இறங்கினார்.

மரியா தெரேசா கட்டுரைகள் எழுதத் தொடங்கினார், மறைப்பணி இதழ்களைத் தொடங்கினார், மேலும் புனித பேதுரு கிளாவர் சங்கத்தை ஏற்பாடு செய்து, மறைப்பணித் தளங்களுக்கு நிதியையும் ஆன்மிக உதவியையும் அனுப்பினார். “ஆப்பிரிக்க மறைப்பணிகளின் அன்னை” என்று அறியப்பட்ட அவர், கிட்டத்தட்ட தனியாகவே ஒரு மிகப்பெரிய பதிப்பகத்தை நடத்தினார். உள்ளூர் மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட மறைக்கல்வி நூல்களை அச்சிட்டு, உள்ளூர் பங்குகள் தங்கள் மக்களுக்குப் போதிக்கக்கூடிய வகையில் அச்சுப் பொருட்கள் நிறைந்த பெட்டிகளை தெற்கே அனுப்பினார்.

அவரது முழு அன்றாட வாழ்க்கையும் ஜெபமாலையைச் சுற்றியே இயங்கியது. சூரிய உதயத்திற்கு வெகுநேரத்திற்கு முன்பே எழுந்து, குளிரில் ஜெபமாலை மணிகளை விரல்களால் உருட்டிக்கொண்டே, ஒவ்வொரு காகிதப் பெட்டியையும் ஒவ்வொரு கடிதத்தையும் அன்னையின் பாதுகாப்பில் ஒப்படைத்தார். உண்மையான மாற்றத்திற்கு ஆன்மிக வலிமை தேவை என்பதை மரியா தெரேசா அறிந்திருந்தார். 1922 ஆம் ஆண்டு சோர்வுற்ற நிலையில் இறக்கும் வரை, அவரது பணியின் பின்னணியில் ஜெபமாலை வலிமையாக இருந்தது.

நவீன தகவல் தொடர்பு கருவிகளை கிறிஸ்துவுக்காக எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்பதை அவர் காட்டுகிறார்.

அருளாளர் மரியா தெரேசா, அன்றாடம் நமக்குக் கிடைக்கும் அதே கருவிகளை எடுத்துக்கொண்டு அவற்றைச் சிறந்த நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்துமாறு நம்மை நினைவூட்டுகிறார். நம் திருத்தந்தை, பதினான்காம் லியோ, சாதாரண கத்தோலிக்கர்கள் இல்லத் திருச்சபையை மீட்டெடுத்து, வீட்டின் அன்றாட உரையாடல்களில் விசுவாசத்தை மீண்டும் கொண்டுவர வேண்டும் என்று அழைத்துள்ளார். முடிவில்லாத பணிகளின் நடுவிலும் மரியா தெரேசா ஜெபமாலையைச் சார்ந்திருந்ததுபோல, நமது குடும்பங்களுக்கும் சமையலறை மேசையருகே அதே ஜெப அடித்தளம் தேவை.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே நடைமுறை உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். எங்கள் இல்லங்களுக்காக ஜெபித்து, உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தர உதவுமாறு அருளாளர் மரியா தெரேசா லெடோகோவ்ஸ்காவிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

அருளாளர் மரியா தெரேசா லெடோகோவ்ஸ்கா, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வலிமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தம் கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

மரியாவின் பரிந்துரையின் வழியாக, ஜெபமாலை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

முதலாம் உலகப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர 1917ஆம் ஆண்டு அமைதியான பேச்சுவார்த்தைகளின் மூலம் மேற்கொண்ட அனைத்து முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்தபோது, திருத்தந்தை பதினைந்தாம் பெனடிக்ட், அந்தப் போரை “நாகரிக ஐரோப்பாவின் தற்கொலை” என்று அழைத்தார். பின்னர் அவர் அமைதிக்காகத் தூய அன்னையின் பரிந்துரையை நாடினார். அனைத்து கத்தோலிக்கர்களும் அமைதிக்காக ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் செய்யுமாறு அவர் அழைப்பு விடுத்தார். அந்த நவநாளின் 8^ஆம் நாளில், 1917 மே 13 அன்று, போர்ச்சுகலில் உள்ள பாத்திமா என்ற சிறிய கிராமத்தில், எளிய மூன்று மேய்ப்புக் குழந்தைகளுக்கு அன்னை மரியா காட்சியளித்தார்.

அமைதிக்காக, குறிப்பாக ஜெபமாலை அன்னையின் மகிமைக்காக, ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபமாலை ஜெபிக்குமாறு அவர் அவர்களிடம் கேட்டுக்கொண்டார். 1571ஆம் ஆண்டு லெபாண்டோப் போரில் முஸ்லிம் துருக்கியர்களுக்கு எதிராக கத்தோலிக்க புனித லீக் பெற்ற மாபெரும் ஜெபமாலை வெற்றியை அவர் நினைவூட்டினார். மே முதல் அக்டோபர் வரை நடைபெற்ற காட்சிகளின்போது, மனிதகுலத்திற்கான “விண்ணகத்தின் அமைதித் திட்டத்தை” அவர் வெளிப்படுத்தினார். இது நாடுகள் போரைத் தவிர்ப்பதற்கான அமைதித் திட்டம் மட்டுமல்ல; தனிநபர், குடும்பம் மற்றும் திருச்சபைக்கான அமைதித் திட்டமுமாகும்.

1917ஆம் ஆண்டின் அந்த ஆரம்ப மாதங்களில், 20^ஆம் நூற்றாண்டில் என்ன நிகழவிருக்கிறது என்பதை யாராலும் முன்னறிவிக்க முடியவில்லை. பேரழிவு ஏற்படுத்தும் பெருமளவிலான ஆயுதங்களின் மூலம் முழு நாடுகளையே அழித்தொழிக்கும் திறனை மனிதகுலம் வளர்த்துக்கொள்ளும். நாத்திகக் கொள்கைகள் ஏற்கனவே சமூகத்தின் மிகவும் செல்வாக்குமிக்க துறைகளான கல்வி, ஊடகம், தொழில் மற்றும் அரசியல் ஆகியவற்றில் தாக்கம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தன. அவை அனைத்து சமூகத்தினரிடமும், மனிதனுக்கு இறைவன் தேவையில்லை; மாறாக, தனிநபரின் சுதந்திரமே தனது சொந்த உண்மையைத் தீர்மானிக்கப் போதுமானது என்ற மனநிலையை ஊடுருவச் செய்தன. இறுதியில், சமூகத்தின் அடித்தளங்களான மனித வாழ்வு, திருமணம் மற்றும் குடும்பத்தின் புனிதத் தன்மையை நிராகரிப்பது போன்ற மிகப் பேரழிவான தாக்குதலுக்கு இது வழிவகுத்தது.

மரியாவின் அமைதித் திட்டம், அந்த மூன்று குழந்தைகளும் அவரது அமல உற்பவ இருதயத்தின் வழியாகத் தங்களைப் புனிதத்தில் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆழமான அழைப்புடன் தொடங்கியது. மரியாவுக்கு அவர்கள் அளித்த “ஆம்” என்ற பதில், இயேசு உலகெங்கும் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று விரும்பிய அவரது அமல உற்பவ இருதயத்தின் மீதான பக்தியை திருச்சபைக்கு வெளிப்படுத்தியது. அவரது தாயின் வழிகாட்டுதலிலும் பாதுகாப்பிலும், அவரது உண்மையுள்ள சீடர்களின் குழுவை உருவாக்க இந்த பக்தி உதவும்; இறைவனைப் பற்றிய எண்ணத்தையே மனிதர்களின் இதயங்களிலிருந்து பறித்துக்கொண்டிருந்த சாத்தானின் அழிவுத் தாக்குதல்களுக்கு எதிரான போரில் அவர்களைத் தயார்படுத்தும்.

அக்டோபர் மாதத்தின் இறுதிக் காட்சியில், மரியா புனித யோசேப்புடனும் குழந்தை இயேசுவுடனும் தோன்றினார்; அவர்கள் இணைந்து உலகை ஆசீர்வதித்தனர். அமல உற்பவ அன்னையின் மிகச் சிறந்த பக்தரான புனித யோசேப்பு, மனித இனத்தை மீட்டெடுக்கும் போராட்டத்தில் அவருடன் இணைவார் என்பது இறைவனின் திருவுளமாக இருந்தது.

பாத்திமா அன்னையும் அவரது செய்தியும் இயேசு கிறிஸ்துவின் உண்மையான சீடராக விரும்பும் ஒவ்வொரு தனிநபருக்குமானதாகும். புனித லூயி டி மொன்போர்ட் முன்வைத்த மரியாவின் வழியாக இயேசுவுக்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்கும் வழிமுறையை பாத்திமா தொடர்ந்து வளர்த்தெடுக்கிறது. 20^ஆம் நூற்றாண்டில் திருச்சபையில் அதன் வளர்ச்சியும் தாக்கமும், மரியாவின் வழியாக இறைவன் செயல்படுத்தும் மீட்புத் திட்டத்திற்குச் சான்றாக உள்ளது.

மரியா நமக்கு மிகப் பெரிய ஆன்மிக ஆயுதமான திருச்செபமாலையை வழங்கினார். பாத்திமாவின் வணக்கத்திற்குரிய சகோதரி லூசியாவின் கூற்றுப்படி, இக்காலத்திற்காக அதற்கு இன்னும் அதிகமான வல்லமை வழங்கப்பட்டுள்ளது. புனித லூயி டி மொன்போர்ட் உறுதியாகக் கூறினார்: ஒன்றாக ஜெபிக்கப்படும் ஜெபமாலை, “தனியாக ஜெபிப்பதைவிட சாத்தானுக்கு மிகவும் அச்சுறுத்தலானது; ஏனெனில் இந்தப் பொதுஜெபத்தில் அவனைத் தாக்கும் ஒரு படையே உள்ளது.” அக்டோபர் 22^ஆம் தேதி மரியாவின் படையில் இணைந்து, அவரது அமல உற்பவ இருதயத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலையில் பங்கேற்று ஜெபிப்போம்.

மிகப் புனித ஜெபமாலை அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலத்தில், மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

அமைதியான செர்ரா டி ஆய்ரே மலைத்தொடரின் மத்தியில் பாத்திமா கிராமம் அமைந்துள்ளது. போர்ச்சுகலில் இருந்த இந்தக் கிராமம் ஒருகாலத்தில் பாறைகள் நிறைந்த நிலப்பரப்பில் அமைந்த அமைதியான விவசாயக் குடியிருப்பாக இருந்தது; போர்ச்சுகீசிய ஓக் மற்றும் ஆலிவ் மரங்களின் நிழலிலும், கால்நடைகள் மேயவும் பயிர்கள் வளரவும் ஏற்ற பசுமையான மேய்ச்சல் நிலங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. உலகின் பிற பகுதிகளிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், முதலாம் உலகப் போரின் கொடூரங்களிலிருந்து அது தனிமைப்படுத்தப்படவில்லை; அந்தப் போர் அங்கிருந்த பல குடும்பங்களின் உயிர்களைப் பறித்தது.

இந்த விசுவாசமிக்க கத்தோலிக்க சமூகத்திலிருந்து, இறைவன் பிரான்சிஸ்கோ மற்றும் ஜசிந்தா மார்டோ ஆகியோரை அழைத்தார். 1917ஆம் ஆண்டு, வெறும் 9 மற்றும் 7 வயதிலேயே, அவர்களுக்கு கன்னி மரியாவின் காட்சிகள் அருளப்பட்டன. சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் கோடிக்கணக்கான மக்களின் உயிரைப் பறித்த கொடிய காய்ச்சல் தொற்றுநோயால் அவர்கள் இறந்தபோது, அதன்பின் விரிந்த நூற்றாண்டிற்கான ஒளி மற்றும் நம்பிக்கையின் கலங்கரை விளக்கங்களாக அவர்கள் மாறினர்.

உலகத்தின் வழிகளைப் பற்றி அறியாத குழந்தைகளாக இருந்த அவர்கள், இறைவன் ஆழமானதும் செழுமையானதுமான புனிதத்தன்மையை வளர்க்கக்கூடிய வெற்றுப் பாத்திரங்களாக இருந்தனர். மரியாவின் கரங்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட விளக்கமுடியாத ஒளியின் வழியாக அவர்கள் இறைவனின் அளவற்ற மறைபொருளுக்குள் ஈர்க்கப்பட்டனர். பிரான்சிஸ்கோ, “இறைவன் என்றால் என்ன?! அதை நாம் ஒருபோதும் வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது” என்று உணர்ச்சியுடன் கூறினார். இயேசுவுக்கு ஆறுதல் அளிக்க வேண்டும் என்ற அவரது விருப்பம் வேகமாக வளர்ந்தது. உள்ளூர் ஆலயத்தின் திருப்பேழையில் இயேசுவின் “மறைந்திருக்கும்” பிரசன்னத்தைத் தேடினார். அவர் ஜெபித்த எண்ணற்ற ஜெபமாலைகள், கிறிஸ்துவின் மறைபொருள்களுக்குள் அவரை அழைத்துச் சென்று, தியான வாழ்வில் அவரை உருவாக்கின.

தரிசனத்தில் அனுபவித்த நரகத்தின் கொடுமைகளிலிருந்து பாவிகளை மீட்பதற்காகத் துன்பப்பட வேண்டும் என்ற ஆழமான விருப்பம் ஜசிந்தாவுக்குள் வளர்ந்தது. லூசியாவின் நினைவுக் குறிப்புகளின்படி, இறைவனுக்கு பலிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்ற “தெய்வீகப் பற்றுதல்” அவரிடம் இருந்தது; பாவிகளுக்காகத் துன்பப்படுவதற்காகத் தாம் இன்னும் சில காலம் பூமியில் தங்குவதற்கும் அவர் சம்மதித்தார்.

1918ஆம் ஆண்டு, இந்த இரு சகோதரர்களும் கொடிய காய்ச்சலின் அறிகுறிகளைக் காட்டத் தொடங்கினர். காய்ச்சல், தலைவலி மற்றும் பலவீனம் காரணமாக பெரும்பாலும் படுக்கையிலேயே இருந்தனர். பிரான்சிஸ்கோ 1919ஆம் ஆண்டிலும், ஜசிந்தா 1920ஆம் ஆண்டிலும் இறந்தனர். ஜசிந்தா தனது நுரையீரலில் ஏற்பட்ட திறந்த புண்ணால் மிகுந்த துன்பம் அனுபவித்தார். அதற்காக மயக்க மருந்தின்றி அறுவைச் சிகிச்சை செய்யப்பட்டது; அந்தப் புண்ணை அணுகுவதற்காக அவரது இரண்டு விலா எலும்புகள் அகற்றப்பட்டன.

கன்னி மரியாவின் இருதயத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட அவர், நமது மீட்பில் மரியாவுக்குள்ள தனித்துவமான பங்கேற்பைத் துணிவுடன் அறிவித்தார்: “அமல உற்பவ இருதயத்தின் வழியாக இறைவன் நமக்கு அருள்களை வழங்குகிறார் என்றும், அவற்றை அவரிடம் கேட்க வேண்டும் என்றும் எல்லோரிடமும் சொல்லுங்கள். அமைதிக்காகவும் அவரிடம் கேட்கச் சொல்லுங்கள்; ஏனெனில் அது அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.”

காட்சிகளைப் பற்றி பொய் சொல்ல வேண்டும் என்ற உள்ளூர் நிர்வாகியின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வதைவிட மரணத்தை ஏற்க அவர்கள் தயாராக இருந்தது, திருச்சபை வரலாற்றில் தியாகிகள் அல்லாத இளைய புனிதர்களாக அவர்கள் அறிவிக்கப்படுவதற்கான வழியைத் திறந்தது. 2000 மே 13 அன்று அவர்களை அருளாளர்களாக அறிவித்தபோது, திருத்தந்தை இரண்டாம் யோவான் பால் அவர்களின் “மாற்றம் முற்றிலும் ஆழமானது” என்று கூறினார். அவர்கள் பாவிகளுக்காகத் தங்களைப் பலியாக அர்ப்பணித்து, “தீவிரமான ஆன்மிக வாழ்விலும்… ஆர்வமிக்க ஜெப வாழ்விலும் தங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, இறைவனுடன் உண்மையான மறைஞான ஒன்றிப்பை அடைந்தனர்.” அவர்களின் இதயங்களில் ஒரு நெருப்பு எரிந்தது.

அது அவர்களை எரிக்கவில்லை; மாறாக, இயேசு மற்றும் மரியாவின் இருதயங்களை இன்னும் ஆழமாக அன்புசெய்யச் செய்தது.

அவர்கள் புனிதர்களாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் கூறினார்: “இறைவனின் ஒளி நமக்குள் குடிகொண்டிருக்கிறது, நம்மைப் பாதுகாக்கிறது என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக மரியா வந்தார். …இறைவன் தமக்கு வழங்கிய ஒளியின் போர்வையால் அவர் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டார். …பாத்திமா எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நம்மைப் பாதுகாக்கும் இந்த ஒளியின் போர்வையாகும். …நாம் கன்னி மரியாவின் பாதுகாப்பின் கீழ் அடைக்கலம் புகுந்து, சால்வே ரெஜினா நமக்குக் கற்றுத்தருவது போல, “இயேசுவை எங்களுக்குக் காட்டும்” என்று அவரிடம் கேட்பதே போதுமானது.”

ஒளியின் பிள்ளைகளாகிய நாம், பாவிகளின் மனமாற்றத்திற்கும் உலக அமைதிக்காகவும் உதவ, ஆழமான மாற்றத்திற்கு அழைக்கப்படுகிறோம். இந்த நோக்கங்களுக்காக ஜெபிக்க, உலகெங்கும் உள்ள கத்தோலிக்கர்களுடன் இணைந்து உலகளாவிய ஜெபமாலையில் பங்கேற்போம்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலத்தில், மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

உலகம் அவரை “சிறுமலர்” என்று அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பு, தெரேசா மார்ட்டின் நார்மண்டியில் வளர்ந்த மென்மையான, உடல்நலமற்ற குழந்தையாக இருந்தார். தெரேசாவுக்கு நான்கு வயதாக இருந்தபோது அவரது தாய் இறந்தார். அந்த இழப்பு அவரை ஆழமாகப் பாதித்தது. சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட திடீரென அழுவதும் பதற்றமடைவதும் பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்தது. அவரது குடும்பம் அவரை மிகவும் அன்புடன் வளர்த்தது; ஆனால் அவரது உணர்ச்சிகள் அவரது வாழ்க்கையை பெரிதும் கட்டுப்படுத்தின. 1886ஆம் ஆண்டு கிறிஸ்துமஸ் இரவு அனைத்தும் மாறியது. நள்ளிரவுத் திருப்பலிக்குப் பிறகு வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது, படிக்கட்டில் அவரது களைப்புற்ற தந்தை பெருமூச்சுவிட்டு, குடும்பத்தின் பழைய விடுமுறை மரபைப் பற்றி முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்ததை அவர் கேட்டார். வழக்கமாக அது அவரை அழுதுகொண்டே மேல்மாடிக்கு ஓடச் செய்திருக்கும். ஆனால் அந்த இரவு ஏதோ ஒன்று மாறியது. தெரேசா தனது தொண்டையில் எழுந்த உணர்ச்சியை அடக்கிக்கொண்டு, முகம் நிறைந்த புன்னகையுடன் அறைக்குள் சென்று, எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் தனது பரிசுகளைப் பிரித்தார். இதை அவர் தனது “முழுமையான மனமாற்றம்” என்று அழைத்தார்—தன்னைப் பற்றியே வருந்துவதை அவர் இறுதியாக நிறுத்திய இரவு.

பதினைந்து வயதில், கார்மேல் துறவற வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ரோம் வரை பயணம் செய்து, திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோவை நேரடியாகச் சந்தித்தார். அவரைச் சந்தித்தபோது அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்ற விதியை மீறி, கன்னியர் மடத்தில் சேர அனுமதி வழங்குமாறு அவரிடம் வேண்டினார்.

மடத்தின் சுவர்களுக்குள் இருந்த வாழ்க்கையில் எந்த ஆடம்பரமும் இல்லை. கட்டிடம் ஈரமாகவும் குளிராகவும் இருந்தது; துணி துவைக்கும் சோப்பின் வாசனை எப்போதும் இருந்தது. வேலை கடினமாக இருந்தது; வயதான சில கன்னியர்களுடன் வாழ்வதும் மிகவும் சிரமமாக இருந்தது. கடுமையான நோன்புகளையோ உடல் ரீதியான தவங்களையோ செய்யத் தேவையான உடல்நலம் தன்னிடம் இல்லை என்பதை அறிந்த தெரேசா, சிறிய விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தினார். தாம் செய்யாத தவறுகளுக்காகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டபோது நாவை அடக்கிக்கொண்டார்; தன்னை எரிச்சலூட்டிய சகோதரியைப் பார்த்தும் புன்னகைத்தார்; குளிர்ந்த நீரில் அழுக்குப் பாத்திரங்களைப் புகார் இல்லாமல் தேய்த்துக் கழுவினார்.

அவரது இறுதி நோயின்போது இந்த அணுகுமுறையின் உறுதி வெளிப்பட்டது. காசநோய் அவரது நுரையீரலைத் தாக்கி, அவர் இரத்தம் இருமும் நிலைக்கு வந்தார். அதே நேரத்தில், இறைவன் தன்னிடமிருந்து மைல்கள் தொலைவில் இருப்பதைப் போல உணரச் செய்த ஆழமான ஆன்மிக இருளையும் எதிர்கொண்டார். இருந்தாலும் அவர் தனது ஜெபங்களை ஒருபோதும் கைவிடவில்லை. படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்க முடியாத அளவுக்கு பலவீனமாக இருந்தபோதும், தனது விரல்களில் ஜெபமாலையைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார். இருபத்து நான்கு வயதில், சுவரில் இருந்த சிலுவையை நோக்கிப் பார்த்தபடி, “என் இறைவா, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன்!” என்று மெதுவாகக் கூறியவாறு இறந்தார்.

வாழ்க்கையில் அர்த்தமுள்ள தாக்கத்தை ஏற்படுத்த ஒருவர் புகழ்பெற்றவராகவோ அதிகாரமிக்கவராகவோ இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை தெரேசா முறியடிக்கிறார். உண்மையான ஆன்மிக வலிமை இல்லத் திருச்சபையின் சுவர்களுக்குள்ளேயே வாழ்கிறது—சோர்வூட்டும் ஒரு நாளை கோபத்தை இழக்காமல் எதிர்கொள்ளும் பொறுமையிலும், குடும்பம் ஒன்றாக அமருவதற்காக திரைகளை அணைத்துவிடுவதிலும் அது வெளிப்படுகிறது.

தெரேசா குளிரும் காற்றும் புகும் மடத்தை ஜெபத்தின் வலிமையான இல்லமாக மாற்றியதைப் போலவே, நாமும் ஒன்றாக ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொள்வதன் மூலம் நமது வரவேற்பறைகளிலேயே உண்மையான அமைதியைக் கொண்டுவர முடியும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே அமைதியான உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நமது இல்லங்களுக்காகவும், நமது உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தரவும் புனித தெரேசா எங்களுக்காக ஜெபிக்குமாறு கேளுங்கள்.

புனித தெரேசா ஆஃப் லிசியூ, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் புனித ஜெபமாலை அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலத்தில், மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

ஆல்ஃப்ரெட் பெசெட்டின் குழந்தைப் பருவம் 1845ஆம் ஆண்டு அவர் பிறந்த நாளிலிருந்தே கடினமாக இருந்தது. பன்னிரண்டு குழந்தைகளில் எட்டாவது குழந்தையாகப் பிறந்த அவர் மிகவும் சிறியவராகவும் பலவீனமாகவும் இருந்ததால், இரவு நேரத்தைக் கடக்கமாட்டார் என்று அஞ்சிய அவரது பெற்றோர் உடனடியாக அவரைத் திருத்தலத்திற்குக் கொண்டு சென்று திருமுழுக்குக் கொடுத்தனர். ஆனால் அவர் உயிர் பிழைத்தார். இருப்பினும், அவருக்கு கடுமையான நீடித்த வயிற்றுப் பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன; அவை ஒருபோதும் குணமாகவில்லை. வாழ்நாள் முழுவதும் வழக்கமான உணவைச் செரிப்பது அவருக்கு வேதனையாக இருந்தது. பெரும்பாலும் நீர்த்த குழம்பையோ தண்ணீரில் கலந்த பாலையோ மட்டுமே உட்கொண்டு வாழ்ந்தார்.

நிலைமை மேலும் மோசமடைந்தது. ஆல்ஃப்ரெட்டுக்கு ஒன்பது வயதாக இருந்தபோது, தச்சராக இருந்த அவரது தந்தை காட்டில் விழுந்த பைன் மரத்தால் நசுக்கப்பட்டு இறந்தார். மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது தாய் காசநோயால் இறந்தார். இதனால் பன்னிரண்டு வயதான ஆல்ஃப்ரெட் பணமோ கல்வியோ இல்லாமல் தனிமையில் விடப்பட்டார். குழந்தைகள் உறவினர்களிடையே பிரிக்கப்பட்டனர்; ஆல்ஃப்ரெட்டை ஒரு அத்தையும் மாமாவும் தங்களுடன் அழைத்துக்கொண்டனர். அவரால் படிக்கவோ எழுதவோ முடியாததால், கிடைத்த உடல் உழைப்பின் மூலம் வாழ்ந்தார்—பண்ணைகளில் வேலை செய்தார், கொல்லர் பட்டறைகளில் இரும்பைச் சுத்தியலால் அடித்தார், காலணிகளைப் பழுதுபார்த்தார்.

1860களில் கனடாவின் பொருளாதாரம் கடுமையான நெருக்கடியை சந்தித்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான பிற பிரெஞ்சு கனடியர்களுடன் ஆல்ஃப்ரெட்டும் நியூ இங்கிலாந்தின் துணி ஆலைகளை நோக்கித் தெற்கே சென்றார். நான்கு கடினமான ஆண்டுகள் கனெக்டிகட் மற்றும் மாசசூசெட்ஸ் பகுதிகளில் உள்ள ஊர்களில் அலைந்து திரிந்தார். பன்னிரண்டு மணி நேர ஆலைப் பணிகள் அவரது நுரையீரலுக்கும் வயிற்றுக்கும் மிகவும் கடினமாக இருந்தன; மிகவும் பலவீனமாக இருந்ததால் தொழிற்சாலை மேலாளர்கள் அவரை மீண்டும் மீண்டும் பணிநீக்கம் செய்தனர். நீண்ட காலங்கள் பசியோடு இருந்த அவர், இறுதியில் சத்தமிடும் நெசவுத் தறிகளுக்கு அருகில் முழங்காலிட்டு ஜெபித்துவிட்டு, கியூபெக்கிற்கு வெறுங்கையுடன் திரும்பினார்.

அவரது பங்குத் தந்தையான அந்த்ரே, இந்தத் துரதிர்ஷ்டமான இளைஞனின் விசுவாசத்தைக் கண்டு, துறவற வாழ்வைப் பற்றி சிந்திக்குமாறு ஊக்குவித்தார். 1870ஆம் ஆண்டு, தந்தை அந்த்ரேயின் குறிப்புடன் ஆல்ஃப்ரெட் மான்ட்ரியாலில் உள்ள திருச்சிலுவை சபையின் நவதுறவற இல்லத்தின் கதவைத் தட்டினார். அந்தக் குறிப்பில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது: “நான் உங்களிடம் ஒரு புனிதரை அனுப்புகிறேன்.”

நவதுறவறக் குழு ஒரு புனிதரைக் காணவில்லை; ஒரு பொறுப்புச் சுமையையே கண்டது. அந்தக் காலத்தில், வகுப்பறைகளில் கற்பிக்கவோ வயல்களில் கடினமான உடல் உழைப்பைச் செய்யவோ கூடிய ஆண்கள் சமூகங்களுக்குத் தேவைப்பட்டனர். ஆல்ஃப்ரெட்டால் கல்வித் தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெற முடியவில்லை; கடுமையான உடல் வேலைகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டபோதெல்லாம் அவரது வயிற்றுப் பிரச்சினை தீவிரமடைந்து அவர் மயங்கி விழுந்தார். 1871ஆம் ஆண்டுக்குள் மேலதிகாரிகள் முடிவு செய்துவிட்டனர். அவரது துறவறப் பிரவேசத்தை மறுத்து, ஆவணங்களை அவரிடம் கொடுத்து, பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறுமாறு கூறினர்.

ஆல்ஃப்ரெட் மனம் உடைந்தார். மான்ட்ரியால் ஆயர் இக்னாஸ் போர்ஜே கல்லூரிக்கு வருவதாகக் கேள்விப்பட்ட அவர், அவரைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று கெஞ்சினார். ஆயரின் முன் முழங்காலிட்டு, இந்த உலகில் தனது ஒரே விருப்பம் திருச்சிலுவை சபையில் இறைவனுக்குச் சேவை செய்வதே என்று அழுதபடி வலியுறுத்தினார். அவரது நேர்மையால் கவரப்பட்ட போர்ஜே, எளிமையாக அவரிடம் கூறினார்: “கவலைப்படாதே, சகோதரரே. நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவீர்கள்.”

நவதுறவறப் பயிற்சியாளர் தந்தை அமெதே குய் தனது எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு, குழுவிடம் கூறினார்: “இந்த இளைஞனால் வேலை செய்ய முடியாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் ஜெபிக்க முடியும்.”

சகோதரர் அந்த்ரே என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொண்டு, சபையின் நிறுவுநரான அருளாளர் பாசில் மொரோ அவர்களின் பார்வையின்கீழ் துறவற வாக்குறுதிகளை ஏற்றார். சிலுவையே ஒரு குடும்பத்தின் ஒரே உண்மையான நம்பிக்கை என்று அவர் கற்பித்தார்: Ave Crux, Spes Unica. மேலதிகாரிகள் அவருக்கு வளாகத்தில் மிகவும் எளிமையான பணியை வழங்கினர். அவர் கதவுக் காவலராக இருந்தார். பின்னர் அந்த்ரே கூறியது: “எனது நவதுறவறப் பயிற்சியின் முடிவில், மேலதிகாரிகள் எனக்குக் கதவைக் காட்டினர்; நாற்பது ஆண்டுகள் நான் அங்கேயே தங்கியிருந்தேன்.”

அந்தக் கதவிலிருந்து அந்த்ரே பார்வையாளர்களை வரவேற்றார், சிறு பணிகளைச் செய்தார், மக்களின் துயரங்களைக் கேட்டார். விரைவில், நோய்களுக்காக இந்த அமைதியான கதவுக் காவலரிடம் ஜெபிக்குமாறு அவநம்பிக்கையடைந்த மக்கள் கேட்கத் தொடங்கினர். அந்த்ரே அவர்களை நேராகப் புனித யோசேப்பிடம் வழிநடத்தினார். புனித யோசேப்பின் சிலைக்கு முன்பாக எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்கிலிருந்து எண்ணெயைக் கொடுத்து, அதைத் தங்கள் நோயுள்ள இடங்களில் தடவி, வீட்டில் குடும்பத்துடன் ஜெபமாலை ஜெபிக்குமாறு கூறினார்.

நகரம் முழுவதும் குணமடைதல்கள் பெருகின. ஊன்றுகோல்களும் கைத்தடிகளும் நுழைவாயிலில் குவிந்தன. மக்கள் அவரை அற்புதங்களைச் செய்பவர் என்று அழைக்கத் தொடங்கியபோது, அந்த்ரே வருந்தினார்; அதில் தனக்குச் சம்பந்தமே இல்லை என்று வலியுறுத்தினார்: “நான் குணப்படுத்துவதில்லை; இறைவனின் இரக்கத்தின் மூலம் புனித யோசேப்பே குணப்படுத்துகிறார்.” மாணவர்களின் தலைமுடியை வெட்டியதன் மூலம் சம்பாதித்த சிறு நாணயங்களைச் சேமித்து, மவுண்ட் ராயலில் ஒரு சிறிய மரக் குடிலை அமைத்தார். இதுவே பின்னர் புனித யோசேப்பின் ஆரட்டரிக்கான விதையாக அமைந்தது; 1937ஆம் ஆண்டு அவரது இறுதிச்சடங்கிற்கு பத்து லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்களை அது ஈர்த்தது.

அதே திருச்சிலுவை சபைச் சமூகம் தந்தை பேட்ரிக் பேட்டனையும் உருவாக்கியது. முன்னேறிய காசநோயால் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் நவதுறவற இல்லத்திற்கு வந்த தந்தை பேட்டன், அன்னையின் பரிந்துரையின் மூலம் குணமடைந்தார். சகோதரர் அந்த்ரேயின் இல்லற ஜெபம் பற்றிய எளிய செய்தியை அவர் நேரடியாக வெகுஜன ஊடகங்களுக்குக் கொண்டுசென்றார். அவரது புகழ்பெற்ற அழைப்பான—“ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்”—என்பதன் மூலம், அரங்குகளையும் வானொலி அலைவரிசைகளையும் அவர் நிரப்பினார். இயேசுவிலும் மரியாவிலும் வேரூன்றிய ஒரு சாதாரண இல்லம் எதையும் எதிர்கொள்ள முடியும் என்று அவர் கற்பித்தார்.

சகோதரர் அந்த்ரே நோயுற்றவர்களுக்காக தனது கதவைத் திறந்தார்; தந்தை பேட்டன் கோடிக்கணக்கான மக்களை அவர்களின் உணவு மேசையைச் சுற்றி ஜெபத்தில் ஒன்றுசேர்த்தார். இன்று நமது வரவேற்பறைகளிலும் இதே தினசரி ஜெபப் பழக்கம் நமக்குத் தேவை.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும்போது, உங்கள் குடும்பத்தை இறைவனின் முன்னிலையில் கொண்டு வந்து, நமது குடும்பங்களுக்காகவும் உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தரவும் புனித அந்த்ரே பெசெட் எங்களுக்காக ஜெபிக்குமாறு கேளுங்கள்.

புனித அந்த்ரே பெசெட், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் புனித ஜெபமாலை அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலத்தில், மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

1891 ஆம் ஆண்டு மெக்சிகோவின் சகடேகாஸ் (Zacatecas) நகரின் தூசி நிறைந்த சுரங்க மலைகளில் மிகுவேல் அகுஸ்தீன் ப்ரோ பிறந்தார். அவர் உற்சாகமும் உயிரோட்டமும் நிறைந்த ஒரு பெரிய குடும்பத்தில் வளர்ந்தார். அவரது கூர்மையான நகைச்சுவை உணர்வும், சிரிப்பின் மீதான அன்பும், இரட்சிப்பின் வரலாற்றில் ஒரு தனித்துவமான பணிக்காக அமைதியாகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த அவரது இதயத்தை மறைத்திருந்தன. இரட்சிப்பின் வரலாற்றில் ஒரு பகுதியாக இருப்பது என்பதன் பொருள், உங்கள் வாழ்க்கை தற்செயலானது அல்ல என்பதை அறிந்திருப்பதாகும்—கடவுள் நம் உலகில் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறார்; நம் சாதாரண மனித வாழ்க்கைகளைத் தமது அன்பும் மீட்பும் நிறைந்த மகத்தான திட்டத்தில் இணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

1925 ஆம் ஆண்டு இயேசு சபை குருவாக அருட்பொழிவு பெற்ற பிதா மிகுவேல் மெக்சிகோவுக்குத் திரும்பினார். அங்கு மதநம்பிக்கையைத் தடைசெய்து, தேவாலயங்களை மூடி, குருக்களை வேட்டையாடிய மதச்சார்பற்ற அரசின் காலமான கிறிஸ்தேரோ போர் நிலவிய இருளை அவர் எதிர்கொண்டார். தமது மக்களைக் கைவிட மறுத்த பிதா ப்ரோ, தமது குருத்துவப் பணியை இரகசியமாகத் தொடர்ந்தார். மெக்கானிக், பிச்சைக்காரர் அல்லது தொழிலதிபர் போன்ற பல்வேறு வேடங்களில் மாறி, இரகசிய காவல்துறையினரைத் தாண்டிச் சென்று, பசியால் தவித்த குடும்பங்களுக்கு வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவற்றை வழங்கினார். புனித மிகுவேலுக்கு அவை ஜெபம், திருவருட்சாதனங்கள், நம்பிக்கை மற்றும் உணவு ஆகியவையாக இருந்தன. பிதா மிகுவேலின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியது:

“துன்பத்தில் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்திற்கு அமைதியைக் கொண்டு வருவதில் ஒருவர் எத்தகைய மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறார்!”

கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த வீடுகளுக்கு கடவுள் எவ்வாறு உதவி வழங்கினார் என்பதைக் கண்டு வியந்த பிதா ப்ரோ இவ்வாறு எழுதினார்:

“அரிசி, பீன்ஸ், சர்க்கரை, சோளம் ஆகியவற்றை யார் வழங்குகிறார்? எனக்குத் தெரியாது—அல்லது, உண்மையில், எனக்குத் தெரியும்: என் தந்தையாகிய கடவுளே!”

பிதா மிகுவேலும் வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டனும் தங்கள் ஆன்மிக வாழ்க்கையிலும் பணியிலும் பல ஒற்றுமைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். தங்களுடைய துணிவும் வலிமையும் நற்கருணையில் பிரசன்னமாக இருக்கும் இயேசுவிடமிருந்தே வருகிறது என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தனர். இருவரும் தங்கள் பணிகளை துயருற்ற அன்னையான மரியாளிடம் ஒப்படைத்தனர். இருவரும் லூர்து அன்னையின் திருத்தலத்தை நேசித்தனர். புனித மிகுவேல் இவ்வாறு சிந்தித்தார்:

“என்னைப் பொறுத்தவரை, லூர்துக்குச் செல்வது என்பது என் தாயைச் சந்திப்பது, அவருடன் பேசுவது, அவரிடம் ஜெபிப்பது… தூய கன்னி மரியாள் எனக்கு புதிய துணிவை அளித்துள்ளார்.”

தொடர்ந்த ஆபத்துகளை முழுமையான நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொண்ட புனித மிகுவேல், கடவுளும் நம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னையும் தமது விருப்பத்தையும் தமது பணிக்குத் தேவையான வலிமையையும் வழங்குகிறார்கள் என்பதை அறிந்திருந்தார். அவர் இவ்வாறு ஜெபித்தார்:

“துயருற்ற கன்னியே, என் விருப்பம் இதுவே: உமது அருகில் நின்று, உமது கண்ணீரின் மூலம் என் ஆன்மாவை வலுப்படுத்தி… உமது தனிமையில் என் இதயத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.”

1927 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 23 அன்று, பிதா மிகுவேல் துப்பாக்கிச் சூட்டுப் படையினரை எதிர்கொண்டார். அங்கு அவர் அமைதிக்கான உன்னதமான கருவியை வழங்கினார்: தீவிரமான மன்னிப்பு. தம்மைக் கைது செய்தவர்களை நோக்கிப் பார்த்து அவர் கூறினார்:

“என் முழு இதயத்தோடும் என் எதிரிகளை மன்னிக்கிறேன்.”

கண்களைக் கட்ட மறுத்த அவர், ஒரு கையில் சிலுவையையும் மற்றொரு கையில் ஜெபமாலையையும் ஏந்தியபடி, தமது கைகளை உயிருள்ள சிலுவையைப் போல உயர்த்தி முழங்கினார்:

“¡Viva Cristo Rey!”—கிறிஸ்து அரசர் வாழ்க!

பிதா ப்ரோ வன்முறையான துன்புறுத்தலையும் தடைசெய்யப்பட்ட விசுவாசத்தையும் எதிர்கொண்டார்; இன்று, நாம் மதச்சார்பின்மை, கவனச்சிதறல் மற்றும் ஆன்மிக அக்கறையின்மை போன்ற நமது சொந்த சவால்களை எதிர்கொள்கிறோம். இருப்பினும், நாம் ஒவ்வொருவரும் இரட்சிப்பின் வரலாற்றில் ஒரு பங்கை வகிக்க அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். கடினமான காலங்களிலும் கூட, கடவுள் உங்கள் வாழ்க்கைக்காக ஒரு திட்டத்தையும் நோக்கத்தையும் கொண்டிருக்கிறார்—அவருடைய வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு தீர்க்கதரிசன முன்மாதிரியை விட்டுச் செல்கிறது: உலக அமைதி அதிகாரம் அல்லது வன்முறையின் மூலம் வெல்லப்படுவதல்ல; மாறாக, தன்னலமற்ற அன்பு, குடும்ப ஜெபம் மற்றும் இயேசுவுக்கும் மரியாளுக்கும் முழுமையான அர்ப்பணிப்பின் மூலம் பெறப்படுகிறது.

கடவுளுடைய திட்டத்தில் உங்களுக்கான தனித்துவமான பங்கு என்ன என்று நீங்கள் அவரிடம் கேட்டிருக்கிறீர்களா?

 உலகம் முழுவதிலுமிருந்து நூறாயிரக்கணக்கான மக்களுடன் ஹோலி கிராஸ் குடும்பப் பணிகளுடன் இணைந்து, அக்டோபர் 22 அன்று உலக அமைதிக்காக ஜெபமாலையை ஜெபியுங்கள். திருத்தந்தை லியோ XVI அமைதிக்காக ஜெபமாலையை ஜெபிக்குமாறு நம்மை ஊக்குவிக்கிறார்!

மிகப் பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

1841 பிப்ரவரி 10 அன்று இத்தாலியின் லத்தியானோவில் பிறந்த அருளாளர் பார்தோலோ லோங்கோ, குறிப்பாக இளைஞர்களுக்கும் இளம் வயதினருக்கும் நமது காலத்திற்கான வலிமையான செய்தியை வழங்குகிறார். வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது; அதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வோமா என்பதே சவாலாகிறது. 

1860ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில், பார்தோலோ தனது அன்பான கத்தோலிக்க குடும்பத்தை விட்டு நேப்பிள்ஸில் கல்லூரிப் படிப்பிற்குச் சென்றார். பல்கலைக்கழகம் அறிவுசார் ஆணவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தது—தெய்வீக உண்மைக்கு மேலாக மனித அறிவை உயர்த்தியது, திருச்சபையை கேலி செய்தது, விசுவாசத்தை குழந்தைத்தனமான மூடநம்பிக்கையாக நிராகரித்தது. அடையாளத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதையும் தேடிய பார்தோலோ, ஆன்மிக போலிகளுக்காக தனது விசுவாசத்தை மாற்றிக்கொண்டார்—ஆவிகளுடன் தொடர்புகொள்ளுதல், ஆவியுலகச் சடங்குகள் மற்றும் அமானுஷ்யத்தில் ஏற்பட்ட நவநாகரிகமான ஈடுபாடு அவரை ஆட்கொண்டது. அவர் ஆன்மிக ஆபத்தில் மிகவும் ஆழமாகச் சிக்கி, சாத்தானிய குருவாகவே திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார்.  

வரலாறு உண்மையிலேயே மீண்டும் நிகழ்கிறது. இன்று, இளைஞர்கள் ஓய்ஜா பலகைகளுடன் “விளையாடவும்”, தினசரி ஜாதகங்களைப் பார்க்கவும், டாரோ அட்டைகளைப் படிப்பவர்களை அணுகவும் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். பெரியவர்கள் இறந்தவர்களுடன் தொடர்புகொள்ள ஊடகர்களிடம் செல்கிறார்கள்; ஆன்மிக சக்திகளைத் தீங்கற்ற பொழுதுபோக்காகக் கருதுகிறார்கள். ஆனால் இவை விளையாட்டுகள் அல்ல—ஆன்மிக இருளுக்குள் செல்லும் ஆபத்தான கதவுகள். திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் நம்மை எச்சரித்தார்: “மாயவித்தை கிறிஸ்தவமானது அல்ல! இறைவனின் வார்த்தையைப் பற்றிக்கொள்ளாமல், ஜாதகங்களையும் குறிசொல்பவர்களையும் நாடும்போது, நாம் மூழ்கத் தொடங்குகிறோம்.” 

கடுமையான மனச்சோர்வு மற்றும் பயத்தில் மூழ்கியிருந்த பார்தோலோவுக்கு, தந்தை ஆல்பெர்டோ ரடென்டே மற்றும் பேராசிரியர் வின்சென்சோ பேப்பே ஆகியோர் ஒரு மீட்புப் பாதையை வழங்கினர். அவர்கள் இளம் பார்தோலோவுக்கு வழிகாட்டினர். தந்தை ஆல்பெர்டோ அவரது பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, மன்னிப்பை வழங்கினார்; இதன் மூலம் திருநற்கருணையில் கிறிஸ்துவைப் பெறுவதற்கு அவர் விடுதலை பெற்றார். பழைய வழிகளுக்குத் திரும்பாமல் இருக்க, இருவரும் ஜெபிக்கும் நண்பர்களின் ஒரு பாதுகாப்பான வட்டத்தை அவரைச் சுற்றி உருவாக்கினர். ஜெபிக்கும் நற்பண்புமிக்க நண்பர்களைக் கொண்டிருப்பது—மிகப் பெரிய மாற்றத்தை—நித்திய மாற்றத்தையே—ஏற்படுத்துகிறது!  நண்பர்களாகவும் வழிகாட்டிகளாகவும் நீங்கள் யாரைச் சுற்றி வைத்திருக்கிறீர்கள்?   

ஜெபத்தின் மூலம் வலுப்பெற்றாலும், பார்தோலோ குற்ற உணர்வால் இன்னும் துன்பப்பட்டார்—அமானுஷ்யத்தில் வழிதவறியதற்காக இறைவன் உண்மையில் தன்னை மன்னிப்பாரா? பொம்பேயியின் வெறிச்சோடிய வயல்களில் நடந்து, நிரந்தர தண்டனை குறித்த பயத்தில் இருந்தபோது, மரியாவின் வாக்குறுதி அவரது ஆன்மாவைத் துளைத்தது: “ஜெபமாலையைப் பரப்புகிறவர் மீட்கப்படுகிறார்!” முழங்காலில் விழுந்த பார்தோலோ, அவரது ஜெபமாலையைப் பரப்புவதாக உறுதியளித்து, இவ்வாறு எழுதினார்: “என்னை மீட்ட மரியாவைக் காண்பதும், சாத்தானின் பிடியிலிருந்து என்னை மீண்டும் மீட்பார் என்ற நம்பிக்கையுமே எனது ஒரே விருப்பம்.” அவர் ஜெபமாலையை “மரியாவுக்கு மிகவும் பிரியமான ஜெபம்… நம்மை இறைவனுடன் பிணைக்கும் இனிய சங்கிலி, நரகத்தின் தாக்குதல்களுக்கு எதிரான மீட்பின் கோபுரம்!” என்று அழைத்தார். 

எதிரியின் முதன்மையான இலக்கு வீடுதான் என்பதை பார்தோலோ நேரடியாக அறிந்திருந்தார். தினசரி வாழ்க்கையிலிருந்து ஜெபம் விலகும்போது குடும்பங்கள் சிதைந்துவிடும் என்று அவர் எச்சரித்தார். ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஜெபமாலை ஒரு ஆன்மிகக் கோட்டை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்: “நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து குடும்ப ஜெபமாலையை ஜெபித்தால், அமைதியைச் சுவைப்பீர்கள்.” 

குடும்ப ஜெபம், மரியாவின் மீதான பக்தி, ஜெபமாலை மற்றும் நற்கருணை ஆகிய இந்த அடிப்படை மதிப்புகள், நமது நிறுவுநரான வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டனின் வாழ்க்கையிலும் போதனையிலும் காணப்படுகின்றன. இது சமூகத்தை கட்டியெழுப்புவதில் இந்தப் போதனைகள் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை நிரூபிக்கிறது. 

இன்று உங்களுக்கான அழைப்பு இதுதான்: ஆன்மிக போலிகளுக்குத் திருப்தியடையாதீர்கள்; உங்கள் கடந்த காலத்தின் கைதியாக வாழாதீர்கள். ஓய்ஜா பலகைகள், ஜாதகங்கள் அல்லது ஊடகர்களிடமிருந்து விலகி இருங்கள்—“தீங்கற்ற வேடிக்கை” போல் தோன்றுவது இருளுக்குச் செல்லும் கதவுகளாக இருக்கலாம். டிஜிட்டல் இரைச்சலை அமைதிப்படுத்தி, துணிவுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் கிறிஸ்துவின் ஒளிக்குள் அடியெடுத்து வையுங்கள். பாவசங்கீர்த்தனையின் திருவருட்சாதனத்தைப் பெறுங்கள். ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொண்டு, அக்டோபர் 22^ஆம் தேதி உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலையில் பங்கேற்பதற்கு உறுதியெடுங்கள். உங்கள் வீடுகளில் தினமும் ஜெபியுங்கள்; இறைவன் உங்கள் குடும்பங்களுக்கு அமைதியையும் குணமளிப்பையும் கொண்டுவர அனுமதியுங்கள்.  

இறைவன் உங்களுக்கு அருளைக் கொடுத்துள்ளார்; பார்தோலோவுக்கு தேவைப்பட்டதைப் போலவே, அவருக்கும் நீங்கள் தேவை. மனமாற்றத்திற்குப் பிறகு, பார்தோலோ ஏழைகளின் தேவைகளுக்குச் சேவை செய்து, கடின உழைப்பு, அருள் மற்றும் ஒரு “அருள் நிறைந்த மரியே” என்ற ஜெபத்தின் மூலம் சமூகத்தை மாற்றினார். அவரைப் போலவே, நீங்களும் புனிதராக அழைக்கப்பட்டுள்ளீர்கள். 

1980ஆம் ஆண்டு புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் யோவான் பால் பார்தோலோவை அருளாளராக அறிவித்தபோது, அவர் கூறினார்: “கையில் ஜெபமாலையுடன், அருளாளர் பார்தோலோ லோங்கோ நம் ஒவ்வொருவரிடமும் கூறுகிறார்: ‘ஜெபமாலை அன்னை மீது உங்கள் நம்பிக்கையை விழிப்பூட்டுங்கள். தூய அன்னையே, என் துயரங்கள் அனைத்தையும், என் நம்பிக்கை அனைத்தையும், என் எதிர்பார்ப்பு அனைத்தையும் உம்மிடம் ஒப்படைத்து இளைப்பாறுகிறேன்!’” 1926 அக்டோபர் 5 அன்று நித்திய வாழ்வுக்குச் சென்ற பார்தோலோ லோங்கோவின் வாழ்க்கை, இறைவனின் இரக்கத்திலிருந்து எந்த ஆன்மாவும் ஒருபோதும் வெகுதூரம் சென்றுவிடவில்லை என்பதை நிரூபிக்கிறது. 

மிகப் புனித ஜெபமாலை அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலத்தில், மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

1920களில், மெக்சிகோ அதிபர் ப்ளூட்டார்கோ எலியாஸ் காலெஸ், கத்தோலிக்க திருச்சபையை மூடுவதற்கான தீவிர நடவடிக்கையைத் தொடங்கினார். அரசு அதிகாரிகள் ஆலயக் கதவுகளுக்குப் பூட்டு போட்டனர், வெளிநாட்டு குருக்களை நாட்டைவிட்டு வெளியேற்றினர், வெளிப்புற வழிபாட்டையும் சட்டவிரோதமாக்கினர். குவாதலஹாராவில் அனக்லெட்டோ கோன்சாலெஸ் ஃப்ளோரெஸ் என்ற இளம் வழக்கறிஞர் நேரடியாக இந்தப் போராட்டத்தில் இறங்கினார்.

அனக்லெட்டோ ஜாலிஸ்கோவில் ஒரு ஏழை குடும்பத்தில், கிராமத்து நெசவாளரின் மகனாக வளர்ந்தார். சட்டக் கல்லூரிக் கல்விக்கான செலவைச் செலுத்த நீண்ட நேரம் உழைத்தார். துன்புறுத்தல் தொடங்கியபோது, மதச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான தேசிய லீக் மூலம் வன்முறையற்ற குடிமைப் போராட்டத்தை ஏற்பாடு செய்தார். நண்பர்கள் அவரை “எல் மேஸ்த்ரோ” என்று அழைத்தனர். சிறந்த பேச்சாளரும் எழுத்தாளருமான அனக்லெட்டோ, செய்தித்தாள்கள் மற்றும் பொருளாதாரப் புறக்கணிப்புகளைப் பயன்படுத்தி அரசை எதிர்த்தார். ஆயுதம் ஏந்துவது நாட்டை மேலும் பிளவுபடுத்தும் என்று நம்பிய அவர் கூறினார்: “ஒருபோதும் தோல்வியடையாத ஒரே ஆயுதம் ஜெபமாலை.”

அந்த நம்பிக்கை அவரது வீட்டிலேயே தொடங்கியது. ஒவ்வொரு மாலையும், தனது மனைவி மரியா கான்செப்சியனையும் இரண்டு சிறிய மகன்களையும் நெருப்பின் அருகில் ஒன்றுசேர்த்து ஜெபமாலையை ஜெபித்தார். சுகத்திற்கும் பாதுகாப்பிற்கும் மேலாக இறைவன் இருக்கிறார் என்பதைத் தனது மகன்கள் அறிந்திருப்பதை உறுதிசெய்தார்.

அவரது வன்முறையற்ற அமைப்புப் பணி அவரை முக்கிய இலக்காக மாற்றியது. 1927 ஏப்ரல் 1 அன்று அதிகாலையில், கூட்டாட்சி வீரர்கள் அவர் தங்கியிருந்த வீட்டின் கதவை உடைத்து உள்ளே நுழைந்து, அவரை கொலராடோ இராணுவ முகாமிற்கு இழுத்துச் சென்றனர். உள்ளூர் பேராயர் மற்றும் கிறிஸ்தேரோ தளபதிகளின் பெயர்களை அதிகாரிகள் அறிய விரும்பினர்; ஆனால் அனக்லெட்டோ பேச மறுத்தார்.

வீரர்கள் அவரது கட்டைவிரல்களில் அவரைத் தொங்கவிட்டு, துப்பாக்கியின் பின்பகுதியால் அவரது தோளில் அடித்து, அவரது பாதங்களின் அடிப்பகுதியை வெட்டினர். அனக்லெட்டோ ஒரு பெயரைக்கூட வெளிப்படுத்தவில்லை. பொறுமையிழந்த தளபதி, தனது வீரர்களுக்கு அவரைத் துப்பாக்கிக் கத்தியால் குத்தி பின்னர் சுடுமாறு கட்டளையிட்டார். துப்பாக்கிகளின் முன் நின்ற அனக்லெட்டோ, அவற்றை ஏந்திய வீரர்களிடம் கூறினார்: “என் முழு இதயத்திலிருந்தும் உங்களை மன்னிக்கிறேன்; என்னைக் கொல்லப் போகிறவர் இறைவனின் முன்னிலையில் அருளைப் பெறட்டும்.” தனது கைகளை மார்பின் மீது குறுக்காக வைத்து, இறுதி வார்த்தைகளாக முழங்கினார்: “Viva Cristo Rey!”

தீவிரமான விசுவாசம் துறவிகளுக்கும் குருக்களுக்கும் மட்டுமே உரியது என்ற நவீனக் கருத்தை அனக்லெட்டோ முறியடிக்கிறார். அவர் செலுத்த வேண்டிய குடும்பச் செலவுகளும் வளர்க்க வேண்டிய குழந்தைகளும் கொண்ட ஒரு உழைக்கும் தந்தை; இருப்பினும் உண்மைக்காகத் தனது வாழ்க்கையையே பணயம் வைத்தார். உலகில் வெளிப்படும் ஒழுக்கத் துணிவு குடும்பத்தின் அடுப்பங்கரையிலேயே உருவாகிறது என்பதை அவர் நிரூபித்தார்.

நமது கலாசாரம், ஆண்கள் தங்கள் பொறுப்புகளிலிருந்து விலகி, குடும்பத்தை டிஜிட்டல் இரைச்சலிடம் ஒப்படைக்குமாறு தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கிறது. நமது திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ, சாதாரண கத்தோலிக்கர்கள் இல்லத் திருச்சபையைப் பாதுகாத்து, வீட்டை ஜெபத்தில் வேரூன்றியதாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சவால் விடுத்துள்ளார். துப்பாக்கிப் படையினரை எதிர்கொள்ளும் முன்பு அனக்லெட்டோ தனது மகன்களுடன் முழங்காலிட்டு ஜெபித்தார்; நமது குடும்பங்களுக்கும் சமையலறை மேசையைச் சுற்றி அதே நிலையான ஒழுக்கம் தேவை.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே தெளிவான உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நமது இல்லங்களுக்காகவும், உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைக் கொண்டுவரவும் அருளாளர் அனக்லெட்டோ கோன்சாலெஸ் ஃப்ளோரெஸ் எங்களுக்காக ஜெபிக்குமாறு கேளுங்கள்.

அருளாளர் அனக்லெட்டோ கோன்சாலெஸ் ஃப்ளோரெஸ், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் புனித ஜெபமாலை அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலத்தில், மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

தந்தை மாக்சிமிலியன் கோல்பே, 1894 ஜனவரி 8 அன்று போலந்தின் ஸ்டான்ஸ்கா வோலாவில் ராஜ்முண்ட் கோல்பே என்ற பெயரில் பிறந்தார்.  தீவிர கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் வளர்ந்த அவரது ஆரம்ப ஆண்டுகள், ரஷ்யப் பேரரசின் ஆட்சிக்குட்பட்ட அரசியல் குழப்பங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டன. வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் போலந்து நாட்டின் கலாச்சாரத்தையும் அடையாளத்தையும் ஒடுக்க தீவிரமாக முயன்ற காலத்தில், கத்தோலிக்க நம்பிக்கை நாட்டின் அசைக்க முடியாத ஆன்மிக முதுகெலும்பாக இருந்தது. கோல்பே குடும்பம் மாக்சிமிலியனை இந்த அமைதியான, உறுதியான நம்பிக்கையில் வேரூன்றச் செய்தது; கருத்தியல் வெறுப்பால் அதிகரித்து பிளவுபட்டுக் கொண்டிருந்த உலகை எதிர்கொள்ள அவரைத் தயாரித்தது. பூமிக்குரிய அதிகாரங்கள் மனித கண்ணியத்தை நசுக்க முயலும்போது, நம்பிக்கையும் குடும்பமும் அசைக்க முடியாத கோட்டையாக நிலைத்திருக்கும் என்பதை கோல்பே சிறுவயதிலேயே அறிந்திருந்தார். 

துறவற பிரான்சிஸ்கன் சபையில் தந்தை மாக்சிமிலியன் என்ற பெயரில் இணைந்த அவர், நவீன கலாச்சாரம் ஆன்மிக நெருக்கடியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து, இவ்வாறு எச்சரித்தார்: 

“நம் காலத்தின் மிகக் கொடிய விஷம் அலட்சியமே.”  

இதை எதிர்கொள்ள, கோல்பே ஊடகத் துறையில் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தார். The Knight of the Immaculata என்ற இதழை வெளியிடும் மிகப்பெரிய அச்சகத்தை நிறுவியதுடன், தனது “அமல அன்னையின் நகரத்தில்” குறுகிய அலை வானொலி நிலையத்தையும் (SP3RN) நிறுவினார்.  

இந்த ஊடகத் திருத்தூது, திருச்சிலுவை குடும்பத் திருப்பணிகளின் நிறுவனர் வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டனின் பணியை நேரடியாக பிரதிபலிக்கிறது. உண்மை வானொலி அலைகளையும் ஊடகங்களையும் கைப்பற்றவில்லை என்றால், பிளவு அதை கைப்பற்றிவிடும் என்பதை உணர்ந்த இருவரும் தீர்க்கதரிசனப் பார்வை கொண்டவர்கள். “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்” என்று அறிவிக்க தந்தை பேட்டன் ஹாலிவுட், தொலைக்காட்சி மற்றும் வானொலியைப் பயன்படுத்தியபோது, மாக்சிமிலியன் கோல்பே அச்சு மற்றும் ஒலிபரப்பு ஊடகங்களின் மூலம் சர்வாதிகாரச் சீரழிவுக்கு எதிராக குடும்ப வாழ்வின் புனிதத்தன்மையைப் பாதுகாத்தார். இருவரும் கோல்பேயின் இந்த நம்பிக்கையை வாழ்வில் வெளிப்படுத்தினர்:  

“வெறுப்பு படைப்பாற்றல் கொண்ட சக்தி அல்ல. அன்பு மட்டுமே படைப்பாற்றல் கொண்டது.”  

தந்தை மாக்சிமிலியனின் பணியின் மையத்தில் மரியாவுக்கும் ஜெபமாலைக்கும் இருந்த அசைக்க முடியாத பக்தியும், அவற்றை ஆன்மிகப் பாதுகாப்பிற்கான இன்றியமையாத கருவிகளாகக் கருதிய நம்பிக்கையும் இருந்தன. மரியாவின் மீதான பக்தி நேரடியாக கிறிஸ்துவிடம் நம்மை வழிநடத்துகிறது என்று அவர் வலியுறுத்தினார்:  

“தூய கன்னி மரியாவை அளவுக்கு அதிகமாக நேசிப்பதற்கு ஒருபோதும் பயப்படாதீர்கள். இயேசு அவரை நேசித்ததைவிட நீங்கள் ஒருபோதும் அதிகமாக நேசிக்க முடியாது,” மேலும், “யாராவது அமல அன்னை மரியாவைத் தமது தாயாக ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்றால், அவர் கிறிஸ்துவைத் தமது சகோதரராகக் கொண்டிருக்கமாட்டார்” என்றும் கூறினார்.  

மாற்றத்திற்கான இறுதியான தூண்டுசக்தியாக ஜெபத்தை கோல்பே கண்டார். அவர் இவ்வாறு எழுதினார்: “கடவுளின் இருதயத்திற்கே அரசியாக இருக்கும் அமல அன்னையை நாம் நாடும்போது, ஜெபம் எல்லையற்ற வல்லமையைப் பெறுகிறது.”  

இறுதியான தியாகமும் புனிதர் பட்டமளிப்பும் 

1941 ஜூலை மாதம் ஆஷ்விட்ஸ் முகாமில், கோல்பேயின் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சி உச்சத்தை எட்டியது. ஃபிரான்சிஸெக் கஜோவ்னிசெக் என்ற கணவனும் தந்தையுமான ஒரு மரண தண்டனை கைதி தனது குடும்பத்திற்காக கதறியபோது, தந்தை கோல்பே முன்னே வந்து, அவரது இடத்தை ஏற்றுக்கொண்டு பட்டினிச் சிறைக்கூண்டுக்குள் சென்றார். இதன் மூலம் “தியாகத்தின் வழியாக அன்பு வாழ்கிறது; கொடுப்பதன் மூலம் அது ஊட்டம் பெறுகிறது” என்பதை நிரூபித்தார்.  

1982 ஆம் ஆண்டு கோல்பே புனிதர் பட்டம் பெற்றபோது, திருத்தந்தை இரண்டாம் யோவான் பால் அவரை “அன்பின் மறைசாட்சி” என்று அறிவித்தார். கோல்பேயின் மரணத்தின் மூலம் “பாவத்தாலும் மரணத்தாலும் மிகவும் தீவிரமாக அச்சுறுத்தப்படும் நமது நூற்றாண்டில், உன்னதமான அன்பின் ஒளிரும் அடையாளம் புதுப்பிக்கப்பட்டது” என்று அவர் அறிவித்தார். அந்நாளில் புனித பேதுரு சதுக்கத்தில் நன்றிக் கண்ணீருடன் அமர்ந்திருந்த ஃபிரான்சிஸெக் கஜோவ்னிசெக், தன்னலமற்ற தியாக அன்பு வெறுப்பின் மீது வெற்றி பெறுகிறது என்பதற்கான உயிருள்ள சாட்சியாக இருந்தார்.  

புனித மாக்சிமிலியனின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம், இன்றைய நமது உலகிற்கும் மிகவும் முக்கியமானது—வசதியான அலட்சியத்தை நாம் கைவிட அழைக்கப்படுகிறோம். திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட் நமது காலத்து இளைஞர்களுக்கு நினைவூட்டினார்: “”ஆண்டவரின் வழிகள் எளிதானவை அல்ல; ஆனால் நாம் எளிதான வாழ்க்கைக்காகப் படைக்கப்படவில்லை, மாறாக மகத்தான செயல்களுக்காகவும், நன்மைக்காகவும் படைக்கப்பட்டோம்.” புனித மாக்சிமிலியன் இதை வாழ்ந்து காட்டினார்—மேலும் நம் ஒவ்வொருவரையும் அலட்சியத்தை உதறித் தள்ளி, நமது அயலாரின் மகிழ்ச்சிகளிலும் துன்பங்களிலும் பங்கேற்று, அவர்களுக்கு அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் கொண்டுசெல்ல அழைக்கிறார். 

  தனிமையையோ ஒதுக்கப்பட்ட நிலையையையோ அனுபவிக்கும் மக்களுடன் இன்று நீங்கள் உடனிருந்து அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருக்க அழைக்கப்படுகிறீர்கள்—நம்மில் பெரும்பாலோர் இன்னொருவருக்குப் பதிலாக நம் உயிரைத் தியாகம் செய்ய வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்கலாம்; ஆனால் நம் நேரத்தை வழங்க முடியும்.  அமைதியின் நவீன திருத்தூதராக இருங்கள்!  ஜெபத்தின் மூலம் உங்கள் குடும்பத்தை மீண்டும் ஒன்றிணையச் செய்யுங்கள்; உங்கள் டிஜிட்டல் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி உண்மையைப் பரப்புங்கள்; செயலற்ற மௌனத்திற்குப் பதிலாக செயல்படும், தன்னலமற்ற தியாக அன்பைத் தேர்ந்தெடுங்கள். உலகில் கிறிஸ்துவின் பிரசன்னமாக இருங்கள். 

கோல்பேயின் எளிய, அசைக்க முடியாத அழைப்பால் உங்கள் பணியை வழிநடத்துங்கள்: “அன்பு செய்வதை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதீர்கள். அன்பின் ஒரு செயல் ஆன்மாவை மீண்டும் வாழ்விற்குக் கொண்டுவருகிறது.”

புனித மாக்சிமிலியன் கோல்பே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

ஜெபமாலையின் பேரரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நமது உலகிற்கான அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுது, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாள் ஜெபத்தின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவின் பரிந்துரை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைத் தந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

பத்ரே பியோ என்று உலகம் அறிந்த ஃபிரான்செஸ்கோ ஃபோர்ஜியோனே, நவீன யுகம் தனது ஆன்மிக அடித்தளங்களிலிருந்து விலகத் தொடங்கிய காலத்தில், 1887 மே 25 அன்று பிறந்தார். 1968 செப்டம்பர் 23 அன்று நித்திய வாழ்வுக்குள் நுழைந்த அவர், இரண்டு உலகப் போர்கள், நாத்திகக் கருத்தியல்களின் எழுச்சி, தொழில்துறை பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் கடவுள் இல்லாமல் நாகரிகத்தை உருவாக்கத் தூண்டப்பட்ட ஒரு நூற்றாண்டு ஆகியவற்றைக் கடந்து வாழ்ந்தார். ஆனால் புரட்சியின் இரைச்சலுக்கும் நம்பிக்கையின்மையின் இருளுக்கும் மத்தியில், நவீன உலகம் மறந்து கொண்டிருந்த ஒரு உண்மைக்கு பத்ரே பியோ உயிருள்ள சாட்சியாகத் திகழ்ந்தார்: சமூகங்கள் கடவுளுடனான தங்கள் உறவைப் பொறுத்தே உயர்கின்றன அல்லது வீழ்கின்றன. ஜெபத்தில் வேரூன்றி, கிறிஸ்துவின் துன்பத்துடன் ஒன்றிணைந்து, முழுமையாக எங்கள் அன்னையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட அவர், ஆன்மாக்களைக் குணப்படுத்தவும், குடும்பங்களை ஒப்புரவாக்கவும், எண்ணற்ற மக்களை மீண்டும் அருட்சாதனங்களிடம் அழைத்துவரவும் தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார்.

தமது உடலில், பத்ரே பியோ கிறிஸ்துவின் பாடுகளின் காயங்களான திருக்காயங்களை தமது கைகள், கால்கள் மற்றும் விலாப்புறத்தில் ஐம்பது ஆண்டுகள் தாங்கினார். ஆதாரத்தைக் கோரி மறையுண்மையை நிராகரித்த ஒரு காலத்திற்கு, விண்ணகம் பூமியைத் தொடுகிறது, துன்பம் மீட்பைத் தரக்கூடியது, ஒவ்வொரு மனித ஆன்மாவும் நித்திய வாழ்வுக்காகப் படைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதற்கான உயிருள்ள சாட்சியாக அவர் விளங்கினார். தெய்வீக உண்மையை ஒதுக்கித் தள்ளிய கலாச்சாரத்திற்கு பத்ரே பியோ ஒரு தெளிவான எச்சரிக்கையை வழங்கினார்:

“இன்றைய சமூகம் ஜெபிப்பதில்லை. அதனால்தான் அது சிதைந்து கொண்டிருக்கிறது.”

அருட்சாதனங்களின் வல்லமையும் வீர நற்பண்பும்

நவீன தத்துவம் பெரும்பாலும் கவலை, விரக்தி மற்றும் தன்னம்பிக்கையை மட்டுமே வழங்கியபோது, பத்ரே பியோ மனிதகுலத்தைப் பலிபீடத்தையும் ஒப்புரவு அருட்சாதனத்தையும் நோக்கித் திருப்பினார்: நற்கருணையில் பிரசன்னமாக இருக்கும் இயேசுவையும், மன்னிப்பின் குணப்படுத்தும் கொடையையும் நோக்கி அழைத்துச் சென்றார். ஒவ்வொரு காலத்திலும் மிகவும் தேவையான இரக்கத்தின் மருந்து அருட்சாதன வாழ்வே என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். தினமும் பதினைந்து மணி நேரம் வரை பாவமன்னிப்பைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு அருட்சாதனம் வழங்கிய அவர், உடைந்த குடும்பங்களை குணப்படுத்தவும், பாவிகளை ஒப்புரவாக்கவும், கடவுளின் இரக்கத்தின் மூலம் காயமடைந்த ஆன்மாக்களை மீட்டெடுக்கவும் உதவினார்.

கவலையால் நிறைந்த உலகிற்கு, பியோ இந்த மருந்துரையை வழங்கினார்:

“ஜெபியுங்கள், நம்பிக்கையுடன் இருங்கள், கவலைப்படாதீர்கள். கவலை பயனற்றது. கடவுள் இரக்கமுள்ளவர்; உங்கள் ஜெபத்தைக் கேட்பார்.”

பத்ரே பியோவைப் பொறுத்தவரை, ஆன்மிக இருளின் மீது வெற்றி பெறுவதற்கு ஆழமான அருட்சாதன வாழ்வும் மரியாவுக்கான முழுமையான பக்தியும் தேவைப்பட்டது:

“மரியா உங்கள் வாழ்வின் முழுக் காரணமாக இருக்கட்டும்; அவர் உங்களைப் பாதுகாப்பான புகலிடமான இயேசுவிடம் வழிநடத்தட்டும்.”

அவர் விசுவாசிகளைத் தெளிவான அவசர உணர்வுடன் வலியுறுத்தினார்:

“அன்னையை நேசியுங்கள், ஜெபமாலையை ஜெபியுங்கள்; ஏனெனில் அவரது ஜெபமாலை இன்றைய உலகின் தீமைகளுக்கு எதிரான ஆயுதமாகும்.”

ஆன்மிக இரட்டையர்கள்: புனித பத்ரே பியோ மற்றும் வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டன்

கடல்களால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், புனித பத்ரே பியோவும் வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டனும் குறிப்பிடத்தக்க ஆன்மிக ஒற்றுமையைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். குடும்ப ஜெபமாலை வெறும் பக்தி முயற்சி மட்டுமல்ல; அது நம்மை கிறிஸ்துவின் மறையுண்மைகளிலும் திருக்குடும்பத்திலும் ஆழமாக அழைத்துச் செல்லும் ஜெபமிகு தியானம் என்ற ஒரே உண்மையை இருவரும் அறிவித்தனர்.

ஜெபம் நம்மைக் கடவுளுடனும் ஒருவரோடொருவரும் இணைக்கிறது. அது நம்மை அருளில் வேரூன்றச் செய்து, நம்பிக்கையில் நிலைநிறுத்தி, அமைதியில் உறுதியாக நிலைநிறுத்துகிறது. குடும்பமே நம்பிக்கையின் முதல் பள்ளியும் அன்பின் முதல் திருத்தலமும் என்று இரு புனிதர்களும் நம்பினர். பிளவுபட்ட உலகில், இல்லத்திலும் உலகிலும் புதுப்பித்தலுக்கும் அமைதிக்கும் ஜெபமாலை இன்னும் வல்லமைமிக்க சக்தியாக உள்ளது.

தீர்க்கதரிசன அழைப்பு

நமது நவீன காலமும் பிளவு மற்றும் பயத்தின் பல அதே வேர்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது; எல்லா நன்மைகளுக்கும் ஊற்றான கடவுளை புறக்கணித்தபடி தீர்வுகளைத் தேடுகிறது. புனித பத்ரே பியோ அறிவித்தார்,

“நம்மிடம் உள்ள மிகச் சிறந்த ஆயுதம் ஜெபமே,”

என்று கூறியபோது, வணக்கத்திற்குரிய பேட்டன் அறிவித்தார்,

“ஜெபிக்கும் உலகம் அமைதியான உலகமாகும்.”

உலகின் பிரச்சினைகளிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான வழி ஜெபம் அல்ல; கடவுள் அவற்றைக் குணப்படுத்தும் வழியே ஜெபம் என்று பத்ரே பியோ நம்பினார். ஏனெனில் ஆழமான போராட்டங்கள் முதலில் மனித இருதயத்திலேயே நடைபெறுகின்றன.

பத்ரே பியோ வாழ்ந்த காலத்தின் குழப்பங்கள் பெரும்பாலும் மக்களை உற்பத்தி அல்லது அதிகாரத்திற்கான கருவிகளாகக் குறைத்தன. அவர் வேறொரு உண்மையை அறிவித்தார்: ஒவ்வொரு மனிதரும் கடவுளின் சாயலைத் தாங்குகிறார், அளவற்ற கண்ணியத்தைக் கொண்டிருக்கிறார், ஒருபோதும் வெறும் எண்ணாகவோ செயல்பாடாகவோ குறைக்கப்பட முடியாது.

இன்று, செயற்கை நுண்ணறிவு மகத்தான வாய்ப்புகளை வழங்குவதோடு, மனிதனாக இருப்பதன் அர்த்தம் என்ன என்பது குறித்து புதிய கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது. திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ, Magnifica Humanitas என்ற ஆவணத்தில் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்:

“செயற்கை நுண்ணறிவின் காலத்தில், மனித கண்ணியம் மனிதத்தன்மையைப் பறிக்கும் புதிய வடிவங்களால் அச்சுறுத்தப்படும் நிலையில், ஆழ்ந்த மனிதர்களாகவே நிலைத்திருப்பது நமக்கு வழங்கப்பட்ட அவசரக் கடமையாகும். நமக்கு வழங்கப்பட்ட மனிதகுலத்தின் மகத்துவத்தையும், கிறிஸ்துவில் அதன் முழுமையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள அந்த மகத்துவத்தையும் நாம் அன்புடன் பாதுகாக்க வேண்டும்; அதன் ஒளியை எந்த இயந்திரமும் ஒருபோதும் மாற்றியமைக்க முடியாது.”  

பத்ரே பியோவும் திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோவும் ஒரே பதிலைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்: ஜெபத்தின் மூலம் கடவுளுடன் ஆழமான ஒன்றிப்பு, நம்பிக்கையில் வேரூன்றிய வலிமையான குடும்பங்கள், மற்றும் அருளின் மீது புதுப்பிக்கப்பட்ட நம்பிக்கை. ஒரு காலத்தில் தொழில்மயமாக்கல் ஏற்படுத்திய சவால்களையும் மற்றொரு காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு ஏற்படுத்தும் சவால்களையும் எதிர்கொள்ள, கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டு நித்திய வாழ்வுக்காக விதிக்கப்பட்ட மனித நபரின் கண்ணியத்தைப் போற்றுவதே ஒரே வழியாகும்.  

உங்கள் ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொண்டு, இதுவரை சொல்லப்பட்ட மிகப் பெரிய கதையின் மறையுண்மைகளுக்குள் நுழையுங்கள்: கடவுள் மனிதரானார், குடும்ப வாழ்வுக்குள் நுழைந்தார், நம்மீது தமது அன்பைப் பகிர்ந்துகொண்டு, நமது இலக்காகிய அவருடன் கூடிய நித்திய வாழ்வை நமக்குக் காட்டினார்.

பத்ரே பியோவின் புனிதர் பட்டமளிப்பைப் பற்றி சிந்தித்தபோது, புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் யோவான் பால் இவ்வாறு கூறினார்:

“நம்பிக்கைக்கு இருதயத்தைத் திறப்பதற்காக, சிலுவையின் மதிப்பை நமது காலம் மீண்டும் கண்டறிய வேண்டும்.”

அக்டோபர் 22 அன்று, கருத்து வேறுபாட்டிற்குப் பதிலாக அமைதியைத் தேர்ந்தெடுத்து, உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலையில் உலகம் முழுவதிலுமிருந்து நூறாயிரக்கணக்கான மக்களுடன் இணையுங்கள். உங்கள் வீட்டை மீண்டும் ஜெபத்தின் இல்லமாக மாற்றுங்கள், உங்கள் குடும்பத்தை ஒன்றுகூட்டி ஜெபியுங்கள்.

பத்ரே பியோவும் தந்தை பேட்டனும் நன்கு புரிந்துகொண்டபடி, மக்கள் கையில் ஜெபமாலையுடன் கடவுளின் முன்னிலையில் முழங்காலிட்டு, “ஆண்டவரே, எங்களைக் காப்பாற்றும்” என்று கதறும்போது வரலாறு மாறுகிறது.

புதுப்பித்தலுக்கு முன்பாக ஜெபம் வருகிறது. அமைதிக்கான வழியை ஜெபமாலை தயார்படுத்துகிறது. மனமாற்றம், நாம் கடவுளையும் நம்மையும் ஒருவரையொருவரையும் நேசிக்கும் விதத்தை மாற்றுகிறது.

புனித பியோ ஆஃப் பியெத்ரெல்சினா, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

ஜெபமாலையின் பேரரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நமது உலகிற்கான அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுது, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாள் ஜெபத்தின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவின் பரிந்துரை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைத் தந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

1944 ஆம் ஆண்டு சாண்டியாகோவில் ஒரு குளிரான இரவில், ஒரு இயேசு சபை குரு நடுங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரைத் தெருவில் கண்டார். அவர் நிமோனியாவால் பாதிக்கப்பட்டு, நனைந்த கந்தல் துணிகளை அணிந்திருந்தார். அந்த மனிதருக்கு உறங்க இடமில்லை; பல நாட்களாக அவர் உணவும் உண்ணவில்லை. அந்தச் சந்திப்பு தந்தை அல்பெர்டோ ஹுர்டாடோவை உள்ளம் வரை உலுக்கியது. அவர் ஏற்கனவே இளைஞர் குழுக்களை நடத்தியும் சட்டம் கற்பித்தும் பிஸியாக இருந்தார். ஆனால் அந்த மனிதர் நடைபாதையில் குளிரில் உறைந்து கிடந்ததைப் பார்த்தது, அவரது மனதில் ஒரு நேரடியான கேள்வியை எழுப்பியது: “கிறிஸ்து என் நிலையில் இருந்தால் என்ன செய்வார்?”

எதுவுமில்லாமல் இருப்பது எப்படி இருக்கும் என்பதை அல்பெர்டோ அறிந்திருந்தார். வின்யா டெல் மாரில் உள்ள அவர்களது குடும்பத் தோட்டத்தில் அவரது தந்தை திடீரென இறந்தபோது, அல்பெர்டோவுக்கு நான்கு வயதுதான். கடனாளிகள் விரைவாக நெருங்கியதால், கடன்களைத் தீர்க்க அவரது தாய் குடும்ப நிலத்தை நஷ்டத்திலேயே விற்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. வீடற்றவர்களாகிய அவர், தன்னையும் தனது இரண்டு சிறுவர்களையும் இரக்கத்துடன் ஏற்றுக்கொண்ட உறவினர்களிடையே தங்கியிருக்க வேண்டியிருந்தது. அல்பெர்டோ சாண்டியாகோவில் உள்ள இயேசு சபைப் பள்ளியில் உதவித்தொகை பெற்றார்; பின்னர் சட்டக் கல்லூரியில் பயின்றார். தனது தாய் வறுமையில் சிக்காமல் இருக்க, மாலை நேரங்களில் நீண்ட நேர வேலை செய்தார். அப்போதும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளின் பிற்பகுதிகளில் நகரின் ஏழை குடிசைப்பகுதிகளுக்குச் சென்று, குடிசைகளில் வாழ்ந்த குடும்பங்களுக்கு உணவு எடுத்துச் சென்றார்.

சட்டப் பட்டப்படிப்பை முடித்த பிறகு, அதிக வருமானம் தரக்கூடிய சட்டத் தொழிலை விட்டுவிட்டு இயேசு சபையில் சேர்ந்தார். குருவாக சிலிக்குத் திரும்பியபோது, சாண்டியாகோவின் வறுமை அவரை மீண்டும் தெருக்களுக்கே அழைத்துச் சென்றது.

அந்தக் குளிர்கால இரவில் பார்த்த குளிரில் நடுங்கிய மனிதரை நினைவுகூர்ந்த அல்பெர்டோ, பழைய பச்சை நிற பிக்கப் வண்டி ஒன்றை வாங்கி, இரவு நேரங்களில் நகரின் சந்துகளிலும் ஆற்றங்கரைகளிலும் செல்லத் தொடங்கினார். அனாதைகளாகத் திரிந்த சிறுவர்களையும் பாலங்களின் கீழ் உறங்கிய முதியவர்களையும் வண்டியில் ஏற்றி, அவர்களை வெப்பமான அறைக்கும் சூடான உணவுக்கும் அழைத்துச் சென்றார். அந்த மீட்புப் பணி பின்னர் Hogar de Cristo—கிறிஸ்துவின் இல்லமாக—மாறியது.

அல்பெர்டோ இதை ஒரு சமூகப் பிரச்சினையாகப் பார்க்கவில்லை; கிறிஸ்துவையே கண்டார்.

வண்டி புறப்படுவதற்கு வெகு நேரத்திற்கு முன்பே, அவரது நாள் சிற்றாலயத்தில் தொடங்கியது. திருப்பேழையின் முன் அமைதியான ஆராதனையில் அல்பெர்டோ பல மணி நேரங்களைச் செலவிட்டார்; அதே நேரத்தில் தனது ஜெபமாலை மணிகளை விரல்களால் வருடிக்கொண்டிருந்தார். ஏழைகளுக்கு உதவுவது ஜெபத்திலிருந்து வெளிப்படவில்லை என்றால் அது வெறும் வெளிப்படையான நடிப்பே என்று தனது இளம் தன்னார்வலர்களிடம் அவர் தொடர்ந்து கூறினார். ஐம்பத்தொரு வயதில் கணையப் புற்றுநோய் அவரை ஆட்கொண்டபோது, தன்னைப் பற்றி இரக்கம் கொள்ளாமல் அந்த வேதனையை ஏற்றுக்கொண்டார். இறுதி வரை தனது விருப்பமான வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து கூறினார்: “Contento, Señor, contento”—”ஆண்டவரே, மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன், மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்.”

புனிதம் என்பது மடங்களுக்குள் மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்ட ஏதோ ஒரு கருத்தியல் கோட்பாடு அல்ல. உங்களது கைகளை அழுக்காக்கி, உங்கள்முன் அமர்ந்திருக்கும் உடைந்த மனிதரை நேருக்கு நேர் பார்த்து அன்பு செய்வதே புனித வாழ்வு என்பதை அல்பெர்டோ நிரூபித்தார்.

நவீன கலாச்சாரம் உண்மையான துன்பங்களிலிருந்து தங்கள் பார்வையைத் திருப்பி, டிஜிட்டல் இரைச்சலுக்குள் மறைந்துவிடுமாறு குடும்பங்களை தொடர்ந்து தூண்டுகிறது. நமது திருத்தந்தை திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ, சாதாரண கத்தோலிக்கர்கள் இல்லத் திருச்சபையைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று சவால் விடுத்துள்ளார்; நடைமுறை அன்புத் தொண்டை குடும்பத்தின் மையத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டுவருமாறு அவர் அழைக்கிறார். உலகில் அமைதி வேண்டுமென்றால், அது நமது சொந்த வரவேற்பறைகளிலேயே தொடங்க வேண்டும்—அங்கு மக்கள் உண்மையாகக் கேட்கப்படவும், அக்கறையுடன் கவனிக்கப்படவும், தினசரி ஜெபத்தில் வேரூன்றவும் வேண்டும்.

அதே தாராளமான உள்ளத்துடன் உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்காக உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். புனித அல்பெர்டோ ஹுர்டாடோ நமது இல்லங்களுக்காக ஜெபித்து, நமது உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தர வேண்டுமென்று கேளுங்கள்.

புனித அல்பெர்டோ ஹுர்டாடோ, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

ஜெபமாலையின் பேரரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நமது உலகிற்கான அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுது, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாள் ஜெபத்தின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவின் பரிந்துரை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைத் தந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

அருளாளர் லூசியன் போடோவாசோவா 1908 மார்ச் 3 அன்று மடகாஸ்கரில் உள்ள வோஹிபெனோவில் பிறந்தார். அவர் பிறந்த உலகமும் நம்முடைய உலகைப் போலவே இரைச்சல், செல்வாக்கு மற்றும் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பில் அதிக கவனம் செலுத்தியதாக இருந்தது.  வளர்ந்தபோது, லூசியன் ஐந்து மொழிகளில் சரளமாகப் பேசினார்; சிறந்த இசைக்கலைஞராகவும் விளையாட்டு வீரராகவும் திகழ்ந்தார். பிரெஞ்சு காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் உயர்ந்த அரசியல் பதவியையோ உலகப் புகழையையோ அடைவதற்குத் தேவையான அனைத்து தகுதிகளும் அவரிடம் இருந்தன. இருப்பினும், அவர் அரசியல் லட்சியத்தைத் திட்டமிட்டு நிராகரித்து, தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியராகவும், தனது மனைவி சுசானுக்கு அர்ப்பணிப்புள்ள கணவராகவும், எட்டு குழந்தைகளின் தந்தையாகவும் இருப்பதையே தேர்ந்தெடுத்தார். 

ஏன் குருத்துவத்தை நாடவில்லை என்று கேட்கப்பட்டபோது, அன்றாட பொதுநிலையினரின் அழைப்பில் காணப்படும் ஆழமான புனிதத்தைப் பற்றி லூசியன் கூறினார்: 

“எனக்கு சிறிதளவும் வருத்தமில்லை. மாறாக, எனது நிலை குறித்து நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்; ஏனெனில் கடவுள் இதற்காகவே என்னை அழைத்தார்: பொதுநிலையினராகவும், திருமணமானவராகவும், ஆசிரியராகவும் இருக்க… அவர்களுக்கு எளிதில் அணுகக்கூடிய ஒரு கிறிஸ்தவப் பண்பை நான் காட்ட முடியும்.” 

எளிய வாழ்க்கைச் சூழலில் வாழ்ந்தபோது, அவருடைய மனைவி சுசான் ஒருமுறை, குடும்பத்தின் பொருளாதாரச் சிரமத்தைத் தீர்க்கும் வகையில் தனது அறிவைப் பயன்படுத்தி அதிக வருமானம் தரும் தொழிலை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை என்று கேட்டார். லூசியன் மென்மையான ஞானத்துடன் பதிலளித்தார்: 

“இந்த வீட்டை நிரப்பும் அளவுக்கு நம்மிடம் பணம் இருந்தாலும், இப்போது நம்மிடம் இருக்கும் செல்வம்—ஒருபோதும் துருப்பிடிக்காத செல்வம்—நம்மிடம் இருக்காது!” 

தனது மனைவிக்கான பதிலில், மத்தேயு நற்செய்தியில் கிறிஸ்து கற்பித்ததை லூசியன் எதிரொலித்தார்—பூமிக்குரிய செல்வங்கள் அழிந்துபோகும்; ஆனால் நம்பிக்கையில் வேரூன்றிய குடும்பம் நித்தியப் பொக்கிஷத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஜெபமாலை எப்போதும் தனது கைகளில் இருந்ததால், லூசியன் அன்புடன் “பிகோபிகோ தானியம்”—எளிமையாக மொழிபெயர்த்தால் “ஜெபமாலை விதைகள்”—என்று அழைக்கப்பட்டார். தினசரி ஜெபத்தில், குறிப்பாக ஜெபமாலையில், தனது குடும்பத்தை வழிநடத்துவதன் மூலம் அந்த நித்தியச் செல்வத்தை அவர் கட்டியெழுப்பினார். 

தனது குடும்பத்தை ஜெபமாலை ஜெபிக்க அழைத்த லூசியனின் வாழ்க்கை, வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டனின் வாழ்க்கையுடன் ஆழமான ஒற்றுமையைக் காட்டுகிறது. தந்தை பேட்டன் உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்தபோதிலும், லூசியன் அமைதியான ஒரு கிராமத்தில் வாழ்ந்தார்; இருவரும் இல்லத் திருச்சபையே சமூகத்தின் அடித்தளம் என்று அறிவித்தனர். ஜெபமாலை தனது சொந்த குடும்பத்தை எவ்வாறு வடிவமைத்தது என்பதைப் பற்றி தந்தை பேட்டன் இவ்வாறு எழுதினார்:  

“தினசரி குடும்ப ஜெபமாலையின் காரணமாக, என் வீடு எனக்கு ஒரு தொட்டிலாகவும், ஒரு பள்ளியாகவும், ஒரு பல்கலைக்கழகமாகவும், ஒரு நூலகமாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு சிறிய திருச்சபையாகவும் இருந்தது.”  

ஒரு குடும்பம் ஒன்றாக ஜெபமாலை ஜெபிக்கும்போது, குடும்ப அறை எந்த வெளிப்புறப் புயலையும் எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஒரு புனிதப் புகலிடமாக மாறுகிறது என்பதை இருவரும் முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்தனர். 

1947 மார்ச் மாதத்தில், வன்முறையான காலனித்துவ எதிர்ப்பு மடகாஸ்கர் எழுச்சி வெடித்தபோது அந்தப் புகலிடம் சோதிக்கப்பட்டது. உள்ளூர் தேசியவாத கிளர்ச்சியாளர்கள் கத்தோலிக்கத் தலைவர்களை குறிவைத்து, அவர்கள் ஆயுதம் ஏந்தி வெறுப்பில் இணைய வேண்டும் என்று கோரினர். லூசியன் அதைத் தெளிவாக மறுத்தார். 

தான் சரணடையாவிட்டால் தனது குடும்பத்தைக் கொன்று கிராமத்தை எரித்துவிடுவோம் என்று கிளர்ச்சித் தலைவர்கள் மிரட்டியபோது, 1947 ஏப்ரல் 14 அன்று லூசியன் தன்னார்வமாக தனது சிறைப்பிடிப்பவர்களிடம் சென்றார். கர்ப்பிணியான தனது மனைவியிடம் அவர் இறுதியாக இவ்வாறு கூறினார்: 

“எது நடந்தாலும், எது வந்தாலும், ஒருபோதும் கடவுளிடமிருந்து உங்களைப் பிரித்துக்கொள்ளாதீர்கள்.” 

அன்று இரவு, மத்திதானனா ஆற்றின் கரையில் முழங்காலிட்டு, தனது தூக்கிலிடுபவர்களில் சிலர் தனது முன்னாள் மாணவர்களாக இருந்தபோதிலும் அவர்களை மன்னித்து, இவ்வாறு ஜெபித்தார்: 

“பூமியில் சிதறிய என் இரத்தம், என் நாட்டின் மீட்புக்காக இருக்கட்டும்.”

இன்றைய நமது குடும்பங்களுக்கு அருளாளர் லூசியனின் சாட்சி என்னவென்றால், குடும்பத்தின் உண்மையான பாதுகாப்பு பொருளாதாரச் செல்வத்தில் கட்டப்படுவதில்லை; மாறாக தினசரி ஜெபத்தின் அழியாத ஆன்மிக அடித்தளத்தில் கட்டப்படுகிறது. 

எனவே இன்று முடிக்க வேண்டிய எந்தப் பணியும் இல்லை. இந்த உண்மையில் நேரடியாக வேரூன்றிய ஒரு இடைநிறுத்தத்திற்கான அழைப்பை மட்டும் வழங்குகிறோம். 

நீங்கள் இருக்கும் இடத்திலேயே நிறுத்துங்கள். இந்த ஒரு தருணத்தில், இடைநிறுத்துங்கள். 

நீங்கள் தனியாக அமர்ந்திருந்தாலும் அல்லது உங்கள் குடும்பத்தால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், உங்களைச் சுற்றியுள்ள இரைச்சலை அமைதிப்படுத்துங்கள். கண்களை மூடி, மெதுவாக மூச்சை இழுத்து, அருளாளர் லூசியனைத் தாங்கிய அதே கடவுள் இப்போது உங்கள் இல்லத்திலும் இருக்கிறார் என்பதை உணருங்கள்—ஒருபோதும் அழியாத அமைதியையும் செல்வத்தையும் உங்கள் குடும்பத்திற்கு வழங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்.   

உலக அமைதிக்காக உலகளாவிய ஜெபமாலையில் இணைந்து அமைதிக்காக ஜெபிக்க உங்கள் குடும்பத்தை அர்ப்பணித்துள்ளீர்களா? இந்த மாபெரும் அமைதிப் பணி வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டனின் மரபாகும்; அது திருச்சிலுவை குடும்பத் திருப்பணிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. எங்களுடன் இணையுங்கள்—அக்டோபர் 22^ஆம் தேதி—உங்கள் ஜெபமாலைகளை உயர்த்தி—நூறாயிரக்கணக்கான கத்தோலிக்கர்களுடன் ஒன்றிணைந்து உங்கள் குரல்களை உயர்த்துங்கள். தந்தை பேட்டன் கூறியுள்ளார்: “ஜெபமாலை இதற்கு முன் உலகைக் காப்பாற்றியுள்ளது; இப்போதும் அது உலகைக் காப்பாற்ற முடியும்.” 

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலை நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நமது உலகிற்கான அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்பொழுது, இறைவனின் தூய அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாள் ஜெபத்தின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவின் பரிந்துரை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைத் தந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

1903 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம், நைஜீரியாவின் அகுலேரி (Aguleri) கிராமத்தில், பாரம்பரிய இக்போ (Igbo) பழக்கவழக்கங்கள், விவசாயப் போராட்டங்கள் மற்றும் காலனித்துவ பதற்றங்கள் நிறைந்த ஒரு சூழலில் சிப்ரியன் மைக்கேல் இவென் டான்சி பிறந்தார். கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாத பெற்றோருக்குப் பிறந்த அவரது குடும்பத்தில், தங்கள் குடும்பத்தின் மீது ஆழமான உலகியலான பற்றுதல் இருந்தது. சூனியம் செய்ததாகப் பொய்யாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட பின்னர், அவரது தாயார் பரிதாபமாக உயிரிழந்தார். குருத்துவ அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டபோது, அவரது குடும்பத்தினர் கடுமையாக எதிர்த்து, உலக செல்வத்தையும் பாதுகாப்பான வாழ்க்கையையும் நோக்கிச் செல்லுமாறு அவரை வற்புறுத்தினர். ஆனால் டான்சி குடும்பத்திற்கு உண்மையான விசுவாசம் என்பதன் அர்த்தத்தைப் புதிதாக வெளிப்படுத்தினார்—தமது குடும்பப் பாரம்பரியத்தின் மீது உண்மையான பற்றுதல் என்பது உலகியலான கோரிக்கைகளையும் ஆசைகளையும் விட்டு விலகுவதும், ஒருவர் கடவுளின் அழைப்பிற்கும்—கடவுளுடைய குடும்பத்திற்கும்—பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதை நினைவில் கொள்வதுமாகும் என்பதை அவர் எடுத்துக்காட்டினார். 

1937 ஆம் ஆண்டு குருவாக அருட்பொழிவு பெற்ற பிதா டான்சி, நைஜீரியா முழுவதும் பல ஆண்டுகள் கடினமாக உழைத்தார்—பெண்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாத்தார், குடும்பங்களை வலுப்படுத்தினார், மேலும் திருமணத்திற்கு முன் தம்பதிகளைத் தயார்படுத்தினார். பின்னர் இங்கிலாந்தில் உள்ள டிராப்பிஸ்ட் துறவியாக அமைதியான, கடுமையான துறவு வாழ்க்கையைத் தழுவினார். அங்கு அவர் 1964 ஆம் ஆண்டு இறந்தார். 1998 ஆம் ஆண்டு நைஜீரிய மண்ணிலேயே திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்களை அருளாளர் நிலைக்கு உயர்த்தி, உலகிற்கு இவ்வாறு அறிவித்தார்: “எல்லாவற்றிற்கும் முதலில், அவர் ஒரு கடவுளின் மனிதர்… அவரை அறிந்தவர்கள் அனைவரும் கடவுளின் மீது அவருக்கு இருந்த மிகுந்த அன்பைப் பற்றி சாட்சியமளிக்கின்றனர். அவரைச் சந்தித்த ஒவ்வொருவரும் அவரது தனிப்பட்ட நன்மைத்தன்மையால் தொடப்பட்டனர்… குறிப்பாக, குடும்பங்களின் ஆன்மிக மற்றும் மேய்ப்புப் பணித் தேவைகளில் அவர் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார்.” 

அருளாளர் டான்சி, புனிதத்தன்மை மற்றும் முழுமையான அர்ப்பணிப்பு குறித்து தீவிரமான, அசைக்க முடியாத தெளிவுடன் பேசினார். பாதியளவு அர்ப்பணிப்பு ஆன்மாவை அழித்துவிடும் என்று எச்சரித்த அவர் இவ்வாறு கூறினார்: “ஒருவர் கிறிஸ்தவராக இருக்க விரும்பினால், அவர் முழுமையாகக் கடவுளுக்காகவே வாழ்வது சிறந்தது.” தற்காலிக வெற்றியின் மீது வெறிகொண்ட உலகத்தை நோக்கி அவர் உரக்கக் கூறினார்: “நாம் பாடுபடுவதற்குத் தகுதியானவர் கடவுள் மட்டுமே.” 

குடும்ப வாழ்க்கையின் போராட்டங்களை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். குடும்பங்களுக்கு “நீங்கள் கடவுளுக்குக் கொடுப்பதைவிட இருமடங்கு அதிகமாகக் கடவுள் உங்களுக்குக் கொடுப்பார்,” என்று வாக்குறுதி அளித்ததோடு, விசுவாசிகளிடம் இவ்வாறு வலியுறுத்தினார்: “நமது அன்றாட மகிழ்ச்சிகளிலும் அன்றாட துயரங்களிலும், மனிதர்களின் பிள்ளைகளுடன் தங்கியிருக்க விரும்பும் நற்கருணைப் பேழையின் கடவுளை நாம் நினைவுகூருவோம்.” நற்கருணையில் பிரசன்னமாகியிருக்கும் கிறிஸ்துவே கடவுளின் அன்பும் நம்முடனான ஒன்றிப்புமாக இருப்பதை அருளாளர் சிப்ரியன் அறிந்திருந்தார். 

கடலுக்கு அப்பால், வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேட்டன் இதே தீர்க்கதரிசனத் தீவிரத்தைத் தன்னுடன் சுமந்தார். சமகாலத்தவர்களான இந்த இரு குருக்களும், கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டு திருவருட்சாதன வாழ்க்கையை வாழும் குடும்பங்களின் மூலம் சமூகத்தின் புதுப்பித்தல் நிகழ்கிறது என்பதை உணர்ந்திருந்தனர்.  இறைவனின் தாயாகிய மரியாளிடம் ஜெபிப்பதன் வல்லமையை இருவரும் அறிந்திருந்தனர். தாய்மையின் புனிதமான கண்ணியத்தையும் மரியாளின் அன்பான பாதுகாப்பையும் போற்றிய பிதா பேட்டன் இவ்வாறு அறிவித்தார்: “மரியாளைக் கண்டறிந்தபோது, ஒரு பாதுகாவலரை நான் கண்டறிந்தேன். ஒரு நண்பரைக் கண்டேன். ஒருபோதும் இறக்காத ஒரு தாயைக் கண்டேன்—அன்பு, அக்கறை மற்றும் வழிகாட்டுதலால் நிறைந்த ஒரு தாயை. மரியாள் இருக்கும் இடத்தில், அவரது தெய்வீக மகனாகிய கிறிஸ்துவும் இருக்கிறார்.”   

இன்றைய நமது கலாச்சாரச் சிக்கல்கள் டான்சியின் காலத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றன—பிளவுபட்ட குடும்பங்கள், இடைவிடாத இரைச்சல் மற்றும் ஆன்மிக வறுமை. தினசரி குடும்ப ஜெபத்தின் மூலம்—குறிப்பாக ஜெபமாலையின் மூலம்—இயேசுவையும் மரியாளையும் நமது வீடுகளுக்குள் வரவேற்கும்போது, “மரியாளுடன் இணைந்து கிறிஸ்துவின் முகத்தை நாம் தியானிக்கிறோம்.” 

ஹோலி கிராஸ் குடும்பப் பணிகளின் உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நீங்கள் இணைய அழைக்கப்படுகிறீர்கள். உங்கள் அன்றாட மகிழ்ச்சிகளையும், துயரங்களையும், உங்கள் குடும்பத்தையும் இறைவனின் தாயாகிய மரியாளிடம் ஒப்படையுங்கள். ஜெபமாலையை ஜெபித்து, உங்கள் இல்லத்தை உலகளாவிய விசுவாசக் குடும்பத்துடன் ஒன்றிணைத்து, கிறிஸ்துவின் அமைதி உங்கள் இதயத்தில் ஆட்சி செய்ய அனுமதியுங்கள். 

புனித சிப்ரியனே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையின் நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; அனைவருக்கும் தாயான மரியாளின் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளுக்கான அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாளின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் இந்நேரத்தில், அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

1877 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 9 அன்று, இலோகோஸ் சூரின் விகான் நகரில், வளமான பாரம்பரியம், ஆழமான கத்தோலிக்க மரபு மற்றும் தேசிய மாற்றங்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில், இறைவனின் ஊழியர் ஆல்ஃப்ரெடோ ஃப்ளோரென்டின் வெர்சோசா பிறந்தார். ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நற்கருணையின் முன் நீண்ட நேரம் ஜெபிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்ட பெற்றோரின் இல்லத்தில் வளர்ந்த இளம் ஆல்ஃப்ரெடோ, உயிரோட்டமும் அசைக்க முடியாததுமான குடும்ப விசுவாசத்தை நேரில் கண்டார். 

1904 ஆம் ஆண்டு குருவாக அருட்பொழிவு பெற்ற அவர், 1917 ஆம் ஆண்டு லிபாவின் முதல் பிலிப்பைன்ஸ் ஆயராக அருட்பொழிவு செய்யப்பட்டார். அவரது முழு வாழ்க்கையையும் வழிநடத்திய ஒரு பொன்மொழியை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்: Disponit omnia suaviter—”அவர் அனைத்தையும் மென்மையாக ஒழுங்குபடுத்துகிறார்.” 

ஆயர் வெர்சோசா ஒரு மேய்ப்பரின் இதயத்தையும், சமரசமற்ற தெளிவையும் கொண்டிருந்தார். தமது காலத்தின் ஆன்மிக நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்ட அவர், தமது குருக்களை எச்சரித்தார்: “விசுவாசத்தைப் பற்றிய அறியாமையே நமது மிகப்பெரிய மேய்ப்புப் பணிக் காயங்களின் வேராகும்.” வழிதவறிய ஆன்மாக்களை மீண்டும் கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்தும்போது, அவர் இவ்வாறு வலியுறுத்தினார்: “வலிமையால் ஆன்மாக்களை வெல்ல முடியாது; மாறாக, உண்மையின் மீது ஆழமான அன்பு, திருச்சபைக்கு உண்மையான பற்றுறுதி மற்றும் நேர்மையான இரக்கம் ஆகியவற்றாலேயே அவற்றை வெல்ல முடியும்.” 

குடும்பங்களை ஆன்மிக வறுமையிலிருந்து பாதுகாப்பதற்காக, ஆயர் வெர்சோசா 1923 ஆம் ஆண்டு திருஇதய மறைப்பணிக் கற்பிப்பாளர்களை நிறுவினார். இரண்டாம் உலகப் போர் அவரது மறைமாவட்டத்தைச் சிதைத்தபோது, தேவாலயங்களை மீண்டும் கட்டவும், குருத்துவக் கல்லூரிகளைப் புதுப்பிக்கவும், பசியால் வாடியவர்களுக்கு உணவளிக்கவும் தமது குடும்பத்திடமிருந்து பெற்ற தனிப்பட்ட சொத்துக்களையே தாராளமாக வழங்கினார். பின்னர், நுட்பமான சர்ச்சைகளுக்கு மத்தியில், கட்டாயப் பதவி விலகலை அமைதியான, வீரமிக்க கீழ்ப்படிதலுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, ஒரு வார்த்தைகூட குறை கூறாமல் விகானுக்குத் திரும்பினார். 

நுவா செகோவியாவின் உயர்மறைமாவட்டம் அவருக்கு அருளாளர் நிலைக்கான அதிகாரப்பூர்வ விசாரணையைத் தொடங்கி, அவரை இறைவனின் ஊழியர் என்று அறிவித்தபோது, அந்தத் தீர்மானம் அவரது அமைதியான புனித வாழ்க்கையைப் பாராட்டியது: “அவரது வாழ்க்கை தாழ்மை, கீழ்ப்படிதல் மற்றும் துன்பங்களில் பொறுமையுடன் நிலைத்திருத்தல் ஆகியவற்றின் முன்மாதிரியாக விளங்குகிறது… ஏழைகள் மற்றும் தேவையுள்ளவர்கள்மீது அவர் காட்டிய அன்பின் முன்மாதிரியின் மூலம் கடவுளின் இரக்கத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்தினார்.” 1954 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 27 அன்று அவர் இறந்தபோது, இந்த எளிய இறுதி சாட்சியத்தை விட்டுச் சென்றார்: “என் முழு இதயத்தோடும் வலிமையோடும் கடவுளுக்கும், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாளுக்கும், திருச்சபைக்கும் சேவை செய்துள்ளேன்.” 

விகானில் அவர் மேற்கொண்ட அமைதியான தியாக வாழ்க்கை, அவரது தாய்நாடு முழுவதும் அருளின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க எழுச்சி நிகழ்ந்த அதே காலகட்டத்தில் அமைந்தது. 1951 மற்றும் 1952 ஆம் ஆண்டுகளில் பிதா பேட்ரிக் பேட்டன் குடும்ப ஜெபமாலைப் பேரியக்கத்தை பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டிற்குக் கொண்டு வந்தபோது, மணிலாவில் நடைபெற்ற மாபெரும் பேரணிகளில் பத்து இலட்சத்திற்கும் அதிகமான பிலிப்பைன்ஸ் மக்கள் திரண்டனர். அந்த நேரத்தில், ஆயர் வெர்சோசா தனது அமைதியான ஓய்வுக்காலத்தின் இறுதி ஆண்டுகளில் இருந்தார்; பிலிப்பைன்ஸ் திருச்சபையின் புதுப்பிப்புக்காகத் தினமும் ஜெபமாலை ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார். 

முன்னெப்போதும் இல்லாத இந்த இயக்கத்தைப் பத்திரிகைகள் கவனித்தன. தி மணிலா டைம்ஸ் அந்தக் கூட்டத்தின் பிரம்மாண்டத்தைப் பதிவு செய்து இவ்வாறு தெரிவித்தது: “பிலிப்பைன்ஸ் வரலாற்றில் இதற்கு முன்பு ஒரே ஆன்மிக நோக்கத்திற்காக இவ்வளவு பெரிய மக்கள் கூட்டம் ஒன்று சேர்ந்ததில்லை—ஒரு மில்லியனுக்கும் அதிகமான விசுவாசிகள், கைகளில் ஜெபமாலைகளுடன் ஒன்றாக முழங்காலிட்டு, அமைதிக்காக விண்ணகத்தை மன்றாடினர்.” 

அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பேரணிகளில், பிதா பேட்டன் வரலாற்றில் இன்றும் எதிரொலிக்கும் வார்த்தைகளை அறிவித்தார்: “இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தில் பத்து நிமிடங்களை நம் ஆண்டவருக்கும் நம் அன்னைக்கும் உங்கள் இல்லத்தில் அர்ப்பணியுங்கள்; அப்போது உங்கள் இதயங்களில் அமைதி ஆட்சி செய்யும்.   

வீட்டிற்காக ஜெபமாலை ஏன் இவ்வளவு அசாதாரணமான வல்லமையைக் கொண்டுள்ளது? புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் தனது திருத்தூது கடிதமான Rosarium Virginis Mariae இல் எழுதியதுபோல், ஜெபமாலையை ஜெபிப்பது என்பது “மரியாளுடன் இணைந்து கிறிஸ்துவின் முகத்தைத் தியானிப்பதே” ஆகும். அவர் “ஜெபமாலை இயல்பிலேயே அமைதிக்கான ஒரு ஜெபமாகும்,” என்று அறிவித்ததோடு, “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் நாசரேத் இல்லத்தின் சூழலின் ஒரு பகுதியை மீண்டும் உருவாக்குகிறது: அதன் உறுப்பினர்கள் இயேசுவை மையமாக வைக்கிறார்கள், அவரது மகிழ்ச்சிகளையும் துயரங்களையும் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள், மேலும் தங்கள் தேவைகளையும் திட்டங்களையும் அவரது கரங்களில் ஒப்படைக்கிறார்கள்.” 

நமது நவீன உலகமும் அவர்களின் காலத்தைப் போன்றே பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறது—கருத்தியல் சார்ந்த இரைச்சல், பிளவுபட்ட குடும்பங்கள், பொருளாதாரக் கவலை மற்றும் ஆன்மிகச் சோர்வு.  இன்றைய குடும்பங்கள் குடும்ப ஜெபத்தின் மூலம்—குறிப்பாக ஜெபமாலையின் மூலம்—கிறிஸ்துவை தங்கள் இல்லங்களுக்குள் வரவேற்க அழைக்கப்படுகின்றன. ஜெபம் இல்லாமல், மதச்சார்பற்ற உலகில் இயேசு, மரியாள் மற்றும் திருச்சபையின் சார்பாக குடும்பங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அர்த்தம், நோக்கம் மற்றும் பணியை குடும்பங்கள் தவறவிடக்கூடும். 

நீங்களும் உங்கள் குடும்பமும்—”நமது குடும்பத்தின் சிறப்பான பணி என்ன?” என்று சிந்தித்திருக்கிறீர்களா? நாம் யாரை அன்பு செய்யவும், நமது விசுவாசத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் கடவுள் நம்மை அழைக்கிறார்? நமது வாழ்க்கையில் கடவுளுடைய திட்டத்தை நாம் எவ்வாறு நிறைவேற்றுவது?  நமது காலத்தில் நடைபெறும் ஒரு ஜெபமாலை இயக்கத்தில் இணைய நேரம் ஒதுக்குங்கள்—அக்டோபர் 22 அன்று ஹோலி கிராஸ் குடும்பப் பணிகளின் உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் இணையுங்கள். உங்கள் அன்புக்குரியவர்களை ஒன்றுகூட்டி, ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொண்டு, உங்கள் அன்றாட துயரங்களையும் அன்றாட மகிழ்ச்சிகளையும் இறைவனின் தாயாகிய மரியாளிடம் கொண்டு வாருங்கள். கிறிஸ்துவின் மென்மையான அமைதி உங்கள் இதயத்திலும் உங்கள் இல்லத்திலும் ஆட்சி செய்யட்டும். 

இறைவனின் ஊழியர் ஆல்ஃப்ரெடோ ஃப்ளோரென்டின் வெர்சோசா, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையின் நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; அனைவருக்கும் தாயான மரியாளின் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளுக்கான அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாளின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் இந்நேரத்தில், அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

இந்தியாவின் கேரளாவில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில், அன்னா முத்தத்துபாடத்து என்ற இளம் பெண் வைக்கோல் எரியும் குழியை நோக்கி நடந்துசென்று, ஒரு முறை மூச்சை இழுத்து, அதற்குள் குதித்தார்.

அவரது வளர்ப்புத் தாய், செல்வம் நிறைந்த ஒரு குடும்பத்தில் அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைப்பதற்காக பல மாதங்களாக ஏற்பாடுகளைச் செய்து வந்தார். ஆனால், தனது வாழ்க்கையை கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்க விரும்புவதாக அன்னா அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் கூறியதை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. திருமண ஏற்பாடுகளைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கான வழியின்றித் தவித்த அன்னா, தனது கால்களைத் தீயில் சுட்டுக்கொண்டால், எந்தத் திருமண விருப்பமுள்ளவரும் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார் என்று நினைத்தார். ஆனால் அந்தத் தீ அவர் எதிர்பார்த்ததைவிட மிக அதிகமான சேதத்தை ஏற்படுத்தியது; அவரது கால்கள் எலும்பு வரை எரிந்து, முழுமையாகக் குணமடையாத கடுமையான காயங்களை ஏற்படுத்தின. திருமணப் பேச்சு முடிவுக்கு வந்தது; ஆனால் அன்னா தனது வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்ந்த உடல் வேதனையை அதற்காகச் சுமக்க வேண்டியிருந்தது.

1927 ஆம் ஆண்டு அவர் பிரான்சிஸ்கன் கிளாரிஸ்ட் சபையில் சேர்ந்தார்; அங்கு சகோதரி அல்போன்சா என்ற துறவறப் பெயரை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பரணங்கானம் (Bharananganam) கன்னியர் மடத்தில் அவரது துறவற வாழ்க்கை, பிற துறவறச் சபைகளில் வழக்கமாக இருந்த வெளிப்புறப் பணிகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. பள்ளிகளைக் கட்டவோ மருத்துவமனைகளை நடத்தவோ அவர் வெளியே அனுப்பப்படவில்லை. மாறாக, நீண்டகால நோய் அவரை ஆரம்பத்திலேயே படுக்கையில் கட்டுப்படுத்தியது. கடுமையான மலேரியா, டைபாய்டு, உட்புற இரத்தக்கசிவு மற்றும் நீண்டகாலப் புண்கள் ஆகியவை, பல ஆண்டுகளாக கன்னியர் மடத்தின் மருத்துவ அறையில் இருந்த எளிய படுக்கையிலேயே அவரைத் தங்க வைத்தன.

அல்போன்சா கசப்பான மனநிலைக்கு இடம் கொடுக்க மறுத்தார்; தமது படுக்கையை ஒரு சிறைச்சாலையாகவும் கருதவில்லை. துன்புற்ற கிறிஸ்துவை நினைவுகூர்ந்து, பிறரின் இரட்சிப்புக்காக ஒவ்வொரு காய்ச்சலையும் தூக்கமில்லாத இரவையும் அமைதியாக கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்தார். கிராமத்திலிருந்த குழந்தைகள் அவரது அறைக்கு வருவதை மிகவும் விரும்பினர்; அவரது அன்பான சிரிப்பும், தன்னைப் பற்றிய இரக்க உணர்வு முற்றிலும் இல்லாத மனநிலையும் அவர்களை ஈர்த்தன. உடல் வேதனை தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரித்தபோது, அவர் தனது விரல்களை ஜெபமாலையைச் சுற்றிப் பிடித்து, ஒவ்வொரு அருள் நிறைந்த மரியே வாழ்க ஜெபத்தையும் குடும்பங்களுக்காகவும் அமைதிக்காகவும் அமைதியான ஜெபமாக அர்ப்பணித்தார்.

1946 ஆம் ஆண்டு, வெறும் முப்பத்தைந்து வயதில் அவர் இறந்தார். அவரது கிராமத்திற்கு வெளியே அவரைப் பற்றி யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை. பின்னர் அவர் இந்தியாவில் பிறந்த முதல் பெண் புனிதராகப் புனிதர் பட்டம் பெற்றார்.

புனித அல்போன்சா, இடைவிடாத செயல்பாடும் பொதுமக்களின் அங்கீகாரமும் வேண்டும் என்ற நவீன உலகின் பற்றுதலைச் சவால் செய்கிறார். நமது சமூகம் ஒருவரின் மதிப்பை உற்பத்தித்திறன், தொழில் சாதனைகள் மற்றும் வெளிப்படையான புகழ் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அளவிடுகிறது. ஆனால், மிக ஆழமான ஆன்மிகப் பணிகளில் சில முற்றிலும் பிறரின் பார்வைக்கு அப்பாற்பட்ட இடங்களிலேயே நடைபெறுகின்றன என்பதை அல்போன்சா காட்டுகிறார். நோய், முதுமை அல்லது எதிர்பாராத கஷ்டங்கள் ஒரு குடும்பத்தைத் தாக்கும்போது, ஒருவர் பயனற்றவராக உணர்வது எளிது. ஆனால், நோயுற்ற படுக்கையிலிருந்தோ அல்லது அமைதியான ஒரு மூலையிலிருந்தோ பொறுமையுடன் அர்ப்பணிக்கப்படும் மறைவான ஜெபம், ஒரு முழு குடும்பத்தையே ஒன்றாகத் தாங்கி நிற்கச் செய்யும் என்பதை அல்போன்சா நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்.

நமது திருத்தந்தை, திருத்தந்தை லியோ XIV, சாதாரண கத்தோலிக்கர்கள் இல்லத் திருச்சபையைப் பாதுகாத்து, உண்மையான ஆன்மிக ஒழுக்கத்தை மீண்டும் தங்கள் இல்லங்களின் வாசற்படிக்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்துள்ளார். கேரளாவில் உள்ள ஒரு நோயறையை அல்போன்சா அமைதியான அருளின் சக்தி மையமாக மாற்றியதைப் போல, நமது குடும்பங்களும் ஜெபமாலையின் தொடர்ச்சியான ஒழுங்கின் மூலம் தங்கள் இல்லங்களை அமைதியின் மையங்களாக மாற்ற முடியும்.

உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்த நேரத்தில், அதே தாழ்மையான பொறுமையுடன் உங்கள் ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நமது குடும்பங்களுக்காகப் பரிந்துபேசவும், துன்பப்படுகிறவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கவும், நமது உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தரவும் புனித அல்போன்சாவிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

புனித அல்போன்சாவே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

மிகப் பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

அமைதியின் அரசியான எங்கள் அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையின் நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; அனைவருக்கும் தாயான மரியாளின் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளுக்கான அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாளின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் இந்நேரத்தில், அவர் மீண்டும் அதைச் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம். 

1921 ஆம் ஆண்டின் டப்ளின் ஒரு திறந்த காயம்போல் இருந்தது. தெருக்களின் மூலைகளில் இடிபாடுகள் குவிந்திருந்தன; செங்கல் கட்டிடங்களின் முகப்புகளில் துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் தடங்கள் பதிந்திருந்தன; கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு தெருவிலும் உயிர்நீத்த வீரர்களின் இருப்பை உணர முடிந்தது. பல தசாப்தங்களாக, பஞ்சத்தைத் தப்பித்தவர்களின் பிள்ளைகளும் பேரப்பிள்ளைகளும் நாட்டின் ஆன்மாவைக் காப்பாற்ற முயன்று வந்தனர். அவர்கள் ஐரிஷ் மொழியை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கவும், கேலிக் விளையாட்டுகளைப் பாதுகாக்கவும், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்களின் வாழ்வுக்கு ஆதாரமாக இருந்த கத்தோலிக்க விசுவாசத்தைப் பாதுகாக்கவும் பாடுபட்டனர். ஆனால், டப்ளினை வெறும் வணிகச் சொத்தாக மட்டுமே பார்த்த செல்வந்த லண்டன் வாசிகளிடமிருந்து அந்தப் பாரம்பரியம் தொடர்ந்து அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டது. ஒரு இளைஞர் வேலை அல்லது அரசுப் பணியில் ஒரு தொழில் வாய்ப்பைப் பெற விரும்பினால், அறிவுரை தெளிவாக இருந்தது: உங்கள் “கிராமத்து” பழக்கங்களை விட்டுவிட்டு, கடந்த காலத்திற்குச் சொந்தமான பழைய விசுவாசத்திலிருந்து விலகுங்கள்.

1916 ஆம் ஆண்டின் ஈஸ்டர் கிளர்ச்சி மத்திய டப்ளினை இடிபாடுகளாக்கியது. அதற்குப் பின்னர் கொடூரமான கெரில்லா சுதந்திரப் போர் வந்தது; விரைவில் அதனைத் தொடர்ந்து கசப்பான உள்நாட்டுப் போரின் துயரமும் வந்தது. அரசியல் குடும்பங்களை இரண்டாகப் பிளந்தது. அண்டை வீட்டார் ஒருவருக்கொருவர் எதிராகத் திரும்பினர்; சொல்லப்படாத துயரத்தால் வீடுகள் பாரமாகின.

அந்த அழிவின் நடுவில், நிதித் துறையில் அமைதியான அரசுப் பணியாளராக இருந்த ஃபிராங்க் டஃப், சில கத்தோலிக்கப் பெண்களுடனும் ஒரு குருவுடனும் அமர்ந்தார். துப்பாக்கிச் சண்டைகளாலும் பொருளாதாரக் கொள்கைகளாலும் அயர்லாந்தின் ஆன்மாவுக்கு ஏற்பட்ட உண்மையான சேதத்தைத் தொடக்கூட முடியாது என்பதை டஃப் அறிந்திருந்தார்; பொதுநிலையினர் முன்வந்து தங்கள் விசுவாசத்தை வாழ்வில் வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. 1921 ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் கால இரவில், அவர்கள் அன்னை மரியாவின் சிலையும் இரண்டு மெழுகுவர்த்திகளும் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு மேசையைச் சுற்றி கூடினர். அவர்கள் தங்கள் ஜெபமாலைகளை எடுத்தனர், தாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மரியாவிடம் கேட்டனர், பின்னர் இருளுக்குள் நேராகச் சென்றனர்.

அதுவே மரியாவின் படையணியின் தொடக்கமாக இருந்தது.

மறக்கப்பட்டவர்களையும் ஆன்மீக ரீதியாக நொறுங்கியவர்களையும் தேடி அவர்கள் தெருக்களில் நடந்தனர்; முன்னேற்றம் என்பது தாங்கள் யார் என்பதை விட்டுவிடுவதைக் குறிக்கிறது என்ற பொய்யை ஏற்க அவர்கள் மறுத்தனர். பிரிட்டிஷ் ரோந்துப் படையினரும் ஆயுதம் ஏந்தியவர்களும் தெரு மூலைகளைக் கட்டுப்படுத்தினர், ஆனால் டஃபும் அவரது தன்னார்வலர்களும் ஆயுதங்களைக் கொண்டு செல்லவில்லை. அவர்கள் செதுக்கப்பட்ட மர ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துச் சென்றனர். ஜெபமாலையுடனும் உண்மையான அன்புடனும், உடைந்த குடும்பங்களை அடித்தளத்திலிருந்தே மீண்டும் கட்டியெழுப்ப அவர்கள் புறப்பட்டனர்; இளம் பெண்கள் தெருவிலிருந்து வெளியேற உதவுவதற்காக குடியிருப்பு வளாகங்களில் இருந்த விபச்சார விடுதிகளுக்குள்ளும் அவர்கள் நேரடியாகச் சென்றனர்.

அயர்லாந்து முழுவதும் மரியாவின் படையணி வளர்ந்தபோது, டஃப் மற்றொரு ஐரிஷ் நாட்டவரான குரு பேட்ரிக் பேய்டனுடன் இணைந்து பணியாற்றினார்.

குரு பேய்டன் உலகம் முழுவதும் மாபெரும் ஜெபமாலைப் பேரணிகளின் மூலம் அரங்குகளை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தார்; அதே நேரத்தில் டஃப் பின்னணியில் இருந்து பங்குத் தளங்களில் கிளைகளை அமைத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த இரு மனிதர்களும் தொடர்ந்து ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவளித்தனர். மக்கள் கூட்டம் கலைந்து வீடு திரும்பிய பின்னரும் குடும்பங்கள் தொடர்ந்து ஜெபிப்பதை உறுதிசெய்ய, தரையில் நேரடியாகச் செயல்படும் தொண்டர்களாக மரியாவின் படையணியை பேய்டன் நம்பினார். அதற்கு பதிலாக, டஃப் தனது வாராந்திரக் கூட்டங்களைப் பயன்படுத்தி பேய்டனின் செய்தியை வலியுறுத்தினார்: குடும்ப ஜெபமாலையின் மீது குடும்பத் திருச்சபை நிலைத்து நிற்கிறது அல்லது வீழ்கிறது. நீடித்த அமைதி நாடாளுமன்றக் கட்டிடங்களிலிருந்து வருவதில்லை; பெற்றோர்களும் குழந்தைகளும் வீட்டில் ஒன்றாக ஜெபிக்கும்போது அது தொடங்குகிறது என்று இருவரும் நம்பினர்.

அந்த எழுச்சி விரைவாக வெளிநாடுகளுக்கும் பரவியது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குள், ஆயிரக்கணக்கான ஐரிஷ் குருக்களும் துறவியரும் ஆப்பிரிக்காவுக்குச் செல்லும் கப்பல்களில் ஏறினர். 1950களில் நைஜீரியா போன்ற இடங்களில், அங்குள்ள பங்குகளில் பணியாற்றிய ஐரிஷ் குருக்களின் எண்ணிக்கை, அங்கேயே பிறந்த குருக்களின் எண்ணிக்கையைவிட அதிகமாக இருந்தது.

டஃப் அஞ்சாத இளம் பொதுநிலையினப் பெண்களையும் மறைப்பணித் தளங்களுக்கு அனுப்பினார். அவர்களில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவர் இறைவனின் ஊழியரான எடல் க்வின். கடுமையான காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், பழுதடைந்த ஃபோர்டு லாரியில் கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா முழுவதும் பத்து ஆண்டுகள் பயணம் செய்து, கிராமம் தோறும் மரியாவின் படையணியின் கிளைகளை நிறுவினார்.

இன்று அந்தக் கதை தலைகீழாக மாறியுள்ளது. மதச்சார்பின்மை மேற்கத்திய நாடுகளில் திருச்சபையை உள்ளிருந்து வெறுமையாக்கியுள்ள நிலையில், ஆப்பிரிக்கத் திருச்சபை உயிரோட்டமுள்ளதாகவும் வளர்ச்சியடைந்ததாகவும் இருந்து, குருக்களை மீண்டும் அயர்லாந்து, ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்கக் கண்டங்களுக்கு அனுப்புகிறது. மில்லியன் கணக்கான ஆப்பிரிக்க மரியாவின் படையணி உறுப்பினர்கள் இன்னும் ஒவ்வொரு வாரமும் கூடிவந்து நோயுற்றவர்களைச் சந்திக்கவும், சிரமப்படும் குடும்பங்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கவும், ஜெபமாலை சொல்லவும் செய்கின்றனர்.

ஃபிராங்க் டஃப்பும் குரு பேய்டனும் தீர்வைப் பற்றி எந்தச் சந்தேகத்தையும் விட்டுச் செல்லவில்லை. கலாச்சாரக் குழப்பமும் அரசியல் பகைமையும் சமூகங்களைப் பிளக்கும்போது, தீர்வு மாறவில்லை: குடும்பத்தை ஒன்றாக அறைக்குள் அழையுங்கள், ஜெபமாலையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், மீதிப் பணியை அன்னை மரியாவிடம் ஒப்படையுங்கள்.

நவீன வாழ்க்கை முடிவில்லாத சத்தத்தாலும் அரசியல் கோபத்தாலும் இயங்குகிறது; இதனால் குடும்பங்கள் ஜெபத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. நமது பரிசுத்த தந்தையான திருத்தந்தை லியோ பதினான்காம், கத்தோலிக்கக் குடும்பங்கள் குடும்பத் திருச்சபையாக முன்வர வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்துள்ளார். ஒன்றாக முழங்காலிட்டு ஜெபியுங்கள். உண்மையான அமைதி முதலில் உங்கள் சொந்த வரவேற்பறையிலேயே தொடங்குகிறது; அதன் பின்னரே அது நமது பங்குகளையும், நாடுகளையும், உலகின் பிற பகுதிகளையும் சென்றடைகிறது.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், இறைவனின் ஊழியரான ஃபிராங்க் டஃப் நமது குடும்பங்களுக்காக ஜெபிக்கவும், நமது உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தர எங்களுக்கு உதவவும் வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.

இறைவனின் ஊழியரான ஃபிராங்க் டஃப், எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாயார் உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்விற்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மீக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கைகளில் வைத்துக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

நாம் ஆழமான சத்தம் நிறைந்த ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். உலகம் முழுவதுடனும் நாம் இணைந்திருக்கிறோம்; இருந்தாலும், பல குடும்பங்கள் பிளவுபட்டும், தனிமைப்படுத்தப்பட்டும், மிகுந்த அழுத்தத்துடனும் இருப்பதாக உணர்கின்றன. 

புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் யோவான் பால் இதை முன்கூட்டியே உணர்ந்து, தீர்க்கதரிசனமான எச்சரிக்கையை வழங்கினார்: “இன்பம், சௌகரியம் மற்றும் சுதந்திரம் ஆகியவை சிலைகளாக இருக்கும் எந்தச் சமூகத்தின் நடுவிலும், குடும்ப வாழ்க்கைக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்து என்னவென்றால், மக்கள் தங்கள் இதயங்களை மூடிக்கொண்டு சுயநலவாதிகளாக மாறுவதுதான்.” 

ஆனால், அதற்கான தீர்வையும் அவர் நமக்குக் கொடுத்தார்: “குடும்பம் எவ்வாறு செல்கிறதோ, அவ்வாறே நாடும் செல்கிறது; நாம் வாழும் முழு உலகமும் அவ்வாறே செல்கிறது.” விசுவாசம் நிறைந்த குடும்பங்கள் உலகத்தை மீண்டும் இறைவனிடம் திருப்ப முடியும். 

உலகம் குணமடைய வேண்டுமென்றால், அந்தக் குணமடைதல் முதலில் நமது வரவேற்பறையிலேயே தொடங்க வேண்டும். 

1870 ஆம் ஆண்டு பிறந்த முத்திப்பேறு பெற்ற சோலானஸ் கேசியை நினைத்துப் பாருங்கள். ஐரிஷ் குடியேறிகளின் குடும்பமாக இருந்த அவரது இல்லத்தில், அமைதியில் நிலைத்திருக்க குடும்பம் கடைப்பிடித்த வழக்கம் ஒன்றே ஒன்று—தினசரி குடும்ப ஜெபமாலை. ஒவ்வொரு இரவும், இளம் சோலானஸும் அவரது பதினாறு உடன்பிறப்புகளும் மாறி மாறி ஜெபங்களை வழிநடத்தினர். 

முத்தி பெற்ற அன்னையின் மீதான அந்தப் பக்தி, பின்னர் ஒரு ஆன்மீகப் பேராளுமையாக மாறவிருந்த ஒருவரை உருவாக்கியது. கப்புச்சின் பிரான்சிஸ்கன் குருவாக அருட்பொழிவு பெற்ற ஃபாதர் கேசியின் கல்விசார் சிரமங்களால், அவர் பிரசங்கம் செய்ய அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஆகவே, இறைவன் அவரை வாசல் காப்பாளராக ஆக்கினார். டெட்ராய்ட்டில் பல தசாப்தங்களாக, பெரும் பொருளாதார மந்தநிலையின் கசப்பான விரக்தியின் நடுவிலும், அவர் வெறுமனே கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தார். 

கதவைத் திறப்பதே அவரது பிரசங்க மேடையாக மாறியது. அவர் பசியால் வாடியவர்களுக்கு உணவளித்தார், உடைந்த குடும்பங்களின் கதைகளைக் கேட்டார், தங்களைச் சுற்றியிருந்த கலாச்சாரத்தால் முடங்கிப்போன பெற்றோருக்கு ஆலோசனை வழங்கினார். அவரது முத்திப்பேறு அறிவிப்பு நிகழ்வில், கர்தினால் ஆஞ்சலோ அமாத்தோ, ஃபாதர் சோலானஸ் “இறைவனின் பராமரிப்பு ஜெபம், திருவழிபாடு மற்றும் படிப்பு ஆகியவற்றில் மட்டுமல்ல, குடும்ப வாழ்க்கையின் அன்றாட நிகழ்வுகளிலும் இருப்பதை உணர்ந்திருந்தார்” என்று அறிவித்தார். அவரது “அன்பிற்குரிய பிள்ளைகள் ஏழைகள், நோயாளிகள், ஆதரவற்றவர்கள் மற்றும் வீடற்றவர்கள்.” 

முத்திப்பேறு பெற்ற சோலானஸ், தனது வாசலுக்கு வந்த குடும்பங்களுக்கு உயர்ந்த உரைகளை வழங்கவில்லை. மாறாக, மரியாவிடமும் திருக்குடும்பத்திடமும் முழுமையான நம்பிக்கையை வழங்கினார். அவர் அவர்களுக்கு சவால் விடுத்தார்—இன்றும் நமக்கும் சவால் விடுக்கிறார்: 

“எளிதான வாழ்க்கைக்காக ஜெபிக்காதீர்கள்; வலிமையான மனிதர்களாக மாறுவதற்காக ஜெபியுங்கள். உங்கள் சக்திக்கு ஏற்ற பணிகளுக்காக ஜெபிக்காதீர்கள்; உங்கள் பணிகளுக்கு ஏற்ற சக்திக்காக ஜெபியுங்கள்.” 

இறைவனை நம்பும் குடும்பம் அருளின் அற்புதங்களை அனுபவிக்கும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். அவர் இவ்வாறு உறுதியளித்தார்: “இறைவனின் அருளால் உங்களுக்கு வந்துள்ள வாழ்க்கையின் வளத்தைக் கண்டு, ஒவ்வொரு நாளும் உங்களைப் பற்றியே நீங்கள் வியப்படைவீர்கள்.” 

முத்திப்பேறு பெற்ற சோலானஸின் தீர்க்கதரிசனமான அறிவுரை எளிமையானது: “கவலை என்பது நம்மில் மிகச் சிலரே முழுமையாக விடுபட்டிருக்கும் ஒரு பலவீனம்… அதற்குப் பதிலாக, இறைவன் மீது நம்பிக்கையை வளர்ப்போம்; அவர் நமக்கு அனுப்பத் தேர்ந்தெடுக்கும் எதற்காகவும் முன்கூட்டியே அவருக்கு நன்றி செலுத்துவோம்.” 

முத்திப்பேறு பெற்ற சோலானஸுக்கும் வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டனுக்கும் ஒரே ஆன்மீகத் துடிப்பு இருந்தது. இருவரும் ஐரிஷ் குடியேறிகளின் பிள்ளைகள். அவர்கள் விசுவாசத்தைப் பெரிய பேராலயங்களில் அல்ல, குடும்ப வரவேற்பறையில் முழங்காலிட்டு ஜெபித்தபோதுதான் கற்றுக்கொண்டனர். ஜெபமாலை வெறும் மணிகளின் கோர்வை அல்ல—அது ஒரு ஆன்மீக உயிர்நாடி என்பதை இருவரும் புரிந்துகொண்டனர். 

இன்று, அமைதிக்காக நாம் பெரும்பாலும் அரசியல்வாதிகளையோ தொழில்நுட்பத்தையோ நோக்குகிறோம். ஆனால் அமைதி வீட்டிலேயே உருவாக்கப்படுகிறது. ஃபாதர் பேய்டன் அறிவித்ததுபோல்: “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும். ஜெபிக்கும் உலகம் அமைதியான உலகமாகும்.” 

நமது உலகத்தின் சத்தம் பெரிதாக இருக்கிறது; ஆனால் பரிசுத்த ஆவியின் மெல்லிய குரல் அதைவிட வலிமையானது. ஆகவே, 2026 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி—பொருத்தமாக, புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் யோவான் பாலின் திருநாளான அந்நாளில்—ஹோலி கிராஸ் குடும்ப மறைப்பணி, துன்புறும் நமது உலகிற்கான ஒரு தலையீடாக, ஆழமான ஓர் அழைப்பை விடுக்கிறது. உலக அமைதிக்காகவும், நமது வீடுகளுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக—குடும்ப அமைதிக்காகவும்—இறைவனிடமும் எங்கள் அன்னை மரியாவிடமும் மன்றாடி, 100,000-க்கும் மேற்பட்டோருடன் இணைந்து ஜெபமாலை ஜெபியுங்கள். 

சிறிது நேரம் நின்று சிந்திக்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம். ஒவ்வொரு குடும்பமும் சத்தத்தை அணைத்துவிடுமாறு அழைக்கிறோம். ஒன்றாகக் கூடுங்கள். ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஜெபத்தின் அடித்தளத்தின் மீது உங்கள் இல்லத்தைக் கட்டியெழுப்புங்கள்; முத்திப்பேறு பெற்ற சோலானஸ் கேசியைப் போல, இறைவன் நமக்குப் பொழியத் தயாராக இருக்கும் அருளுக்காக முன்கூட்டியே அவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள். 

கதவு திறந்திருக்கிறது. உங்கள் குடும்பம் அந்த அழைப்பிற்கு பதிலளிக்குமா? 

முத்திப்பேறு பெற்ற சோலானஸ் கேசி, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் முத்திப்பேறு பெற்ற அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்விற்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மீக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கைகளில் வைத்துக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

1964 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தில், சிம்பா கிளர்ச்சி காங்கோவின் கிழக்குப் பகுதியைச் சூறையாடியது. கிறிஸ்தவ எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சியாளர்கள் கிராமப்புறங்கள் வழியாகச் சென்று மறைப்பணி நிலையங்களைக் கொளுத்தி, குருக்களையும் அருட்சகோதரிகளையும் குறிவைத்தனர். கிளர்ச்சியாளர்களின் ஒரு வாகனம் பஃப்வாபாகாவில் இருந்த திருக்குடும்ப அருட்சகோதரிகள் இல்லத்திற்கு வந்தபோது, அவர்கள் அருட்சகோதரிகளை துப்பாக்கி முனையில் ஒன்று திரட்டி, திறந்த லாரியின் பின்புறத்தில் ஏறுமாறு கட்டாயப்படுத்தினர். பின்னர், குண்டும் குழியுமான மண் சாலைகளில் நாற்பது மைல்கள் பயணித்து, இசிரோவில் இருந்த இராணுவ முகாமிற்கு அவர்களை அழைத்துச் சென்றனர். அவர்களுக்கிடையே அருட்சகோதரி மரி-கிளெமெந்தீன் அனுவரித்தே நெங்கபெத்தாவும் நெருக்கமாக அமர்த்தப்பட்டிருந்தார். அவருக்கு வயது இருபத்து நான்கு.

அனுவரித்தேயின் மனவலிமைக்கு ஆழமான வேர்கள் இருந்தன. அவரது தந்தை இரண்டாம் உலகப் போரில் பணியாற்றியிருந்தார்; ஆனால் மற்றொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்வதற்காக அவர் குடும்பத்தைவிட்டு வெளியேறிய பின்னர், அனுவரித்தேயின் தாயார் தனது மகள்களைத் தனியாக வளர்த்தார். அவர் குடும்பத்தை கண்டிப்புடன் நடத்தினார்; தனது மகள்கள் தினசரி ஜெபங்களைச் செய்வதையும், மரியாவிடம் பக்தியுடன் இருப்பதையும் உறுதிசெய்தார். அனுவரித்தே வாம்பாவில் உள்ள மறைப்பணி பள்ளியில் கற்பித்ததோடு, நோயுற்ற அண்டை வீட்டாருக்கும் உதவி செய்தார். அவர் அருட்சகோதரிகள் இல்லத்தில் சேர்ந்தபோது, அவரது தாயார் கடுமையாக எதிர்த்தார்; அவர் நல்ல திருமணம் செய்து கொண்டு குடும்பத்திற்கு உதவ வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆனால் அனுவரித்தே தனது முடிவிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை.

இசிரோவில் உள்ள முகாமில், கிளர்ச்சித் தளபதி கர்னல் பியர் ஒலோம்பே நேரடியாக அவரைக் குறிவைத்தான். தனது துறவற வாக்குறுதிகளை மீறி, தன்னுடன் உறவு கொள்ளுமாறு அவன் அவருக்கு உத்தரவிட்டான்.

அனுவரித்தே அவனுக்கு வெளிப்படையாக மறுப்பு தெரிவித்தார். ஒலோம்பே அவரை ஒரு சிறைக்கூண்டில் அடைத்தான்; காவலர்களைக் கொண்டு அவரை மிரட்டச் செய்தான்; அவர் தொடர்ந்து மறுத்தால் மற்ற அருட்சகோதரிகளை கொன்றுவிடுவதாகச் சூளுரைத்தான். ஆனால் அவர் தனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நின்றார். அந்தப் பாவத்தைச் செய்வதைவிட தான் இறப்பதையே விரும்புவதாக அவர் அந்தக் கர்னலிடம் நேரடியாகக் கூறினார்.

அவரது எதிர்ப்பால் அவமானமடைந்த ஒலோம்பே, அவரை இருண்ட முற்றத்திற்குள் இழுத்துச் சென்றான். அவனும் அவனது ஆட்களும் துப்பாக்கிக் கட்டைகளாலும் கனமான மரக்கிளைகளாலும் அவரைத் தாக்கினர்; அவரது விலா எலும்புகள் முறிந்தன, கைகள் நொறுங்கின, இறுதியில் அவர் மண்ணில் விழுந்தார். தன்னைக் கொன்றுகொண்டிருந்த அந்த மனிதனை நோக்கிப் பார்த்தபடி, அனுவரித்தே மெல்லிய குரலில் கூற முடிந்தது: “நான் உங்களை மன்னிக்கிறேன்; ஏனெனில் நீங்கள் செய்வது என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லை.” ஒரு வீரன் முன்வந்து, அவருடைய மார்பில் பயோனெட்டை பாய்ச்சினான்; பின்னர் அவரைச் சுட்டுக் கொன்றான்.

இத்தகைய உறுதியான விசுவாசம், தனிப்பட்ட பாதுகாப்பை விட இறைவனுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கும் ஒரு வீட்டிலிருந்துதான் வருகிறது. எந்தக் கிளர்ச்சியாளரும் துப்பாக்கியை அவரை நோக்கி உயர்த்துவதற்கு வெகுகாலத்திற்கு முன்பே, சில விஷயங்களுக்காக உயிரையே கொடுக்கத் தகும் என்பதை அனுவரித்தேயின் தாயார் அவருடைய மனதில் ஆழமாகப் பதித்திருந்தார்.

நமது கலாச்சாரம், உறுதியாக நின்று எதிர்ப்பது சிரமமாகும்போதெல்லாம் குடும்பங்கள் தங்கள் கொள்கைகளில் சமரசம் செய்துகொள்ளத் தூண்டுகிறது. நமது பரிசுத்த தந்தையான திருத்தந்தை லியோ பதினான்காம், கத்தோலிக்கக் குடும்பங்கள் இல்லத் திருச்சபை என்ற தங்கள் அடையாளத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்று சவால் விடுத்துள்ளார். இத்தகைய உறுதியான மனப்பான்மை கொண்ட வீடுகள் நமக்குத் தேவை. குழந்தைகள் விசுவாசம் உண்மையானதா அல்லது வெறும் பேச்சா என்பதை கற்றுக்கொள்வது சமையலறை மேசையில்தான்; அங்கே ஒன்றாகக் கூடி ஜெபமாலை ஜெபிப்பது, உலகம் எதை நம்மீது வீசினாலும் அதை எதிர்கொள்ள ஒரு குடும்பத்திற்கு வலுவான அடித்தளத்தை அளிக்கிறது.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே அமைதியான உறுதியுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். முத்திப்பேறு பெற்ற மரி-கிளெமெந்தீன் அனுவரித்தே எங்கள் குடும்பங்களுக்காக ஜெபிக்கவும், நமது உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தரவும் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

முத்திப்பேறு பெற்ற மரி-கிளெமெந்தீன் அனுவரித்தே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

இப்போதே, இறைவனின் முத்திப்பேறு பெற்ற அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்விற்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மீக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கைகளில் வைத்துக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாவின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

1950களின் தொடக்கத்தில் லிப்பாவில் நடைபெற்றதாகக் கூறப்பட்ட கார்மேல் அன்னை மரியாவின் காட்சிகள் குறித்து சர்ச்சை எழுந்தபோது, துணை ஆயர் அல்ஃபிரெடோ மரியா ஒபியார் அதன் எதிர்விளைவுகளை முழுமையாகச் சுமக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. வத்திக்கான் அதிகாரிகள் கடுமையான நிர்வாக நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு, லிப்பாவில் இருந்த அவரது பொறுப்பிலிருந்து அவரை நீக்கி, லூசெனாவில் உள்ள உள்ளூர் நிர்வாகத்தை நடத்துவதற்காக அவரை அங்கு அனுப்பினர். அவருடைய நிலையில் இருந்த பல திருச்சபைப் பணியாளர்கள் விசாரணையைக் கோரியிருப்பார்கள் அல்லது கசப்புடன் விலகியிருப்பார்கள். ஆனால் ஒபியார் தனது பையை எடுத்துக்கொண்டு, அந்தப் புதிய பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, எந்தப் பரபரப்பும் இல்லாமல் தெற்கே சென்றார்.

அவர் ஏற்கனவே ஏராளமான துன்பங்களைச் சந்தித்திருந்தார். 1889 ஆம் ஆண்டு படாங்காஸின் லிப்பாவில் பிறந்த அல்ஃபிரெடோ, தனது இளமை முடிவதற்குள் பெற்றோர் இருவரையும் இழந்தார்; பள்ளிப் படிப்பைத் தொடர அவர் விரிவான குடும்பத்தின் உதவியைச் சார்ந்திருந்தார். அந்த இழப்பு, அனாதைகள் மற்றும் போராடிக்கொண்டிருந்த குடும்பங்களின் மீது அவருக்கு நீடித்த இரக்கத்தை உருவாக்கியது. 1919 ஆம் ஆண்டு குருவாக அருட்பொழிவு பெற்ற பிறகு, அவரது முழங்கால்கள் வலியால் தாங்க முடியாத நிலை வரும் வரை பாவசங்கீர்த்தனக் கூண்டில் இருப்பவர் என்ற நற்பெயரைப் பெற்றார். தொலைதூரக் கிராமங்களுக்குச் செல்வதற்காக அவர் அடிக்கடி கரபாவோ மாட்டு வண்டியில் பயணம் செய்து, தாழ்வான கூரை கொண்ட குடிசைகளுக்குள் குனிந்து சென்று அங்குள்ள குழந்தைகளுக்கு மறைக்கல்வி கற்பித்தார்.

லூசெனா தனக்கே உரிய மிகப்பெரிய சவால்களை முன்வைத்தது. கெசான் மாகாணம் முழுவதையும் நோக்கிப் பார்த்த ஒபியார், வழக்கமான பங்குத் திருச்சபை வாழ்க்கையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட விவசாயக் சமூகங்களையும், அவர்களுக்காக பணியாற்றக் கிடைத்த மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான குருக்களையும் கண்டார். 1958 ஆம் ஆண்டு, அவர் குழந்தை இயேசுவின் புனித தெரேசாவின் மறைப்பணி மறைக்கல்வியாளர்கள் என்ற சபையை நிறுவினார். அவரது திட்டம் எளிமையானது: இந்தப் பெண்களை கிராமப்புறங்களுக்கு நடந்தே அனுப்பி, அவர்கள் நேரடியாக வீடுகளுக்குச் சென்று, தங்கள் இல்லப் பீடங்களைச் சுற்றி குடும்பமாக ஒன்றிணைந்து ஜெபமாலை ஜெபிப்பது எப்படி என்பதை குடும்பங்களுக்குக் கற்பிக்க வேண்டும்.

ஒபியார் தான் போதித்த வாழ்க்கை முறையையே வாழ்ந்தார். லூசெனாவில் அவர் தங்கியிருந்த இடத்தின் தனிப்பட்ட சிற்றாலயத்தைக் கடந்து செல்லும் எவரும், இருளில் ஆயர் அமைதியாக முழங்காலிட்டு ஜெபமாலை மணிகளைப் பற்றியபடி ஜெபித்துக்கொண்டிருப்பதை அடிக்கடி காண முடிந்தது. வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் அவரை முடக்கிவிட்ட பக்கவாதம் தாக்கியபோது, அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட உடல் முடக்கத்தையும் பேச்சிழப்பையும் தனது மந்தையின் நலனுக்கான வேண்டுதல்களாக இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தார். 1978 ஆம் ஆண்டு அவர் அமைதியாக இறந்தார்.

நமது சமூக ஊடகங்களால் இயக்கப்படும் கலாச்சாரம் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கும் ஒரு உண்மையை ஒபியார் புரிந்துகொண்டிருந்தார்: நீடித்த ஆன்மீகப் பணியைச் செய்வதற்கு நிர்வாகப் பதவியோ பொது அங்கீகாரமோ தேவையில்லை. இரவு உணவுக்குப் பிறகு தாய்மார்களும் தந்தையர்களும் தங்கள் குழந்தைகளுடன் ஜெபமாலை மணிகளைச் சொல்லத் தொடங்கியதாலேயே, ஒரு முழு மாகாணமும் மீண்டும் விசுவாசத்திற்குத் திரும்பியது.

இன்றைய சாதாரண குடும்பங்கள் பரபரப்பான அட்டவணைகளாலும் டிஜிட்டல் சத்தத்தாலும் தொடர்ந்து இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றன. நமது பரிசுத்த தந்தையான திருத்தந்தை லியோ பதினான்காம், சாதாரண கத்தோலிக்கர்கள் இல்லத் திருச்சபையின் கண்ணியத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியுள்ளார். அது வீட்டின் அன்றாட வாழ்க்கையில் மீண்டும் ஜெபத்தை இடம்பெறச் செய்வதிலிருந்து தொடங்குகிறது. சாதாரண குடும்பங்கள் ஒன்றாக முழங்காலிட்டு வாழும் விசுவாசத்தின் மீது ஒபியார் தனது மறைமாவட்டத்தின் எதிர்காலத்தை நம்பி ஒப்படைத்தார்; அந்த எளிய நடைமுறை இன்றும் கிறிஸ்துவின் அமைதியை நமது சொந்த இல்லங்களுக்குள் கொண்டுவருவதற்கான உறுதியான வழியாக உள்ளது.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே நிலையான பொறுமையுடன் உங்கள் ஜெபமாலை மணிகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். வணக்கத்திற்குரிய அல்ஃபிரெடோ மரியா ஒபியார் எங்கள் குடும்பங்களுக்காக பரிந்துரைக்கவும், நமது உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத்தரவும் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

வணக்கத்திற்குரிய அல்ஃபிரெடோ மரியா ஒபியார், எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக ஜெபியுங்கள்.

உலக அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபித்து, மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடி, நற்பண்புகளில் வளர்வோமாக. 

புனிதத்தை நாம் அடிக்கடி வரலாற்றின் வியத்தகு எல்லைகளில் தேடுகிறோம்—பாலைவனத் தனிமைக் குடில்களில், துறவறக் கல் மடங்களில் அல்லது கொலிசியத்தின் இரத்தம் தோய்ந்த அரங்குகளில். ஆனால் விண்ணகம் பெரும்பாலும் குடும்ப வாழ்க்கையின் அமைதியான மையங்களையே தேர்ந்தெடுக்கிறது. ஜியான்னா பெரெட்டா 1922 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 4 அன்று இத்தாலியின் மகென்டா நகரில் இவ்வுலகிற்கு வந்தார். அரசியல் குழப்பங்களால் பிளவுபட்டிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் அவர் பிறந்தார். அதே மாதத்தில்தான் பெனிட்டோ முசோலினி ரோம் நகரை நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்றார்; இதனால் அவரது நாடு ஃபாசிசத்தின் இருண்ட காலத்திற்குள் சென்றது; பின்னர் இரண்டாம் உலகப் போரின் பேரழிவும் ஏற்பட்டது. ஆனால் அவரது இல்லம் என்ற புனிதத் தலத்திற்குள் வேறொரு ராஜ்யம் ஆட்சி செய்தது. ஆல்பெர்டோ மற்றும் மரியா பெரெட்டா தம்பதியருக்கு பிறந்த பதின்மூன்று குழந்தைகளில் அவர் பத்தாவது குழந்தை. அவரது பெற்றோர் மூன்றாம் நிலை பிரான்சிஸ்கன் சபையைச் சேர்ந்தவர்கள். 

அவரைச் சுற்றியிருந்த உலகம் குழப்பத்தால் சிதைந்து கொண்டிருந்தது—ஆனால் அவரது பிறந்த குடும்பத்தில் ஆழமான அமைதியும் ஒழுங்கும் நிலவியது—அது ஜெபத்திலும் ஏழைகளுக்குச் சேவை செய்வதிலும் வேரூன்றியிருந்தது.   ஜியான்னா பின்னர் இவ்வாறு எழுதினார்: “மகிழ்ச்சியின் இரகசியம் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் வாழ்வதிலும், கடவுள் தமது நன்மையினால் நாளுக்கு நாள் நமக்கு அனுப்புகின்ற அனைத்திற்காகவும் அவருக்கு நன்றி செலுத்துவதிலும் உள்ளது.”  

ஜியான்னா வயது வந்தவராக வளர்ந்தபோது, அவர் உலகத்தை விட்டு விலகவில்லை. நவீன பெண்ணாக அதன் வாழ்வில் முழுமையாகத் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்—பனிச்சறுக்கலில் ஆர்வமுள்ளவர், ஓபராவை நேசிப்பவர், அர்ப்பணிப்புள்ள குழந்தை மருத்துவர். 1955 ஆம் ஆண்டு அவர் பியெத்ரோ மொல்லாவைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். இருவரும் இணைந்து ஒரு அழகிய குடும்பத்தை உருவாக்கினர்; மூன்று சிறு குழந்தைகளை வளர்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, நான்காவது குழந்தை அவரது கருவில் மறைந்து வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவரது குடும்பமே உயிருள்ள ஒரு புனிதத் தலமாக இருந்தது. ஒரு தாயாக அவரது ஜெப வாழ்க்கை, இடையூறில்லாத நீண்ட நேர அமைதியிலிருந்து உருவானதல்ல; நோயாளிகளைப் பராமரிப்பது, மருத்துவமனையில் காயமடைந்த குழந்தைகளின் முழங்கால்களுக்கு கட்டுப் போடுவது, வீட்டில் உணவு தயாரிப்பது, உறங்குவதற்கு முன் குழந்தைகளுக்குக் கதைகள் வாசித்துக் காட்டுவது போன்ற அன்றாட வாழ்வின் ஓட்டத்தோடு நேரடியாக பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.  

கன்னி மரியாளுக்கான ஜியான்னாவின் பக்தியே இந்தக் குடும்பத் திருச்சபையின் இதயத் துடிப்பாக இருந்தது. அவர் தனது ஜெபமாலையின் மணிகளோடு வாழ்ந்தார்; அதை ஒரு செயலற்ற கடமையாக அல்லாமல், தனது குழந்தைகளுக்கான அத்தியாவசிய ஆன்மிகக் கேடயமாகக் கருதினார். தாய்மார்களுக்கும் பெற்றோருக்கும் அவர் பாதுகாப்பிற்கான ஆழமான வழிகாட்டுதலை விட்டுச் சென்றார்:  

“உங்கள் குழந்தைகளை நேசியுங்கள். அவர்களில் நீங்கள் குழந்தை இயேசுவைக் காணலாம். அவர்களுக்காக அதிகமாகவும் ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபியுங்கள்; ஒவ்வொரு நாளும் அவர்களை பரிசுத்த மரியாளின் பாதுகாப்பில் ஒப்படையுங்கள்.”  

அமெரிக்காவின் சமகால “ஜெபமாலை குருவான” இறை ஊழியர் பேட்ரிக் பேய்ட்டனை அவர் அறிந்திருக்கவில்லை என்றாலும், அவர்கள் இருவரும் புனிதத்திற்கான ஒரே பாதையைப் புரிந்துகொண்டிருந்தனர். மதச்சார்பற்ற உலகில் குடும்ப வாழ்க்கை மற்றும் விசுவாசத்தைப் பற்றிய உண்மையைப் பேசிய தீர்க்கதரிசிகளாக இருவரும் நின்றனர்: புனிதம் தொடங்கும் இடம் வீடுதான். தந்தை பேய்ட்டன் புகழ்பெற்ற முறையில் “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்” என்று போதித்த இடத்தில், ஜியான்னா அதைத் தனது வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்தினார்; சமையலறை மேசையையே தினந்தோறும் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஜெபத்தின் இடமாக மாற்றினார். 

1961 ஆம் ஆண்டு, ஜியான்னா இன்றைய காலத்திற்கும் வலுவாக எதிரொலிக்கும் ஒரு நவீன நெருக்கடியை எதிர்கொண்டார். அவரது கருப்பையில் வளர்ந்து கொண்டிருந்த குழந்தையுடன் சேர்ந்து ஒரு நார்த்திசுக் கட்டி உருவானது. அவரது காலத்தின் சமூக மற்றும் மருத்துவ அழுத்தங்கள், குழந்தையின் உயிரைத் தியாகம் செய்து தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் பாதையை நோக்கி அவரை மெதுவாகத் தள்ளின. இன்றைய காலத்திற்கான அவரது தீர்க்கதரிசனச் சவால் இங்கே உள்ளது: ஒரு மனிதர் எவ்வளவு பயனுள்ளவர், சுயாதீனமானவர் அல்லது பிறருக்கு வசதியானவர் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உள்ளார்ந்த கண்ணியமும் மதிப்பும் உண்டு என்று அவர் நம்பினார். அவர் தீவிரமான, தியாகமிக்க அன்பின் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, தனது மருத்துவர்களிடம் தெளிவாகக் கூறினார்: 

“இருவரில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், குழந்தையைக் காப்பாற்றுங்கள்.” 

1962 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 21 அன்று, அவரது மகள் ஜியான்னா எமானுவேலா பாதுகாப்பாகப் பிறந்தார். ஒரு வாரம் கழித்து, 1962 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 28 அன்று, ஜியான்னா மரணமடைந்தார்; அவரது இறுதி மூச்சில் “இயேசுவே, நான் உம்மை நேசிக்கிறேன்” என்று மெதுவாகச் சொன்னார். 

2004 ஆம் ஆண்டு மே 16 அன்று நடைபெற்ற அவரது புனிதர் பட்டமளிப்பு விழாவில், திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் மக்களை நோக்கிப் பார்த்தார். அந்தக் கூட்டத்தில் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் அவரது வயது முதிர்ந்த கணவர் பியெத்ரோவும், உயிருடன் இருந்த அவரது குழந்தைகளும் கலந்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது அவர் ஜியான்னாவை “எளிமையானவராக இருந்தாலும், முன்னெப்போதையும் விட முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இறை அன்பின் தூதர்” என்று அறிவித்தார். புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், அவரது வாழ்க்கையின் மூலம் “தாம்பத்திய அன்பின் தூய்மையான, கற்பான மற்றும் கனிகொடுக்கும் அழகை” மீண்டும் கண்டறியுமாறு நமது நவீன காலத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தார்.  

புனிதம் என்பது சாதாரண மனித அன்பையும் இறை பக்தியையும் நாம் இரண்டில் ஒன்றாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதல்ல என்பதை ஜியான்னா நிரூபித்தார். அவரது ஆழமான ஜெப வாழ்க்கையைப் பற்றி சிந்தித்தபோது, அவரது கணவர் பியெத்ரோ பின்னர் இவ்வாறு எழுதினார்:  

“என் வாழ்க்கையின் இனிய துணையாக ஜியான்னாவை எனக்குத் தந்ததற்காக நன்றி… எங்கள் அன்பை மேலும் மேலும் பெரிதாகவும், இனிமையாகவும், தூய்மையாகவும் வளரச் செய்யும்… நாங்களும் எங்கள் குழந்தைகளும் புனிதர்களாக வாழ அருளும்.” 

இன்று அவரது குரலை நாம் கேட்டு, நமது வீடுகளின் அன்றாடப் பலிபீடங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்ல அழைக்கப்படுவோமாக; அன்பு என்பது நம்மையே முழுமையாக அர்ப்பணித்துக்கொடுக்கத் துணியும் போது மட்டுமே நனவாகிறது என்பதை அவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். 

புனித ஜியான்னா, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, மிகப் பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

எங்கள் அன்னை, சமாதானத்தின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

உலகளாவிய சமாதான ஜெபமாலைக்கான ஒன்பது நாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், உலகிற்கு சமாதானத்தைப் பெற்றுத் தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாளின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த ஒன்பது நாள் ஜெபத்தின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கரங்களில் வைத்திருக்கிறார்; நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ள அவர் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் தாயின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலத்தில் மரியாளின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு சமாதானத்தை அளித்துள்ளது. சமாதானத்திற்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் போது, அவர் மீண்டும் அதையே செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

சகோதரர் கொலும்பா ஓ’நீல், நோட்ரே டேம் பல்கலைக்கழகத்தில் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக காலணிகளைப் பழுதுபார்த்து வந்தார். ஆனால் அவரது பணிமனையில் நடந்தவற்றில் காலணி பழுதுபார்ப்பது மிகக் குறைவான முக்கியத்துவம் கொண்டதாக இருந்தது.

அவர் 1848 ஆம் ஆண்டு பென்சில்வேனியாவில், ஐரிஷ் குடியேறிய பெற்றோருக்குப் பிறந்தார். அவருக்கு பிறக்கும்போதே ஜான் ஓ’நீல் என்று பெயரிடப்பட்டது. அவரது சிறுவயது மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது. கடுமையான எலும்புக் குறைபாடுகளால் அவரது பாதங்கள் வளைந்தும், முதுகெலும்பு கோணலாகவும் இருந்தது. இதனால் அவர் தினமும் உடல் வலியைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது; அதோடு, அக்கம் பக்கத்து சிறுவர்கள் அவரைத் தெருவில் கேலி செய்தனர். அவரது தாயார் அவர் சிறுவனாக இருக்கும்போதே இறந்துவிட்டதால், அவர் தனக்கான வாழ்க்கைப் பாதையைத் தானே உருவாக்க வேண்டியிருந்தது. காலணி தைக்கும் தொழிலையும், பென்சில்வேனியாவின் சுரங்க நகரங்களில் கடினமான உடல் உழைப்பையும் செய்தார். அந்தக் கொடுமையான தொடக்கங்கள் அவரை ஒருபோதும் கசப்பான மனிதராக மாற்றவில்லை. மாறாக, துன்பப்பட்ட உடலுடன் வாழ்ந்த அனுபவம், நோயுற்றவர்களுக்கும் மறக்கப்பட்டவர்களுக்கும் உண்மையான இரக்கத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. இறுதியில், அவர் இந்தியானாவுக்குச் சென்று, ஹோலி கிராஸ் சபையில் ஒரு பொதுநிலை சகோதரராக இணைந்தார்.

சமூகம் கொலும்பாவை கல்லூரி வளாகத்தில் இருந்த காலணி பணிமனையின் பொறுப்பில் அமர்த்தியது. அங்கு மாணவர்களுக்கும் குருக்களுக்கும் தேவையான வேலைக்காலணிகள் மற்றும் பூட்ஸ்களை நல்ல நிலையில் வைத்திருப்பது அவரது பணியாக இருந்தது. ஆனால் அந்தப் பணிமனையில் தோலின் மற்றும் காலணி மெருகூட்டியின் மணத்துடன் ஜெபத்தின் மணமும் கலந்திருந்தது. சகோதரர் கொலும்பா புனித யோசேப்பின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்; ஜெபங்களுக்கு நிச்சயமாகப் பதில் கிடைக்கும் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார்.

சவுத் பெண்ட் முழுவதும் அவரது புகழ் விரைவாகப் பரவியது. காய்ச்சலால் துன்பப்பட்ட மாணவர்களும், குடும்பத்தின் பாரமான கவலைகளைச் சுமந்த தாய்மார்களும் அவரது பணிமேசையைத் தேடி வரத் தொடங்கினர். கொலும்பா ஒருபோதும் தனக்குப் பெருமை சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. அவர் அவர்களுக்கு புனித யோசேப்பின் சிறிய துணி பதக்கத்தைக் கொடுத்து, ஒரு நவநாள் ஜெபத்தைத் தொடங்கச் சொல்லி, தனது பாக்கெட்டிலிருந்து ஜெபமாலையை எடுத்தார்.

அதே ஹோலி கிராஸ் சமூகம் பின்னர் தந்தை பேட்ரிக் பேட்டனை உருவாக்கியது. கொலும்பா அந்தக் கல்லூரி வளாகத்தின் பாதைகளில் நடந்துசென்ற பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, பேட்டன் அதே மரியன்னை பக்தியின் நெருப்பை உலகம் முழுவதும் உள்ள விளையாட்டு அரங்குகளுக்குக் கொண்டு சென்றார். ஆனால் சகோதரர் கொலும்பா இதே உண்மையை தனது எளிய காலணி தைக்கும் மேசையிலிருந்தே ஏற்கனவே நிரூபித்திருந்தார்: நம்பிக்கையிழந்த ஒரு சூழ்நிலையில் இறைவனை அழைத்துவருவது, ஜெபத்தில் வேரூன்றிய இதயத்திலிருந்து தொடங்குகிறது.

1900-களின் தொடக்கத்தில், நோட்ரே டேம் அஞ்சல் நிலையத்திற்கு ஏராளமான கடிதங்கள் வரத் தொடங்கின. அவற்றின் முகவரியில் வெறுமனே “காலணி தைப்பவர்” என்று மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. நாட்டின் எல்லா மூலைகளிலிருந்தும் ஜெபங்களைக் கேட்டுக் கடிதங்கள் வந்தன. கொலும்பா அவற்றில் ஆயிரக்கணக்கான கடிதங்களுக்கு கையால் பதிலளித்தார். ஒவ்வொரு வேண்டுதலுக்காகவும் தேவாலயத்தில் முழங்காலிட்டு இரவுகளை ஜெபத்தில் கழித்தார். அவர் 1923 ஆம் ஆண்டு இறந்தபோது, பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட குணப்படுத்தல்கள் மற்றும் அருளுதவிகள் பதிவாகியிருந்தன. இவ்வளவு கவனம் அவர்மீது குவிந்தபோதும், அவர் தனது பணிமேசையிலேயே தொடர்ந்து இருந்தார்; தன்னைச் சந்திக்க வந்த ஒவ்வொருவரிடமும் புனித குடும்பத்திற்கு நன்றி செலுத்துமாறு கூறினார்.

ஹோலி கிராஸ் சபையை நிறுவிய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பாசில் மொரோ, சமூகத்தைப் புதுப்பிக்கும் பணி சாதாரண பொதுநிலை சகோதரர்களுக்கும் அருட்பொழிவு பெற்ற குருக்களுக்கும் சமமாகச் சொந்தமானது என்று வலியுறுத்தினார். சகோதரர் கொலும்பா இதைத் தனது கைகளால் வாழ்ந்து காட்டினார். தனது பணிமனையில் மக்கள் தங்கள் துயரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதை அவர் செவிமடுத்தார்; ஒவ்வொரு துயரத்தையும் ஜெபமாலையின் ஒரு பத்து மணிகளாக மாற்றினார்.

நமது கலாசாரம், அந்தஸ்தும் பணமும் மட்டுமே மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்று குடும்பங்களுக்குச் சொல்கிறது. நமது திருத்தந்தை, திருத்தந்தை லியோ பதினான்காம், கத்தோலிக்க குடும்பங்கள் இல்லத் திருச்சபையாக எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டுள்ளார். சகோதரர் கொலும்பா அந்தக் கல்லூரி வளாகத்தை ஒரு விரிவடைந்த குடும்பமாகக் கருதினார்; புனித யோசேப்பின் அமைதியான வலிமையுடன் உடைந்த உள்ளம் கொண்டவர்களை வரவேற்றார். குடும்பங்கள் இரவு உணவுக்குப் பிறகு ஒன்றாக முழங்காலிட்டு ஜெபமாலை ஜெபிக்கும்போது, அதே அருளை தங்கள் சொந்த இல்லங்களுக்குள் அழைக்கின்றனர்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகிக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த அமைதியான, விடாமுயற்சியுள்ள நம்பிக்கையுடன் நமது ஜெபமாலையை கையில் எடுத்துக்கொள்வோம். இறைவனின் அடியாரான சகோதரர் கொலும்பா ஓ’நீல், எங்கள் குடும்பங்களுக்காகப் பரிந்து பேசவும், எங்கள் உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெறுவதற்கு எங்களுக்கு உதவவும் அவரிடம் மன்றாடுவோம்.

இறைவனின் அடியார் சகோதரர் கொலும்பா ஓ’நீல், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

புனித யோசேப்பே, குடும்பங்களின் தூணே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையுள்ள பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மிக வலிமையையும் அவர் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தப் பரிசை அவர் தனது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தப் பரிசை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் மீண்டும் அதையே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

1944 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 24 அன்று அதிகாலை பொழுது விடிவதற்கு முன், தென்கிழக்கு போலந்தில் உள்ள மார்கோவா என்ற கிராமத்தில் தனிமையில் இருந்த ஒரு பண்ணை வீட்டை ஜெர்மன் இராணுவக் காவல்துறையினர் சுற்றி வளைத்தனர். அந்த வீட்டில் Józef Ulma, அவரது மனைவி Wiktoria மற்றும் அவர்களுடைய ஆறு இளம் பிள்ளைகளான Stanisława, Barbara, Władysław, Franciszek, Antoni மற்றும் Maria ஆகியோர் வசித்து வந்தனர். Wiktoria எந்த நேரத்திலும் தங்களுடைய ஏழாவது குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கக் காத்திருந்தார். வீட்டின் கூரையின் கீழ், அவர்கள் ஒரு ஆண்டுக்கும் மேலாக அடைக்கலம் கொடுத்து வந்த எட்டு யூத அண்டை வீட்டாரும் மறைந்திருந்தனர்: Goldman குடும்பத்தினர், Lea Didner, அவரது சிறுமகள் மற்றும் Gołda Grünfeld.

அந்தப் பகுதியிலிருந்த மற்றவர்களைப் போலவே Ulma குடும்பத்தினரும் நிலத்தைப் பண்படுத்தி வாழ்ந்து வந்தனர். Józef பழ மரங்களைப் பராமரித்தார், தேனீக்களை வளர்த்தார், மேலும் ஒரு பழைய புகைப்படக் கருவியை எடுத்துச் சென்று பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் இருந்த அண்டை வீட்டாரின் உருவப்படங்களை எடுத்தார். Wiktoria ரொட்டி சுட்டு, சிறு குழந்தைகளைக் கவனித்துக்கொண்டார். அவர்கள் தவறாமல் திருப்பலியில் பங்கேற்கும் இறைமக்களாகவும், திருவிவிலியத்தை ஆழமாக மதிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். அவர்கள் இறந்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, உறவினர்கள் குடும்பத்தின் திருவிவிலியத்தை ஒரு அலமாரியில் கண்டுபிடித்தனர். அதில் நல்ல சமாரியனின் கதை சிவப்பு பென்சிலால் குறிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் ஓரத்தில் Józef கையால் எழுதப்பட்ட ஒரே ஒரு குறிப்பு இருந்தது: Tak—“ஆம்.”

போலந்தின் மீது ஜெர்மன் ஆக்கிரமிப்பு நிலவிய காலத்தில், தப்பியோடிய ஒரு யூதருக்கு ஒரு துண்டு ரொட்டி கொடுத்தால்கூட, அந்த முழு குடும்பத்திற்கும் உடனடி மரண தண்டனை என்பது பொருள். Ulma குடும்பத்தினர் அந்த ஆபத்தை முழுமையாக அறிந்திருந்தும், அந்த இரு குடும்பங்களையும் தங்களுடைய வீட்டின் கீழ் அடைக்கலம் கொடுத்தனர்.

இறுதியில், அப்பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு ஒத்துழைப்பாளர் அவர்களைப் பற்றிய தகவலை அதிகாரிகளிடம் தெரிவித்தான். ஒரு காவல் படை வீட்டுக்குள் பாய்ந்து, அனைவரையும் திறந்த மண் முற்றத்திற்குள் இழுத்துச் சென்று, அங்கு இருந்த எட்டு விருந்தினர்களையும் உடனடியாகக் கொன்றது. பின்னர், அலறிக்கொண்டிருந்த தங்கள் குழந்தைகளின் முன்னிலையில் Józef மற்றும் Wiktoria மீது வீரர்கள் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். துப்பாக்கிச் சூடு நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தபோதே Wiktoria பிரசவ வலிக்குள் சென்றார். உடனடியாக, அந்த லெப்டினன்ட் தனது வீரர்களிடம் குழந்தைகளின் மீதும் துப்பாக்கிகளைத் திருப்புமாறு கட்டளையிட்டான். சில நிமிடங்களிலேயே அந்த முழு குடும்பமும் அழிக்கப்பட்டது.

அத்தகைய வீரமும் துணிச்சலும் அவர்களின் அன்றாட சாதாரண வாழ்க்கையிலிருந்தே வளர்ந்தது. வீரர்கள் ஒருபோதும் அவர்களின் கதவைத் தட்டுவதற்கு முன்பே, Józef மற்றும் Wiktoria தம்பதியராக ஒரு முடிவை எடுத்திருந்தனர்: ஆபத்தான சூழ்நிலையில் ஒருவருக்கு உதவுவதற்கு தங்களுடைய கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை துணை நிற்கவில்லை என்றால், அந்த நம்பிக்கைக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

நவீன வாழ்க்கை குடும்பங்களைத் தங்களைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கவும், சரியானதைச் செய்வது சங்கடமாக மாறும்போதெல்லாம் அமைதியாக இருக்கவும் தொடர்ந்து தூண்டுகிறது. நமது திருத்தந்தையான திருத்தந்தை லியோ பதினான்காம், கத்தோலிக்க குடும்பங்கள் இல்லத் திருச்சபையாக உறுதியாக நிற்க வேண்டும் என்று சவால் விடுத்துள்ளார். அந்த போலந்து பண்ணை வீட்டில் நடந்தது, அழுத்தம் மற்றும் ஆபத்தின் நேரத்தில் ஒரு கிறிஸ்தவ இல்லம் உண்மையில் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. நமது மகன்களுக்கும் மகள்களுக்கும் உண்மையான விசுவாசத்தைப் பரிமாறிக் கொடுப்பது, வீட்டின் வரவேற்பறையிலேயே தொடங்குகிறது. அங்கே தாய்மார்களும் தந்தையர்களும் கடவுளே முதன்மையானவர் என்பதை தங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்து, அவர்களைச் சுற்றி அமர வைத்து தினசரி செபமாலை செபிக்கின்றனர்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்த நேரத்தில், அதே அமைதியான உறுதியுடன் உங்கள் செபமாலை மணிகளை கையில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நமது குடும்பங்களுக்காக செபிக்கவும், நமது உலகிற்கு கிறிஸ்துவின் அமைதியைப் பெற்றுத் தரவும் அருள்பெற்ற Ulma குடும்பத்தினரிடம் மன்றாடுங்கள்.

அருள்பெற்ற Józef மற்றும் Wiktoria Ulma, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

அருள்பெற்ற Ulma குழந்தைகளே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

செபமாலையின் பரிசுத்த இராணியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

சமாதானத்தின் இராணியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலைக்கான நவநாள் செபம் 

பெருங்கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நமது உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். செபமாலையின் செபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி செபிக்கிறோம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடுகிறோம்; மேலும் நற்பண்புகளில் வளர்கிறோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் அருள்பெற்ற அன்னை உங்களுக்காக செபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருட்கொடைகளையும், வரங்களையும், ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

செபமாலையின் வழியாக, மரியாவின் பரிந்துரை கடந்த காலங்களில் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் இந்த நேரத்தில், அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

கொல்கத்தாவின் புனித அன்னை தெரசாவும் வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேடனும் வெறும் சமகாலத்தவர்கள் மட்டுமல்ல; நாம் இன்று வாழும் உலகின் ஆன்மீகப் பசியை முன்கூட்டியே உணர்ந்து, நவீன நூற்றாண்டில் உரத்த குரலில் அழைத்த தீர்க்கதரிசனக் குரல்களாக இருந்தனர். இருவரும் மறைப்பணிக்கான வாழ்க்கைக்கு ஒரு தீவிரமான அழைப்பைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். மேலும், மிக ஆழமான வறுமை பெரும்பாலும் தெருக்களில் அல்ல, நமது சொந்த வீடுகளின் சுவர்களுக்குள் மறைந்திருக்கிறது என்பதை இருவரும் புரிந்துகொண்டனர். 

1910 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 26 அன்று அல்பேனியாவில் Anjeze Gonxhe Bojaxhiu என்ற பெயரில் பிறந்த அன்னை தெரசா—1909 ஆம் ஆண்டு அயர்லாந்தின் Mayo மாகாணத்தில் பிறந்த அருட்தந்தை பேடனுக்கு அடுத்த ஆண்டில் பிறந்தவர்—தமது பெற்றோரிடமிருந்து விசுவாசத்தின் வரத்தைப் பெற்றார். 

1928 ஆம் ஆண்டு, பதினெட்டு வயதில், Anjeze அயர்லாந்துக்குச் சென்று Loreto சகோதரிகளுடன் இணைந்தார்; அங்கு Teresa என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொண்டார். அதே ஆண்டில், பதினெட்டு வயதான Patrick Peyton அயர்லாந்திலிருந்து அமெரிக்காவுக்குப் புறப்பட்டார். அந்தப் பயணம் இறுதியில் அவரது குருத்துவப் பணிக்கு வழிவகுத்தது. 

1929 ஆம் ஆண்டு அன்னை தெரசா இந்தியாவுக்குப் பயணம் செய்தார்—Loreto சகோதரியாக கல்கத்தாவில் கற்பித்தார். 1946 ஆம் ஆண்டு, Darjeeling நோக்கிச் சென்ற ஒரு ரயில் பயணத்தின்போது, மிகவும் ஏழைகளிலும் ஏழைகளாக இருந்தவர்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற தனது தீர்க்கதரிசனமான “அழைப்புக்குள் ஓர் அழைப்பை” அவர் கேட்டார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவரது Missionaries of Charity அமைப்பு கல்கத்தாவில் தனது பணியைத் தொடங்கியது. 

அன்னை தெரசாவைப் பொறுத்தவரை, நற்கருணையும் செபமாலையும் அவரது பணியின் அசைக்க முடியாத தூண்களாக இருந்தன. அவர் செபமாலையை வெறும் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படும் செபமாகக் கருதவில்லை; மாறாக, அது நெருக்கமான, உயிரோட்டமுள்ள ஒரு சந்திப்பு என்று கருதினார். அவர் புகழ்பெற்ற வகையில் கூறினார்: 

“செபமாலை எனக்கு மிகவும் பிடித்த செபமாகும்… ஏனெனில், ‘அருள் நிறைந்த மரியே’ என்ற வார்த்தைகளின் பின்னணியில், இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையின் முக்கிய நிகழ்வுகள் நம் கண்களுக்கு முன்பாகக் கடந்து செல்கின்றன.” 

இந்த எளிய பக்தி ஆன்மீக வாழ்வுக்கான உயிர்நாடி என்று அவர் ஆழமாக நம்பினார். மேலும் அவர் துணிவுடன் கூறினார்: “செபமாலை நம்மை இறைவனின் பரிபூரண அன்பிற்கு வழிநடத்தும்.” 

உலகின் மறுபுறத்தில், அன்னை மரியாவின் பரிந்துரையின் மூலம் நிகழ்ந்த ஓர் அற்புதமான குணமடைதலைத் தொடர்ந்து, அருட்தந்தை பேடன் தனது சொந்த தீர்க்கதரிசனப் பணியை ஏற்றுக்கொண்டார்: நவீன குடும்பத்தின் ஆன்மீகப் பசியைத் தீர்ப்பது. நற்கருணை மற்றும் செபமாலை ஆகிய அதே தூண்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு தனது குடும்ப செபத்திற்கான சிலுவைப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்த அவர், உலகம் முழுவதும் ஒரு புகழ்பெற்ற முழக்கத்தை எடுத்துச் சென்றார்: “ஒன்றாகச் செபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்.” 

1980களில் இந்த இரு ஆன்மீகப் பெருமக்களின் பாதைகள் இறுதியாக சந்தித்தபோது, அது ஒரே மனப்பான்மையும் தொலைநோக்குப் பார்வையும் கொண்ட இரு ஆன்மாக்களின் சந்திப்பாக இருந்தது. அன்னை தெரசாவும் அருட்தந்தை பேடனும் நெருக்கமாக இணைந்து பணியாற்றினர்; இருவருக்கும் இடையே ஆழமான பரஸ்பர மரியாதை இருந்தது. அருட்தந்தை பேடனின் Family Theater Productions பணியில் அன்னை தெரசா ஆர்வத்துடன் பங்கேற்றார். அவரது ஊடகப் பணியானது தனது சொந்த மறைப்பணிக்கு இன்றியமையாதது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். குடும்பத்தின் சிதைவு நவீன சமூகத்திற்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் என்பதை அவர் கண்டார். 

அவர் குடும்ப வாழ்வின் தீவிரமான பாதுகாவலராக மாறினார். அருட்தந்தை பேடனின் புகழ்பெற்ற அழைப்பை எதிரொலிக்கும் வகையில், இன்று குடும்பங்களுக்கு முக்கியமான விழிப்புணர்வு அழைப்பாகத் திகழும் வார்த்தைகளை அவர் வழங்கினார்: 

“அன்பு எங்கே தொடங்குகிறது? நமது சொந்த குடும்பத்தில், நமது சொந்த வீட்டில். அது எவ்வாறு தொடங்குகிறது? ஒன்றாகச் செபிப்பதன் மூலம். ஒன்றாகச் செபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்! நீங்கள் ஒன்றாக நிலைத்திருந்தால், கடவுள் உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் அன்பு செய்வது போல நீங்களும் ஒருவரையொருவர் அன்பு செய்வீர்கள்!” 

இன்றைய குடும்பங்கள் தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் அளவுக்கு அதிகமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், ஒரே அறையில் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தாலும், பல நேரங்களில் அமைதியானதும் வேதனையானதுமான தனிமையை அனுபவிக்கின்றனர். ஆன்மீக வறுமை நவீன குடும்பத்தின் வரவேற்பறைக்குள் ஊடுருவியுள்ளது என்பதே அன்னை தெரசா மற்றும் அருட்தந்தை பேடனின் தீர்க்கதரிசன எச்சரிக்கையாகும். 

ஆனால் அவர்கள் அதற்கான தீர்வையும் நமக்குத் தந்துச் சென்றுள்ளனர். 

இன்றைய குடும்பத்திற்கான முக்கியமான செய்தி என்னவென்றால், வீடு ஒரு இல்லத் திருச்சபையாக இருக்க வேண்டும்; அங்கே ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் கடவுளுக்குச் செவிசாய்த்து, ஒருவருக்கொருவர் செவிசாய்க்க வேண்டும். புனித அன்னை தெரசாவும் வணக்கத்திற்குரிய Patrick Peyton-மும் செபமாலை ஒரு தீவிரமான பாதுகாப்புச் செயலாகும் என்பதை அறிந்திருந்தனர். செபமாலை குடும்பத்திற்கு 15 நிமிடங்கள் தாளமிக்க செப நேரத்தை வழங்குகிறது—இது திருக்குடும்பத்தின் வாழ்க்கையைத் தியானிப்பதில் நம்மை நிலைநிறுத்துகிறது.  குடும்பம் தங்களுடைய வீட்டிற்குள் மரியாவை அழைத்துவர வேண்டும் என்றும், அதைச் செய்வதற்கு செபமாலை ஒரு சிறந்த வழி என்றும் அருட்தந்தை பேடன் அடிக்கடி போதித்தார்.   

அருட்தந்தை பேடன் 1992 ஆம் ஆண்டு காலமானார்; 2017 ஆம் ஆண்டு திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களால் வணக்கத்திற்குரியவர் என அறிவிக்கப்பட்டார். அன்னை தெரசா 1997 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 5 அன்று தனது இறுதி மூச்சை விட்டார். 2003 ஆம் ஆண்டு அவர் அருளாளராக அறிவிக்கப்பட்டார்; 2016 ஆம் ஆண்டு திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களால் புனிதராக அறிவிக்கப்பட்டார். 

கொல்கத்தாவின் புனித அன்னை தெரசாவும் வணக்கத்திற்குரிய Patrick Peyton-மும் நமது நவீன காலத்தின் போராட்டங்களை முன்கூட்டியே உணர்ந்தனர். அன்னை தெரசாவைப் பொறுத்தவரை, பொருளாதார ரீதியாக ஏழைகளுக்கு சேவை செய்வதே பணியாக இருந்தது; அருட்தந்தை பேடனைப் பொறுத்தவரை, குடும்பத்தின் ஆன்மீக வறுமைக்கு சேவை செய்வதே பணியாக இருந்தது. ஒன்றாக, அவர்களின் மரபு இன்றைய குடும்பங்களுக்கு எளிமையானதும் காலத்தால் அழியாததுமான ஓர் உண்மையை வழங்குகிறது: உலகைக் காப்பாற்றுவதற்கு, முதலில் வீட்டில் ஒன்றாகச் செபிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

கொல்கத்தாவின் புனித அன்னை தெரசா, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

செபமாலையின் பரிசுத்த இராணியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

சமாதானத்தின் இராணியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலைக்கான நவநாள் செபம் 

பெருங்கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நமது உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். செபமாலையின் செபங்களின் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி செபிக்கிறோம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடுகிறோம்; மேலும் நற்பண்புகளில் வளர்கிறோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் அருள்பெற்ற அன்னை உங்களுக்காக செபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருட்கொடைகளையும், வரங்களையும், ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

செபமாலையின் வழியாக, மரியாவின் பரிந்துரை கடந்த காலங்களில் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தந்துள்ளது. இந்த உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் இந்த நேரத்தில், அவர் அதை மீண்டும் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

2026 அக்டோபர் 22 அன்று நடைபெறவுள்ள உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்த வேளையில், இருபதாம் நூற்றாண்டின் குறிப்பிடத்தக்க இரு சாட்சிகளான வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டன் மற்றும் புனித ஆஸ்கர் ரொமேரோ ஆகியோரை நினைவுகூர்கிறோம்.

புனித ஆஸ்கர் ரொமேரோ 1917 ஆகஸ்ட் 15 அன்று, புனித கன்னி மரியாளின் விண்ணேற்புத் திருநாளில், எல் சால்வடாரில் உள்ள சியுடாட் பாரியோஸில் பிறந்தார். வறுமையால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், விசுவாசம், மரியாள் பக்தி மற்றும் பங்குத்தள வாழ்க்கையில் செழித்திருந்த ஒரு எளிய கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் அவர் வளர்ந்தார்.  

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1909 ஆம் ஆண்டு அயர்லாந்தின் கவுண்டி மேயோவில் பேட்ரிக் பேய்டன் பிறந்தார். அவர் ஒரு பெரிய கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தார்; அங்கு ஒவ்வொரு மாலையும் ஜெபமாலை ஜெபிக்கப்பட்டது. குடும்பமாக இணைந்து செய்த அந்த எளிய ஜெப நேரங்கள் அவரது வாழ்நாள் மற்றும் பணியை வடிவமைத்தன.  

இந்த இருவரின் வாழ்க்கையிலும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று என்னவென்றால், அவர்களின் புனிதத்திற்கான பாதை ஒரே இடத்தில் தொடங்கியது: குடும்பம். விசுவாசம், ஜெபம் மற்றும் இறைவனின் பராமரிப்பில் நம்பிக்கை ஆகிய சாதாரண அனுபவங்களை இறைவன் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை அசாதாரணமான பணிகளாக மாற்றினார்.  

அவர்களின் வாழ்க்கைக் கதைகள் நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகின்றன: திருவிவிலியத்தின் கடைசி பக்கத்துடன் மீட்பின் வரலாறு முடிந்துவிடவில்லை. இறைவன் தொடர்ந்து தம் மக்களை மீட்டு வருகிறார்.

ஆபிரகாம், மோசே, இறைவாக்கினர்கள், திருத்தூதர்கள் மற்றும் அருள்நிறைந்த கன்னி மரியா ஆகியோரின் கதையாகவே நாம் பெரும்பாலும் மீட்பின் வரலாற்றைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் அவர்களை அழைத்த அதே இறைவன் இன்றும் மக்களை அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். திருவிவிலியத்தின் புனிதர்களை உருவாக்கிய அதே தூய ஆவியானவர், இருபதாம் நூற்றாண்டில் வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டன் மற்றும் புனித ஆஸ்கர் ரொமேரோ ஆகியோரை உருவாக்கினார்; மேலும் இன்று நம் வாழ்விலும் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறார்—நாமும் புனிதர்களாக மாறுவதற்கான அருளை நமக்கு வழங்குகிறார்.  

மீட்பின் வரலாற்றைப் படிப்பவர்கள் மட்டுமல்ல நாம். அதில் பங்கேற்பவர்களும் நாமே.

பேய்டனும் ரொமேரோவும் மரியாளின் மீது இவ்வளவு ஆழமான அன்பைக் கொண்டிருந்ததற்குக் காரணம் இதுவாக இருக்கலாம். மீட்பின் வரலாற்றின் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் கிறிஸ்துவை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதையும், அவரது தாயார் மரியாளைவிட வேறு யாரும் நம்மைக் கிறிஸ்துவிடம் சிறப்பாக அழைத்துச் செல்ல முடியாது என்பதையும் அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர்.

ரொமேரோவும் பேய்டனும்—அவர்களின் வாழ்க்கைகள் இணைந்து திருச்சபையின் இரண்டு முக்கியமான மரியாள் பக்தி வழிமுறைகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன: ஜெபமாலையும் பழுப்பு நிற ஸ்காபுலரும்.

வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டன் உலகம் முழுவதும் ஜெபமாலை குருவாக அறியப்பட்டார். அவர் அடிக்கடி கூறுவார்:

“ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்.”  

தமது குழந்தைப் பருவ இல்லத்தை நினைவுகூர்ந்த அவர் கூறினார்:

“எனது வீடு எனக்குக் கிடைத்த மிகச் சிறந்த பள்ளியாகவும், மிகச் சிறந்த நூலகமாகவும், மிகச் சிறந்த மருத்துவமனையாகவும், மிகச் சிறந்த ஆலயமாகவும் இருந்தது.”  

பேய்டனுக்கு, ஜெபமாலை என்பது வெறுமனே மரியாளைப் பற்றியது அல்ல. குடும்பங்களையும் நாடுகளையும் இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்ல மரியாள் வழிநடத்துவதற்கு தங்களை அனுமதிப்பதைப் பற்றியது.

புனித ஆஸ்கர் ரொமேரோ, எங்கள் கார்மேல் அன்னையின் மீது கொண்டிருந்த பக்தியின் மூலம் இதே உண்மையைப் போதித்தார். அவர் போதித்தார்:

“இந்தப் புனித ஸ்காபுலர் இன்னும் மரியாளின் பாதுகாப்பின் அடையாளமாகவும், மக்களைத் தொடர்ந்து அழைத்து, அவர்கள் கன்னி மரியாளின் அன்பிற்குரிய பிள்ளைகள் என்பதை உணரச் செய்யும் அடையாளமாகவும் உள்ளது.” 

ஆனால் அவர் விசுவாசிகளுக்கு இவ்வாறும் நினைவூட்டினார்:

“கன்னி மரியாளின் ஸ்காபுலர் நம்மை நற்செய்தியிலிருந்து பிரிக்க முடியாது.”  

அது நம் கைகளில் இருக்கும் ஜெபமாலையாக இருந்தாலும் அல்லது நமது தோள்களில் அணியும் ஸ்காபுலராக இருந்தாலும், மரியாளின் உண்மையான பக்தி எப்போதும் நம்மைக் கிறிஸ்துவுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறது.

மரியாளின் மீதான அவர்களின் அன்பு, இருவரையும் நற்கருணையின் மீது ஆழமான அன்புக்கு வழிநடத்தியது. தமது பெரிய ஜெபமாலை பேரணிகளுக்கு முன்பாக, அருட்தந்தை பேய்டன் மறைமாவட்டங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நற்கருணையின் முன்னிலையில் புனித நேரங்கள் மூலமும், திருப்பலி கொண்டாட்டத்தின் மூலமும் தயாராகுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். ரொமேரோ புரிந்துகொண்ட அதே உண்மையை அவர் புரிந்திருந்தார்: மரியா நம்மை இயேசுவிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்; இயேசுவை மிகவும் ஆழமாக நாம் சந்திக்கும் இடம் நற்கருணையாகும். 

ரொமேரோவைப் பொறுத்தவரை, ஜெபம் என்பது உலகத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்கான வழி அல்ல. அன்பு செலுத்தவும், சேவை செய்யவும், வாழ்க்கையின் சிரமங்களைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளவும் திறனுள்ள சீடர்களை ஜெபம் உருவாக்குகிறது. புனித ரொமேரோ தமது காலத்து மக்களுக்கு நினைவூட்டினார்:

“நாம் திருப்பலியிலிருந்து வெளியேறும்போது, மோசே சீனாய் மலையிலிருந்து இறங்கியதைப் போல வெளியே செல்ல வேண்டும்: அவரது முகம் ஒளிர்ந்தபடியும், உலகின் சிரமங்களை எதிர்கொள்ள அவரது இதயம் துணிவுடனும் வலிமையுடனும் இருக்க வேண்டும்.” 

1980 மார்ச் 24 அன்று, புனித ஆஸ்கர் ரொமேரோ புனித நற்கருணையை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தபோது மறைசாட்சியாக உயிர்தியாகம் செய்தார், கிறிஸ்துவின் தியாகத்துடன் ஒன்றிணைந்து தனது உயிரை அர்ப்பணித்தார்.  

உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்த வேளையில், வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டனின் சவாலை மீண்டும் கேட்போம்:

“ஜெபிக்கும் உலகமே அமைதியான உலகம்.” 

குடும்பங்கள், பங்குத்தளங்கள், சமூகங்கள் மற்றும் நாடுகளை ஒன்றிணைத்து அமைதிக்காக ஜெபமாலை ஜெபிக்கும்போது Holy Cross Family Ministries உடன் இணையுங்கள். ஜெபமாலையை நமது கைகளில் ஏந்துவோம், ஸ்காபுலரை நமது இதயங்களுக்கு அருகில் வைத்திருப்போம், நற்கருணையை நமது வாழ்வின் மையத்தில் வைத்திருப்போம்.

வணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டனும் புனித ஆஸ்கர் ரொமேரோவும் எங்களுக்காகவும், எங்கள் குடும்பங்களுக்காகவும், உலகம் முழுவதும் அமைதிக்காகவும் ஜெபிக்கட்டும்.

எங்கள் அன்னையே, மிகப் புனித ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் வழியாக, இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாளின் உலகளாவிய தாய்மையுள்ள பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்விற்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத் தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கைகளில் ஏந்தியபடி, நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ளக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். 

கடந்த காலங்களில் மரியாளின் பரிந்துரையின் மூலம் ஜெபமாலை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. இந்த உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

1995 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 25 ஆம் தேதி காலை, சகோதரி ராணி மரியா வட்டலீல் உடைநகரிலிருந்து இந்தூரை நோக்கிச் செல்லும் பேருந்தில் ஏறினார். பிரான்சிஸ்கன் கிளாரிஸ்ட் துறவியான அவர், மத்தியப் பிரதேசத்தின் கிராமப்புறங்களில் பழங்குடியின தினக்கூலி தொழிலாளர்களிடையே பல ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வந்தார். அவருடைய பணியால் தங்களின் வருமானம் பாதிக்கப்படுவதாகக் கோபமடைந்த கடன்கொடுப்பவர்களால் பணம் கொடுத்து ஏவப்பட்ட சமந்தர் சிங் என்ற நபர், அவருக்குப் பின்னால் பேருந்தில் ஏறினார். கையில் ஒரு கனமான கத்தியுடன் வந்த அவர், அச்சத்தில் பயணிகள் விலகிச் செல்லும்போது ராணி மரியாவை மீண்டும் மீண்டும் குத்தினார். பின்னர் இரத்தம் வழிந்த நிலையில் அவரை சாலையோர மண்ணில் இழுத்துச் சென்றார். நெடுஞ்சாலையோரத்தில் உயிர் பிரியும் தருணத்தில், அவர் மெல்லிய குரலில் ஒரே ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னார்: “இயேசு.”

கேரளாவின் புள்ளுவழியில், ஆறு சகோதர சகோதரிகளுடன் சிரோ-மலபார் கத்தோலிக்க குடும்பத்தில் வளர்ந்தபோது, அவருடைய பெயர் மரியா வட்டலீல். அவரது பெற்றோர் வயல்களில் உழைத்ததுடன், வீட்டின் பலிபீடத்தின் முன் தினமும் மாலை நேரத்தில் குடும்பமாக ஜெபித்தனர். துன்பத்தில் இருந்த அண்டைவர்களுக்கு உதவுவது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் இயல்பான கடமை எனக் கருதப்பட்டது; சிறு வயதிலிருந்தே அது அவர்களின் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வடஇந்தியாவுக்கு வந்த ராணி மரியா, தலைமுறை தலைமுறையாக கடனில் சிக்கித் தவித்த பழங்குடியின குடும்பங்களைக் கண்டார். கடன்கொடுப்பவர்கள் மிக அதிகமான வட்டியை வசூலித்து, பெற்றோர்களையும் அவர்களின் பிள்ளைகளையும் கொத்தடிமை வாழ்க்கைக்கு ஒப்பான நிலையில் சிக்கவைத்தனர். குடும்பங்கள் தங்களுடைய மூதாதையர் நிலங்களைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள, ராணி மரியா கிராம மக்களுக்கு முறையான வங்கிக் கடன்களைப் பெற உதவினார்.

உள்ளூர் நிலப்பிரபுக்கள் தங்களுடைய அதிகாரம் தகர்க்கப்படுவதை வெறுத்தனர். தொடர்ந்து கொலை மிரட்டல்கள் வந்தபோதிலும், ராணி மரியா மண் சாலைகளில் கால்நடையாகச் சென்று, குடும்பங்களைச் சந்தித்து அவர்களின் நலனை அறிந்துகொண்டார்; அதே நேரத்தில் தனது பையில் இருந்த ஜெபமாலை மணிகளை அமைதியாக உருட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

அவர் இறந்த பிறகு நடந்த சம்பவங்கள், அந்தக் கொலையைவிட அந்தப் பகுதியை இன்னும் ஆழமாக உலுக்கியது. பழிவாங்கலைக் கோருவதற்குப் பதிலாக, ராணி மரியாவின் குடும்பம் முழுமையான இரக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது. அவரது சகோதரி, சகோதரி செல்மி, சிறையில் இருந்த சமந்தர் சிங்கைச் சந்தித்து, பாரம்பரியமான ராக்கி நூலை அவரது மணிக்கட்டில் கட்டி, அவரைத் தனது சகோதரர் என்று ஏற்றுக்கொண்டார். வயதான அவரது தாயார் சிறை அறைக்குச் சென்று, தன் மகளைக் கொன்ற அந்தக் கைகளை முத்தமிட்டு, அவரை விடுதலை செய்ய அதிகாரிகளிடம் கேட்டுக்கொண்டார். அந்தச் சந்திப்பு சிங்கின் உள்ளத்தை முற்றிலும் மாற்றியது; அவர் கிறிஸ்தவத்தைத் தழுவி, தனது வாழ்நாள் மீதியை தவம் செய்து கழித்தார்.

ஒரு குடும்பத்தின் சமையலறை மேசையில்கூட இப்படிப்பட்ட மன உறுதியை வளர்க்க முடியும். உண்மையான அன்பும் இரக்கமும் சில நேரங்களில் தியாகத்தைக் கோருகின்றன என்பதை ராணி மரியா சிறு வயதிலேயே கற்றுக்கொண்டார். குறிப்பாக தங்களைப் பாதுகாக்க வேறு யாரும் இல்லாதவர்களின் பக்கம் நிற்கும்போது அது உண்மையான விலையைக் கொண்டது.

இன்றைய பெரும்பாலான குடும்பங்கள், வாழ்க்கையில் சிக்கல்கள் ஏற்படும்போது அவற்றைப் புறக்கணித்துவிட வேண்டும் என்ற தொடர்ச்சியான அழுத்தத்தை உணர்கின்றன. நமது திருத்தந்தை திருத்தந்தை லியோ XIV, சாதாரண குடும்பங்கள் இல்லறத் திருச்சபை என்ற தங்களுடைய அழைப்பை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று சவால் விடுத்துள்ளார். கிராமப்புறங்களில் ராணி மரியா கண்டவற்றிலிருந்து, விசுவாசம் நிஜ வாழ்க்கையில் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். இரவு உணவுக்குப் பிறகு குழந்தைகளை ஒன்றுகூட்டி குடும்பமாக ஜெபமாலை ஜெபிப்பது, அதே ஆவியை நமது இல்லத்திலேயே செயல்படுத்தத் தொடங்குகிறது.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்காக நாம் தயாராகும் இந்த நேரத்தில், அந்த உறுதியான மற்றும் தளராத மனநிலையுடன் ஜெபமாலை மணிகளை கையில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அருளாளர் ராணி மரியா வட்டலீல் நமது குடும்பங்களுக்காகப் பரிந்துபேசவும், கிறிஸ்துவின் அமைதியை நமது உலகிற்கு பெற்றுத்தரவும் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

அருளாளர் ராணி மரியா வட்டலீல், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, மிகவும் பரிசுத்தமான ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்போதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் வழியாக, மரியாவின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

இறை ஊழியர் மரியா எஸ்பெரான்சா மெட்ரானோ பியான்சினி வெனிசுலாவில் பிறந்தார். அவர் வாழ்ந்த காலகட்டம் (1928–2004) குறிப்பிடத்தக்க சமூக-அரசியல் மாற்றங்களால் நிறைந்திருந்தது: ஒரு சர்வாதிகார ஆட்சியைத் தொடர்ந்து ஜனநாயகத்திற்கு மாற்றம் ஏற்பட்டது; பின்னர் ஏற்பட்ட ஆட்சிக்கவிழ்ப்புகள் வெனிசுலாவில் அதிகரித்த அரசியல் மற்றும் சமூகப் பிளவுகளை ஏற்படுத்தின; இதனால் குடிமக்களுக்கிடையிலான உறவுகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் சீர்குலைந்தன.

திருச்சபையின் வாழ்வில் பங்கேற்பது தமது பொறுப்பு என்பதை உணர்ந்த இறை ஊழியர், முதலில் தமது குடும்பத்திலிருந்தே தொடங்கி, தமது சமூகத்திற்கு நற்செய்தியின் ஒளியைக் கொண்டு சென்றார். தமது பிள்ளைகளுக்கும் தாம் சந்தித்த அனைவருக்கும் போதித்து, “எல்லா மக்களினதும் நிலைத்தன்மையை குடும்பமே அடையும்” என்று கூறினார். குடும்பமே சமூகத்தின் அடிப்படை அலகு என்ற நம்பிக்கையுடன் வாழ்ந்தார் (காண்க: புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், Familiaris Consortio, 1981).

மரியா எஸ்பெரான்சா குடும்பத்திற்காக உழைத்ததுபோலவே, 1976 முதல் பெத்தானியா திருத்தலத்தில் அருளப்பெற்ற அனைத்து மக்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் சமரசத்தின் அன்னையான ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாவின் தோற்றங்களுக்கு பதிலளிக்கும் வகையில், சமரசத்தின் ஆன்மீகத்தையும் வாழ்ந்தார். இந்தத் தோற்றங்கள் உள்ளூர் ஆயரால் வழங்கப்பட்ட ஒரு மேய்ப்புப் பணிக் கடிதத்தின் மூலம் அங்கீகரிக்கப்பட்டன. வெனிசுலாவும் உலகமும் எதிர்கொண்ட சூழ்நிலையையும் கருத்தில் கொண்டு அவர் இதை வாழ்ந்தார். இன்றைய உலக நிலை பிளவுகளால் குறிக்கப்படுகிறது; இந்தப் பிளவு குடும்பத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. ஏனெனில் குடும்பமே இரக்கம் கொண்டவராகவும், பொறுப்புள்ள குடிமகனாகவும், பெற்றோராகவும் வாழக் கற்றுக்கொள்ளும் இடமாகும் (காண்க: திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், Fratelli Tutti, 2020). இந்தச் சூழலில், தமது குடும்பத்திலும், தம்மைப் பின்பற்றிய பல குடும்பங்களிடையிலும் அமைதியை வளர்ப்பவராக அவர் விளங்கினார்.

கன்னி மரியாவின் செய்தி மிகவும் தெளிவானது: சமரசம் என்று அவர் விளக்கினார். இதைவிட இன்றைய காலத்திற்கும் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கைக்கும் பொருத்தமானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? உலக அமைதியை மத அமைதி இல்லாமல் தேட முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதற்காக, புனித திருத்தந்தை இருபத்துமூன்றாம் ஜான், புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட் மற்றும் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் ஆகியோர் எழுப்பிய அமைதிக்கான அழைப்பு இதுவாகும். பெத்தானியாவில் கன்னி மரியா அளித்த அருள், உறவுகளைச் சீர்படுத்த மனிதர்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகளைத் தாண்டிச் சென்று, அந்தச் செயல்முறையை வெற்றியை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட செயலாக மாற்றுகிறது என்று மரியா எஸ்பெரான்சா உறுதியாகக் கூறினார்.

இறை ஊழியர் 1979 ஆம் ஆண்டு பெத்தானியா அறக்கட்டளையை நிறுவினார். இது நற்செய்தி அறிவித்தல் மற்றும் ஆன்மீக மற்றும் குடும்ப உருவாக்கத்திற்கான ஒரு பொதுநிலையினர் இயக்கமாகும். 2022 ஆம் ஆண்டில், இது அவரது மேன்மைமிகு கர்தினால் பால்தசார் போராஸ் அவர்களால் பொதுநிலை விசுவாசிகளின் பொது அமைப்பு, பெத்தானியா ஆன்மீக இயக்கம் என்ற அமைப்பாக நிறுவப்பட்டது. அதன் செயல்பாடுகள் மனித மேம்பாட்டை நோக்கமாகக் கொண்டவை. குறிப்பாக பெத்தானியா திருத்தலத்தின் மேய்ப்புப் பணிக்கு ஆதரவளித்தல், பெத்தானியா பாடகர் குழுவுடன் இணைந்து திருவழிபாட்டு நிகழ்வுகளில் பங்கேற்பது, தினசரி ஜெபம் செய்வது மற்றும் குடும்ப, மறைப்பணி, மறைக்கல்வி, கலாச்சார, சுற்றுச்சூழல், கல்வி, இளைஞர் மற்றும் சமூகப் பணிகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு மேய்ப்புப் பணிகளுக்கு ஆதரவளிப்பது ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

இறை ஊழியர் மரியா எஸ்பெரான்சா குறித்து மேலும் அறிந்துகொள்ள அனைவரையும் அழைக்கிறோம் (mariaesperanza.org). கிறிஸ்துவின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி, தங்கள் குடும்பங்கள் மற்றும் சமூகங்களுக்குள் இருந்து பிறருக்குச் சேவை செய்ய விரும்பும் அனைவருக்கும், அவரது வாழ்க்கையும் முன்மாதிரியும் புனிதத்திற்கான பாதையைத் தொடர்ந்து ஒளிரச் செய்கின்றன.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் வழியாக, இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மையான பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம். 

இப்போதே, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றுத்தந்துள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தமது கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு, நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் வழியாக, மரியாவின் பரிந்துரை இதற்கு முன்பும் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தந்துள்ளது. இந்த உலகளாவிய அமைதிக்கான ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும் வேளையில், அவர் மீண்டும் அவ்வாறே செய்ய ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம்.

வணக்கத்திற்குரிய Patrick Peyton அவர்கள், உலகிற்கான மிகப்பெரிய நம்பிக்கைகளில் ஒன்று மிகவும் எளிமையான ஒரு விஷயத்தில் காணப்படலாம் என்று நம்பினார்: ஒரு குடும்பம் ஒன்றாகக் கூடி, ஜெபமாலை ஜெபிப்பது.

திருமணமும் குடும்ப வாழ்க்கையும் ஏற்கனவே பல முக்கியமான சவால்களை எதிர்கொண்டிருந்த காலத்தில் அவர் வாழ்ந்தார். சமூகத்தின் வலிமை குடும்பத்தின் வலிமையைச் சார்ந்துள்ளது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். இன்று, அவரது செய்தி இன்னும் அதிக அவசரத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் கொண்டுள்ளது. தொழில்நுட்பம், தனிமை, பிளவு, பரபரப்பான வாழ்க்கை மற்றும் நவீன வாழ்க்கையின் பல்வேறு தேவைகள் குடும்பங்களை ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் விலக்கி, வெறுமனே ஒன்றாக இருப்பதற்குக் கூட மிகக் குறைந்த நேரத்தை விட்டுச் செல்லக்கூடும். குடும்பமே விசுவாசம், அன்பு, மன்னிப்பு மற்றும் தியாகத்தின் முதல் பள்ளிக்கூடம் — இல்லத் திருச்சபை என்பதை அருட்தந்தை Peyton உலகிற்கு நினைவூட்டினார்.

அவர் இதை ஒரு குருவாக மட்டுமல்லாமல், தாமே அதை அனுபவித்த ஒரு மகனாகவும் புரிந்துகொண்டார்.

அயர்லாந்தில் வளர்ந்த Patrick Peyton அவர்கள், தினசரி குடும்ப ஜெபமாலையின் வல்லமையை அறிந்திருந்தார். Peyton குடும்பத்தின் இல்லத்தில், ஜெபம் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான ஓர் அங்கமாக இருந்தது. அவரது தாய் குழந்தைகளை ஒன்றாகக் கூட்டுவார், அவரது தந்தை குடும்பத்தை ஜெபத்தில் வழிநடத்துவார். அவர்களின் எளிய இல்லம் உயிரோட்டமுள்ள ஓர் இல்லத் திருச்சபையாக மாறியது. அங்கே Patrick, விசுவாசம் என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நாம் வெளிப்படுத்தும் ஒன்று மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு நாளும் நாம் ஒன்றாக வாழ்ந்து காட்டும் ஒன்றாகும் என்பதை கற்றுக்கொண்டார்.

அவரது சொந்த இறையழைத்தலும் துன்பத்தின் வழியாக உருவானது. அமெரிக்காவிற்கு குடிபெயர்ந்து, Holy Cross சபையில் இணைந்த பிறகு, Patrick அவர்கள் காசநோயால் மிகவும் தீவிரமாக பாதிக்கப்பட்டார். நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்தை எதிர்கொண்ட நிலையில், அவரும் அவரது குடும்பத்தினரும் நம்பிக்கையுடன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாளை நாடினர். அதிசயமான முறையில் குணமடைந்த பிறகு, மரியாள் தமக்காகப் பரிந்துரை செய்தார் என்று அருட்தந்தை Peyton உறுதியாக நம்பினார். நன்றியுணர்வுடன், குடும்பங்கள் ஜெபத்தின் வல்லமையை அறிந்துகொள்ள உதவுவதற்காகத் தனது குருத்துவப் பணியை அர்ப்பணிப்பதாக அவர் உறுதியளித்தார்.

அந்த வாக்குறுதி அவரது வாழ்நாள் முழுவதற்குமான பணியாக மாறியது.

ஜெபமாலைப் பேரணிகள் மற்றும் கூட்டங்கள், வானொலி, தொலைக்காட்சி, திரைப்படங்கள் மற்றும் உலகெங்கிலும் வழங்கிய தனிப்பட்ட அழைப்புகள் மூலம், அருட்தந்தை Peyton அவர்கள் குடும்ப ஜெபத்தின் சோர்வறியாத திருத்தூதராக ஆனார். ஒவ்வொரு குடும்பமும் புரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு அவரது செய்தி எளிமையாகவும், வாழ்க்கைகளை மாற்றும் அளவிற்கு ஆழமானதாகவும் இருந்தது: “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே இருக்கும்.”

சமூகத்தின் புதுப்பித்தல் இல்லத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதை அருட்தந்தை Peyton புரிந்துகொண்டார். குடும்பங்கள் ஒன்றாக ஜெபிக்கும்போது, அன்பு செலுத்தவும், மன்னிக்கவும், தியாகம் செய்யவும், தங்கள் வாழ்க்கையின் மையத்தில் இறைவனை வைக்கவும் கற்றுக்கொள்கின்றன. குடும்பம் வலுப்பெறும்போது, ஒவ்வொரு மனிதரின் கண்ணியமும் முழுமையாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறது; மேலும் வளமான சமூகத்தின் அடித்தளங்கள் புதுப்பிக்கப்படுகின்றன.

அவரது மரபு இன்றும் உயிரோட்டமுள்ள ஓர் அழைப்பாகத் தொடர்கிறது. தினசரி ஜெபமாலை, குடும்பங்கள் ஒன்றாகக் கூடுவதற்கும், தங்களின் மகிழ்ச்சிகளையும் சிரமங்களையும் நமது அன்னை மரியாளிடம் ஒப்படைப்பதற்கும், அவர் தங்களை இயேசுவிடம் இன்னும் நெருக்கமாக வழிநடத்த அனுமதிப்பதற்கும் ஒரு எளிய வழியை வழங்குகிறது.

அருட்தந்தை Peyton அவர்களின் மரபை மதிப்பதற்கான சிறந்த வழி, அவர் தொடங்கிய இடத்திலிருந்தே தொடங்குவதாக இருக்கலாம்: உங்கள் குடும்பத்தை ஒன்றாகக் கூட்டுங்கள், ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொண்டு ஜெபியுங்கள். தொலைவில் இருப்பவர்களுக்காகவும், பிரிந்திருப்பவர்களுக்காகவும் ஜெபியுங்கள். ஒரு நண்பரையோ அல்லது மற்றொரு குடும்பத்தையோ உங்களுடன் இணைந்து ஜெபிக்க அழையுங்கள். மேலும், உலகெங்கிலும் உள்ள கத்தோலிக்கர்களுடன் இணைந்து உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலையில் பங்கேற்பதைக் கருத்தில் கொள்ளுங்கள். இதன் மூலம் அருட்தந்தை Peyton அவர்கள் தமது வாழ்நாளை அர்ப்பணித்து அறிவித்த ஜெபப் பணியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கலாம்.

வணக்கத்திற்குரிய Patrick Peyton அவர்களே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, பரிசுத்த ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, சமாதானத்தின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம் 

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், எங்கள் உலகிற்குச் சமாதானத்தைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்கள் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி நாம் ஜெபிக்கிறோம்; மரியாளின் அனைவருக்குமான தாய்மையான பரிந்துரையை நாடுகிறோம்; மேலும் நற்பண்புகளில் வளர்கிறோம். 

இப்பொழுதே, இறைவனின் பரிசுத்த அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக ஏராளமான அருள்களையும், வரங்களையும், ஆன்மீக வலிமையையும் அவர் பெற்றிருக்கிறார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்த வரத்தை அவர் தமது கரங்களில் ஏந்தியிருக்கிறார்; நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகக் காத்திருக்கிறார். 

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாளின் பரிந்துரை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. உலக அமைதிக்கான இந்த உலகளாவிய ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அமைதியைக் கொண்டுவர ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்காதிருப்போம். 

இரண்டு மனிதர்கள். இரண்டு கண்டங்கள். உலகமே அவர்களின் மறையுரை மேடையாக இருந்தது; அவர்களை ஒன்றிணைத்த ஒரே நம்பிக்கை: குடும்பங்களுக்கு ஜெபம் தேவை, உலகத்திற்கு அமைதி தேவை. நேற்று நாம் விசுவாசத்தின் மாமனிதரான இறைவணக்கத்திற்குரிய பேட்ரிக் பேய்டன் அவர்களைப் பற்றி சிந்தித்தோம்; இன்று அவருடைய நண்பரும் திருச்சபையின் மற்றொரு மாமனிதருமானவரைப் பற்றி கவனம் செலுத்துகிறோம்.

கரோல் யூசெஃப் வொய்திலா 1920 மே 18 அன்று போலந்தின் வாடோவிசே நகரில் பிறந்தார். கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் வளர்ந்த அவர், விசுவாசமும் தாய்நாட்டின் மீதான அன்பும் நிறைந்த கலாச்சாரத்தில் வாழ்ந்தார். 20 வயதிற்குள் அவர் தனது தாய், சகோதரர் மற்றும் தந்தையை இழந்திருந்தார். அப்போது அவர் மரியாளைத் தனது தாயாக நாடினார்: Totus Tuus — “முழுவதும் உமக்கே.”

புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், பாஸ்கா மறையுண்மையை ஒரு இறையியல் உண்மையாக மட்டும் அல்லாமல், வாழ்க்கையின் வழிமுறையாகவும் வாழ்ந்தார். குடும்ப இழப்பு, போர் மற்றும் அடக்குமுறை ஆகியவற்றின் மூலம் அவர் துன்பத்தை அனுபவித்தார். நாசிசம் மற்றும் கம்யூனிசத்தின் கீழ் மனித உயிர்களின் அழிவு, கலாச்சாரத்தின் ஒடுக்கம் மற்றும் சுதந்திரத்தின் மறுப்பு ஆகியவற்றில் மரணத்தை அவர் கண்டார். ஆனால் அருள் என்பதன் பொருள், அந்த சக்திகளுக்கு இறுதி வார்த்தை இல்லை என்பதாகும்.

திருத்தந்தையாக, அவர் உயிர்த்தெழுதலின் குரலாக இருந்தார்: “அஞ்சாதீர்கள். கிறிஸ்துவுக்காக கதவுகளை அகலத் திறந்திடுங்கள்!”

அவர் மனித கண்ணியத்தையும் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாத்தார். உலக இளைஞர் தினத்தின் மூலம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஊக்கமளித்தார். கிழக்கு ஐரோப்பாவின் சுவர்கள் இடிந்து விழுவதைக் கண்டார். கிறிஸ்தவ மறையுண்மை நமக்குக் கற்பிப்பது இதுதான்: துன்பமும் காயங்களும் மரணமும் நம்மைச் சூழ்ந்திருந்தாலும், கிறிஸ்துவில் புதிய வாழ்வு பிறக்கிறது.

மற்றொரு கண்டத்தில், தந்தை பேட்ரிக் பேய்டன் விசுவாசத்தைப் பொது வாழ்வின் மையத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். நாடகம், வானொலி மற்றும் திரைப்படம் ஆகியவற்றின் மூலம் கத்தோலிக்க கலாச்சாரத்தையும் குடும்ப ஜெபத்தையும் பாதுகாத்து வளர்த்தார். ஹாலிவுட்டில் Family Theater Productions மூலம் தகவல் தொடர்பு ஊடகங்களின் வழியாக விசுவாசத்தை வீடுகளுக்குக் கொண்டு சென்றார்.

புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பாலும் தந்தை பேய்டனும் ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்தனர். இருவரும் உலகளாவிய ஒன்றுகூடல்களை தங்களுடைய மறையுரை மேடையாகக் கொண்டனர்: பேய்டனின் ஜெபமாலைப் பேரணிகளும், இரண்டாம் ஜான் பாலின் உலக இளைஞர் தினங்களும். பேய்டன் குடும்பங்களை ஒன்றிணைத்தார்; இரண்டாம் ஜான் பால் நாடுகள், கலாச்சாரங்கள் மற்றும் தலைமுறைகளிடம் உரையாற்றினார். மனித துன்பங்களுக்கு நடுவிலும் சமூகத்தின் புதுப்பிப்பிற்கு குடும்பமே அத்தியாவசியம் என்பதை இருவரும் கண்டனர்.

இரண்டாம் ஜான் பால் கூறினார்: “மனிதகுலத்தின் எதிர்காலம் குடும்பத்தின் வழியாகச் செல்கிறது.” கிறிஸ்தவ குடும்பங்களை மரியாளிடம், “திருச்சபையின் தாயும் குடும்பத்தின் தாயுமானவர்” என்று ஒப்படைத்தார்.

திருச்சபை அவரை குடும்பங்களின் அரசியாகவும் சமாதானத்தின் அரசியாகவும் போற்றுகிறது.

நாடுகளுக்கிடையிலும் குடும்பங்களுக்குள்ளும் அமைதிக்கான ஆயுதம் ஜெபமாலை என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தனர். இரண்டாம் ஜான் பால் ஜெபமாலையை “அமைதிக்கான ஜெபம், ஏனெனில் அது குடும்பத்திற்கான ஜெபம்” என்று கூறினார்.

பேய்டன் கூறினார்: “ஜெபிக்கும் குடும்பம் அமைதியில் வாழும் குடும்பம்.” குடும்ப ஜெபம் தலைமுறைகளை இணைக்கிறது; உயிருடன் இருப்பவர்களை ஒன்றிணைக்கிறது; பெற்றோர் மற்றும் தாத்தா பாட்டிகளின் விசுவாசத்தை நினைவுகூரச் செய்கிறது; அந்த விசுவாசத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

இரண்டாம் ஜான் பால் குடும்பங்களை “நீங்கள் யார் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்” என்று கேட்டுக்கொண்டார். ஒரு குடும்பம் ஜெபிக்கும்போது, அது தான் யார், எங்கிருந்து வந்தது, யாருக்குச் சொந்தமானது என்பதை நினைவுகூருகிறது.

மனித கண்ணியத்தைச் சீர்குலைக்கும் சக்திகளை எதிர்கொள்ளும் விசுவாசத்தை இரண்டாம் ஜான் பால் நமக்குக் காட்டினார்; வீட்டில் வளர்க்கப்படும் விசுவாசத்தை பேய்டன் நமக்குக் காட்டினார்.

அழைப்பு எளிமையானது, ஆனால் அவசரமானது.

அக்டோபர் 22 அன்று, புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் திருநாளில், உலகம் முழுவதும் ஒரே குரலாக ஒன்றிணைவோம். நமது காயங்கள், கவலைகள், பிளவுகள் மற்றும் நம்பிக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை மரியாளின் கரங்களில் வைப்போம். சமாதானத்தின் அரசரான இயேசுவிடம் உலகத்தை வழிநடத்த அவளை அனுமதிப்போம்.

ஜெபிக்கும் குடும்பம் இருளிலிருந்து மறைந்து கொள்வதில்லை; அந்த இருளுக்குள் ஒளியாக மாறுகிறது.

ஒன்றாக ஜெபிப்போம். ஒன்றாக நினைவுகூர்வோம். ஒன்றாக நிற்போம். அமைதி வீட்டில் தொடங்கி உலகம் முழுவதும் பரவட்டும்.

உலகத்திற்கான மிகப்பெரிய நம்பிக்கைகளில் ஒன்று மிகவும் எளிமையான ஒன்றில் இருக்கிறது என்று பேய்டன் நம்பினார்: ஜெபத்தில் ஒன்றுகூடி ஜெபமாலை சொல்லும் ஒரு குடும்பம்.

திருமணமும் குடும்பமும் பல்வேறு அழுத்தங்களை எதிர்கொண்ட காலத்தில் அவர் வாழ்ந்தார். சமூகத்தின் வலிமை குடும்பங்களின் வலிமையைப் பொறுத்தது; இன்று இது இன்னும் அவசரமானதாக உள்ளது. தொழில்நுட்பம், தனிமை, பிளவுகள், பரபரப்பான வாழ்க்கை மற்றும் நவீன காலத்தின் பல்வேறு தேவைகள் குடும்பங்களைப் பிரிக்கின்றன. வீடு என்பது விசுவாசம், அன்பு, மன்னிப்பு மற்றும் தியாகத்தின் முதல் பள்ளியாகும் — அதுவே குடும்பத் திருச்சபை.

அவர் இதை ஒரு குருவாக மட்டுமல்ல, இதனைத் தனது வாழ்வில் அனுபவித்த ஒரு மகனாகவும் புரிந்துகொண்டார்.

அயர்லாந்தில் வளர்ந்த பேய்டன், குடும்பமாக தினமும் ஜெபமாலை ஜெபிப்பதன் சக்தியை அறிந்திருந்தார். அவரது தாய் குழந்தைகளை ஒன்றுகூட்டுவார்; அவரது தந்தை ஜெபத்தை வழிநடத்துவார். அந்த எளிய வீடு குடும்பத் திருச்சபையாக வாழ்ந்தது. விசுவாசம் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் மட்டும் வெளிப்படுத்தப்படும் ஒன்றாக இல்லை; ஒவ்வொரு நாளும் ஒன்றாக வாழப்படும் வாழ்க்கையாக இருந்தது.

அவருடைய அழைத்தொழில் துன்பத்தின் மூலம் வடிவமைக்கப்பட்டது. அவர் அமெரிக்காவிற்கு குடிபெயர்ந்து, ஹோலி கிராஸ் சபையில் சேர்ந்தார். காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டபோது, அவரது குடும்பம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மரியாளை நாடியது. அற்புதமான குணமடைந்த பிறகு, மரியாள் தமக்காகப் பரிந்துபேசியதாக பேய்டன் நம்பினார். குடும்பங்கள் ஜெபத்தின் சக்தியை அறிந்துகொள்ள உதவுவதற்காக குருவாக இருப்பேன் என்று அவர் வாக்குறுதி அளித்தார்.

அந்த வாக்குறுதி அவரது வாழ்நாள் பணியாக மாறியது.

ஜெபமாலைப் பேரணிகள் மற்றும் கூட்டங்கள், வானொலி, தொலைக்காட்சி, திரைப்படங்கள் மற்றும் உலகம் முழுவதும் அவர் விடுத்த எண்ணற்ற தனிப்பட்ட அழைப்புகள் மூலம், குடும்ப ஜெபத்தின் சோர்வறியாத தூதராக அவர் விளங்கினார்: “ஒன்றாக ஜெபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும்.”

சமூகத்தின் புதுப்பிப்பு வீட்டிலிருந்தே தொடங்குகிறது. குடும்ப ஜெபம் அன்பு, மன்னிப்பு மற்றும் தியாகத்தை கற்றுத்தருகிறது; கடவுளை மையத்தில் வைக்கிறது. வலுப்பெற்ற குடும்பம் ஒவ்வொரு மனிதரின் கண்ணியத்தையும் உணர்ந்து, வளமான சமூகத்தின் அடித்தளங்களைப் புதுப்பிக்கிறது.

அவருடைய மரபு இன்றும் ஒரு அழைப்பாகத் தொடர்கிறது. தினமும் ஜெபமாலை ஜெபிப்பது குடும்பமாக ஒன்றுகூடவும், நமது மகிழ்ச்சிகளையும் போராட்டங்களையும் நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னையின் கரங்களில் ஒப்படைக்கவும், இயேசுவிடம் நம்மை இன்னும் நெருக்கமாக வழிநடத்த அவளை அனுமதிக்கவும் ஒரு எளிய வழியாகும்.

அவரை கௌரவிப்பதற்கான சிறந்த வழி, பேய்டன் தொடங்கிய இடத்திலிருந்தே தொடங்குவதாகும்: குடும்பமாக ஒன்றுகூடி, ஜெபமாலையை எடுத்துக்கொண்டு ஜெபிப்போம். தொலைவில் இருப்பவர்களுக்காகவும் பிரிந்திருப்பவர்களுக்காகவும் ஜெபிப்போம். ஒரு நண்பரையோ குடும்ப உறுப்பினரையோ அழைப்போம். உலகெங்கிலும் உள்ள கத்தோலிக்கர்களுடன் இணைந்து உலகளாவிய அமைதி ஜெபமாலையில் பங்கேற்போம்; பேய்டனின் ஜெபப் பணியைத் தொடர்வோம்.

புனித பெரிய திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னை, மிகவும் பரிசுத்தமான ஜெபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னை, சமாதானத்தின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலகளாவிய அமைதி ஜெபமாலைக்கான நவநாள் ஜெபம்

பெருங்கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நமது உலகத்திற்கு அமைதியைப் பெற்றுத்தரட்டும். ஜெபமாலையின் ஜெபங்களின் மூலம், இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி ஜெபிப்போம்; மரியாளின் உலகளாவிய தாய்மையுள்ள பரிந்துரையை நாடுவோம்; நற்பண்புகளில் வளர்வோம்.

இப்பொழுது, இறைவனின் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அன்னை உங்களுக்காக ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தனது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும், கொடைகளையும், ஆன்மீக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றில் இந்த நவநாளின் அருளும் சக்தியும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை அவர் தனது கரங்களில் வைத்திருக்கிறார்; நீங்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ள அவர் காத்திருக்கிறார்.

உங்கள் அன்னையின் கரங்களிலிருந்து அந்தக் கொடையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

ஜெபமாலையின் மூலம், மரியாளின் பரிந்துரை ஏற்கனவே உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டு வந்துள்ளது. இந்த உலகளாவிய அமைதி ஜெபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, அவர் மீண்டும் அதையே செய்ய ஆவலாக இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை நாம் ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

1981 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 28 அன்று, ருவாண்டாவின் கிபேஹோவில், புனித கன்னி மரியா பல பள்ளி மாணவிகளுக்குக் காட்சியளித்து, தம்மை “Nyina wa Jambo” — “வார்த்தையின் தாய்” என்று அறிமுகப்படுத்தினார். ருவாண்டா ஒரு செழிப்பான கிறிஸ்தவ நாடாகத் தோன்றியது; அங்கு கத்தோலிக்கர்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்தனர், பங்குத்தள வாழ்க்கையும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது. இருப்பினும், இந்த மதப்பற்றின் வெளிப்புறத் தோற்றத்திற்குப் பின்னால் இனப் பிளவுகள் நீடித்தன. மேலும், விசுவாசம் இதயத்தை உண்மையாக மாற்றும் வாழ்க்கை முறையாக வாழப்படுவதற்குப் பதிலாக, பல நேரங்களில் வெளிப்புறச் சடங்குகளாக மட்டுமே சுருக்கப்பட்டது.

இந்தத் தவறான அமைதியின் நடுவில், அன்னை மரியா மனிதகுலத்திற்கான அவசர எச்சரிக்கையை வழங்கினார்: “நான் கிபேஹோவுக்காகவோ, ருவாண்டாவுக்காகவோ, ஆப்பிரிக்காவுக்காகவோ மட்டும் வரவில்லை; முழு உலகத்திற்காகவும் வந்துள்ளேன்.”

அன்னையின் முக்கியமான செய்தி, தாயன்பு நிறைந்த ஓர் உருக்கமான வேண்டுகோளாக இருந்தது: “மனந்திரும்புங்கள், மனந்திரும்புங்கள், மனந்திரும்புங்கள்! இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே மனம் மாறுங்கள். உலகம் தனது அழிவை நோக்கி விரைந்து செல்கிறது; அது ஒரு பாதாளப் படுகுழியில் விழவிருக்கிறது.”

மனிதகுலத்தின் ஆன்மிகக் குருட்டுத்தன்மையைக் கண்டு அன்னை துயருற்றார். 1982 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 2 அன்று, காட்சியாளரான மேரி-கிளேரிடம் அவர் கூறினார்: “நம் காலத்து மனிதர்கள் ஒவ்வொன்றின் உண்மையான அர்த்தத்தையும் இழக்கச் செய்துவிட்டார்கள். அவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள்; ஆனால் தாங்கள் தவறு செய்ததை உணர்வதில்லை… நான் உங்களை அழைக்கிறேன், ஆனால் நீங்கள் செவிசாய்ப்பதில்லை. நான் உங்களிடம் கேட்பதை நீங்கள் எப்போது செய்வீர்கள்?” இந்தச் சீரழிவைக் குணப்படுத்த, அவர் தீவிரமான அன்புச் செயல்களை வலியுறுத்தினார்: “உதவி கேட்பவர்களுக்கு ஒருபோதும் மறுக்காதீர்கள்; உங்கள் பைகள் காலியாக இருந்தாலும், அவர்களுக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுங்கள். உங்கள் ஒவ்வொரு செயலும் கனிவிலிருந்து பிறக்கட்டும்; உங்கள் ஒவ்வொரு சொல்லும் அன்புடன் பேசப்படட்டும்.”

1982 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15 அன்று, அன்னை மரியா காட்சியாளர்களுக்கு இரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓடும் ஆறுகள், தலை துண்டிக்கப்பட்ட உடல்கள், அடக்கம் செய்யப்படாத சடலங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட பயங்கரமான ஓர் எதிர்காலக் காட்சியைக் காட்டினார். துயரமளிக்கும் வகையில், பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1994 ஆம் ஆண்டு இனப்படுகொலையின்போது இந்தக் காட்சி அப்படியே நிகழ்ந்தது; அப்போது நூறு நாட்களுக்குள் கிட்டத்தட்ட பத்து இலட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். கிபேஹோவின் பங்குத்தளத் தேவாலயமே படுகொலை நடந்த இடமாக மாறியது; இதில் காட்சியாளரான மேரி-கிளேரும் உயிரிழந்தார். மனித இதயம் அன்றாட வாழ்க்கையில் கடவுளின் அருளை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், வெளிப்புற மதச்சடங்குகள் ஒரு சமூகத்தைப் பாதுகாக்க முடியாது என்பதற்கு இது வேதனையான சான்றாக அமைந்தது. நம் உலகம் குணமடைய, விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு ஆகியவை நம்மை வழிநடத்த வேண்டும்.

இன்றைய உலகமும் இதற்கு மிகவும் ஒத்ததாக உள்ளது. இன்று பலர் வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தைத் தேடுவதில்லை; நம் சமூகத்தின் பெரும் பகுதியினர் பிறர்மீது கொண்ட அன்பில் ஆர்வமற்றவர்களாக இருக்கின்றனர்; ஆன்மிக அலட்சியம் எங்கும் பரவலாகக் காணப்படுகிறது.

இருப்பினும், அனைத்தும் இழந்துவிடவில்லை. நம் உலகம் குணமடைய, விடாமுயற்சியுடன் கூடிய செபம், நோன்பு, செபமாலை ஆகியவற்றை அன்னை மரியா பரிந்துரைத்தார். “நான் விண்ணக செபமாலையின் அரசி” என்று அறிவித்த மரியா, மேலும் “நீங்கள் செபிக்காவிட்டால் என்னால் உங்களுக்கு உதவ முடியாது” என்றும் கூறினார். தினமும் செபமாலை செபிக்குமாறு அவர் கேட்டுக்கொண்டார். குறிப்பாக, ஏழு துயரங்களின் செபமாலையை மீண்டும் வலியுறுத்தி, குடும்பங்கள் தங்கள் இல்லங்களில் ஒன்றாகச் செபிக்குமாறு அழைப்பு விடுத்தார்.

அன்னையின் தாயன்பு நிறைந்த அழைப்பு, “ஒன்றாகச் செபிக்கும் குடும்பம் ஒன்றாகவே இருக்கும்” என்றும் “செபிக்கும் உலகம் அமைதியான உலகம்” என்றும் போதித்த அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டனின் பணியுடன் இயல்பாகவே ஒன்றிணைகிறது. கிபேஹோ நகரம், அருள்தந்தை பேட்டனின் உண்மையைத் துயரமான எதிர்மறை வழியில் எடுத்துக்காட்டியது: குடும்பச் செபமும் கடவுள் மற்றும் அயலவர் மீதான அன்பும் சிதைந்துபோகும்போது, சமூகத்தின் ஒழுக்க அடித்தளமும் சிதைந்துவிடுகிறது.

இந்த நிகழ்வுகளின் தீவிரத்தை உணர்ந்த திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் ருவாண்டாவுக்குச் சென்று, நல்லிணக்கத்தை நோக்கி வழிநடத்தும் அன்னையாக மரியாவை அணுகுமாறு அனைவரையும் ஊக்குவித்தார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஆயர் அகஸ்டின் மிசாகோ திருச்சபையின் அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரத்தை வழங்கி, “நமது ஆன்மிகப் புதுப்பிப்பிற்காகவும் மீட்பிற்காகவும் கன்னி மரியா கிபேஹோவில் காட்சியளித்தார்” என்று அறிவித்தார்.

அன்னையின் எச்சரிக்கைகளுக்கும் இனப்படுகொலைக்கும் இடையில் இருந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகள், உண்மையைப் பற்றிய நமது மந்தமான மனப்பான்மையின் பெரும் ஆபத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒன்றாகச் செபிக்கும் குடும்பங்கள், இயேசுவையும் மரியாவையும் தங்கள் வாழ்க்கையிலும் முன்னுரிமைகளிலும் மையமாகக் கொண்ட குடும்பங்கள், நம் உலகத்தின் போக்கையே மாற்ற முடியும் — நாளையல்ல, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகல்ல, இன்றே!

வணக்கத்திற்குரிய அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டன் தமது காலத்திற்கு முக்கியமான தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளைப் பேசினார்; ஆனால் இன்று அவை இன்னும் அதிகப் பொருத்தமுடையவையாக இருக்கலாம்: “கடந்த காலத்தில் செபமாலை உலகைக் காப்பாற்றியுள்ளது. குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதன் மூலம் அது இப்போதும் உலகைக் காப்பாற்றும்.” ஹோலி கிராஸ் குடும்பப் பணியகங்கள், ஆன்மிக அலட்சியத்தைக் கடந்து எழுந்து, அக்டோபர் 22 அன்று உலக அமைதிக்காகச் செபிக்க எங்களுடன் இணையுமாறு உங்களை அழைக்கின்றன. ஒன்றிணைந்து செபமாலையைக் கையில் ஏந்தி, நம் இல்லங்களைப் புதுப்பித்து, நம் உலகைக் குணப்படுத்துமாறு விண்ணகத்திடம் வேண்டுவோம். கடவுளும் அன்னையும் உங்களையும் உங்கள் குடும்பத்தையும் நம்பியிருக்கிறார்கள்.

கிபேஹோ அன்னையே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, மிகப் புனிதமான செபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலையின் நவநாள் செபம்

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நம் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். செபமாலையின் செபங்கள் வழியாக, இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி செபிக்கிறோம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுகிறோம்; நற்பண்புகளில் வளர்கிறோம்.

இந்தத் தருணத்தில், இறைவனின் அருள்நிறைந்த தாயார் உங்களுக்காகச் செபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை உங்கள் கைகளில் ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் காத்திருக்கும்படி, அவர் அதைத் தம் கைகளில் வைத்திருக்கிறார்.

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில், செபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. இந்த உலகளாவிய அமைதிக்கான செபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, மீண்டும் அவ்வாறு செய்ய அவர் ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

1986 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தில், பிலிப்பைன்ஸ் குடும்பங்கள் எபிஃபானியோ டி லாஸ் சாண்டோஸ் நெடுஞ்சாலையில் திரண்டு வந்தபோது, அவர்கள் கண்ட காட்சியை எவ்வாறு வகைப்படுத்துவது என்று வெளிநாட்டு செய்தியாளர்களுக்குத் தெரியவில்லை. முப்பது டன் எடையுள்ள பீரங்கிப் படை வாகனங்களுக்கு முன்னால் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மரத்தால் செய்யப்பட்ட செபமாலை மணிகளையும் மரியாவின் சிறிய திருவுருவங்களையும் கைகளில் ஏந்தி நின்றனர். மேற்கத்திய நாடுகளின் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புகள் இந்த மோதலைத் திடீரென வெடித்த அரசியல் எழுச்சியாகச் சித்தரித்தன. ஆனால் மணிலாவில் நீண்டகாலம் வாழ்ந்த எவருக்கும், இந்த உறுதியும் எதிர்ப்பும் பல மாதங்களாக வளர்ந்து வந்தவை என்பது தெரிந்திருந்தது.

இராணுவச் சட்டத்தின் கீழ் அன்றாட வாழ்க்கை நாட்டைச் சோர்வடையச் செய்திருந்தது. இரவு நேரம் நெருங்கும்போது ஊரடங்குகள் சாலைகளை வெறிச்சோடச் செய்தன; முக்கியச் சந்திப்புகளில் படையினர் சோதனைச் சாவடிகளை அமைத்துக் கண்காணித்தனர். வெளிப்படையாகக் கருத்துத் தெரிவிப்பது கடுமையான ஆபத்துகளை ஏற்படுத்தியது. நூற்றுக்கணக்கான மாணவர் செயற்பாட்டாளர்களும் பங்குத்தள அமைப்பாளர்களும் இராணுவக் காவல் முகாம்களில் காணாமல் போனார்கள். அவர்களின் குடும்பத்தினர் பதில்களைத் தேடி மாகாணச் சவக்கிடங்குகளில் அலைந்தனர்.

இந்த அழுத்தம் பங்குத்தள வாழ்க்கையையும் நேரடியாகப் பாதித்தது. ஏழைகளுக்கு உணவு வழங்கும் அடிப்படைத் திட்டங்களை நடத்திவந்த துறவறச் சமூகங்கள் அரசுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டன. தடைசெய்யப்பட்ட துண்டுப் பிரசுரங்களைத் தேடி படையினர் துறவியர் மடங்களில் சோதனை நடத்தினர். ஞாயிறு திருப்பலியின்போது சாதாரண உடையில் வந்த உளவாளிகள் பின்வரிசைகளில் அமர்ந்து குறிப்புகள் எடுத்தனர். மாகாணப் பகுதிகளில், தொலைதூரக் கிராமச் சிற்றாலயங்களுக்கிடையே நடந்துசென்ற மறைக்கல்வி ஆசிரியர்களை ஆயுதம் ஏந்திய ரோந்துப் படையினர் துன்புறுத்தினர். விசுவாசம் உயிர்வாழ்வதோடு பின்னிப் பிணைந்தது. மாலை நேர எச்சரிக்கை ஒலிகள் எழுவதற்கு முன் தங்கள் பிள்ளைகள் பாதுகாப்பாக வீடு திரும்ப வேண்டும் என்று பெற்றோர் செபித்தனர்.

1985 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், நினாய் அக்வினோ படுகொலை செய்யப்பட்டதையும் பரவலான தேர்தல் மோசடிகளையும் தொடர்ந்து மக்களின் பொறுமை எல்லை மீறியது. அந்த அமைதியற்ற சூழலின் நடுவில் அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டன் மணிலாவுக்கு வந்தார்.

அப்போது அவருக்கு எழுபத்தாறு வயது. பசிபிக் பெருங்கடலைக் கடந்து செல்லும் நீண்ட விமானப் பயணம் அவரது உயிரைப் பறித்துவிடக்கூடும் என்று மருத்துவர்கள் எச்சரித்தனர். இருப்பினும், பிலிப்பைன்ஸில் தமக்குச் செய்ய வேண்டிய பணி இன்னும் இருந்தால், கடவுள் தமது மூச்சைத் தாங்குவார் என்ற நம்பிக்கையுடன் பேட்டன் விமானத்தில் ஏறினார்.

நாடு வன்முறையான எழுச்சியின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, மதப் பேரணிக்கு யாரும் வரமாட்டார்கள் என்று செய்தித்தாள் கட்டுரையாளர்கள் கேலி செய்தனர். செபத்திற்காக யாரும் கூடிவர மாட்டார்கள் என்று எழுதினர்.

டிசம்பர் 8 அன்று, இருபது இலட்சத்திற்கும் அதிகமான பிலிப்பைன்ஸ் மக்கள் லுனெட்டா பூங்காவை நிரப்பினர். வெப்பமும் ஈரப்பதமும் நிறைந்த மணிலாவின் கடுமையான வெயிலில் அருள்தந்தை பேட்டன் உடல்நலக் குறைவுடன் மெதுவாக நடந்தார். தங்கள் குடும்பங்களுக்காகவும் நாட்டிற்காகவும் செபமாலை செபிக்குமாறு அவர் மக்களைக் கேட்டுக்கொண்டார். அன்றைய புகைப்படங்களும் காணொளிகளும், பிரகாசமான சூரிய ஒளியில் திறந்த வெளியில் திரண்டிருந்த விசுவாசமிக்க பிலிப்பைன்ஸ் மக்களைக் காட்டுகின்றன. அவர்கள் வெயிலிலிருந்து தப்பிக்கக் கையடக்க விசிறிகளையும் குடைகளையும் உயர்த்திப் பிடித்திருந்தனர். குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகளின் பாதுகாப்பில் இரண்டு மாதங்களாகச் செபமாலை செபித்த பிறகு, EDSA நெடுஞ்சாலையில் மோதல் வெடித்தது.

கர்தினால் ஜெய்மி சின் ரேடியோ வெரிடாஸ் வழியாக வேண்டுகோள் விடுத்தார். அதற்குப் பதிலளிக்க மக்கள் தங்கள் குடியிருப்புப் பகுதிகளிலிருந்து நேரடியாக வீதிகளுக்கு வந்தனர். கவச வாகனங்களின் மீது அமர்ந்திருந்த இளம் படைவீரர்களுக்கு பெண்கள் உணவு வழங்கினர். இயந்திரங்கள் உரத்த சத்தத்துடன் முழங்கியபோதும், அந்தச் சத்தத்தை மீறி அருள்நிறைந்த மரியே வாழ்க என்ற செபம் ஒலித்தபோதும், மக்கள் பீரங்கிப் படை வாகனங்களின் தடங்களுக்கு அருகிலேயே முழங்காலிட்டு செபித்தனர்.

இராணுவத்திற்குக் கடைசி உத்தரவுகள் வழங்கப்பட்டபோது முக்கியத் திருப்புமுனை ஏற்பட்டது. கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளை வீசி, கனரக கவச வாகனங்களை அமைதியாகக் கூடியிருந்த மக்களின் கூட்டத்திற்குள் செலுத்தி அவர்களை நசுக்குமாறு உத்தரவிடப்பட்டது. ஆனால் படைவீரர்களும் விமானிகளும், கூட்டத்தினரை எதிர்கொள்ளத் தயாரானபோது, வெண்ணிற ஆடையணிந்த ஒளிமயமான ஒரு பெண் நெடுஞ்சாலைக்கு மேலே கைகளை விரித்தபடி தோன்றியதாகச் சாட்சியம் அளித்தனர். தமது பிள்ளைகளுக்குத் தீங்கு செய்யாமல் நிறுத்திக்கொள்ளுமாறு கூறிய தெளிவான குரலைக் கேட்டதாகப் படையினர் தெரிவித்தனர். அந்தக் காட்சியைக் கண்ட ஹெலிகாப்டர் விமானிகள் தங்கள் தாக்குதல் நடவடிக்கைகளை நிறுத்தினர். கடற்படைத் தளபதிகள் பீரங்கிப் படை வாகனங்களிலிருந்து இறங்கி, கண்ணீர் சிந்தி, முழங்காலிட்டு செபித்த பொதுமக்களுடன் இணைந்தனர்.

இந்த நிகழ்வு தொடர்பாக இராணுவத்தினரிடமிருந்தும் பொதுமக்களிடமிருந்தும் கர்தினால் ஜெய்மி சின் உறுதிமொழியுடன் கூடிய எழுத்துப்பூர்வ வாக்குமூலங்களைப் பதிவு செய்தார். பிலிப்பைன்ஸ் திருச்சபை அதிகாரிகள், நெடுஞ்சாலையில் நிகழ்ந்த இந்த அற்புதமான தெய்வீகப் பாதுகாப்பை அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரித்தனர். அந்த இடத்தை அர்ப்பணித்து, EDSA திருத்தலம் எழுப்பப்பட்டது. இது அமைதியின் அரசியான மரியாவின் திருத்தலம் என அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. அன்னையின் நேரடியான பாதுகாப்பை நினைவுகூர, திருத்தந்தையின் ஆசியுடனும் இந்தத் திருத்தலம் அமைக்கப்பட்டது. சில மணி நேரங்களுக்குள், இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வலிமையால் ஆட்சி செய்த சர்வாதிகார ஆட்சி, ஒரு துப்பாக்கிச் சூடும் இல்லாமல் வீழ்ந்தது.

உலகின் மறுபுறத்தில், புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் சோவியத் கம்யூனிசத்தை இதே தெளிவுடனும் உறுதியுடனும் எதிர்கொண்டார். அவரிடம் இராணுவப் படைகள் எதுவும் இல்லை. இருப்பினும், தமது நண்பரும் கிறிஸ்துவில் சகோதரருமான அருள்தந்தை பேட்டனைப் போலவே, அன்னை மரியாவின் பரிந்துரையில் அவர் முழுமையான நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். குடும்பங்கள் தங்கள் அச்சத்தை வென்று ஒன்றாகச் செபிக்கத் தொடங்கும்போது, சர்வாதிகார அமைப்புகள் உள்ளிருந்தே சிதைவடைகின்றன என்பதை இந்த இருவரும் உணர்ந்திருந்தனர்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலைக்குத் தயாராகும் இந்த வேளையில், அதே உறுதியுடன் உங்கள் செபமாலையைக் கையில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பாலும் வணக்கத்திற்குரிய அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டனும் நம் குடும்பங்களைக் காத்து, நம் உலகில் அமைதி நிலவுவதற்காகப் பரிந்துரை செய்யுமாறு வேண்டுவோம்.

புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

வணக்கத்திற்குரிய அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டன், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

EDSA அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, மிகப் புனிதமான செபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலையின் நவநாள் செபம்

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நம் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். செபமாலையின் செபங்கள் வழியாக, இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி செபிக்கிறோம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுகிறோம்; நற்பண்புகளில் வளர்கிறோம்.

இந்தத் தருணத்தில், இறைவனின் அருள்நிறைந்த தாயார் உங்களுக்காகச் செபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை உங்கள் கைகளில் ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் காத்திருக்கும்படி, அவர் அதைத் தம் கைகளில் வைத்திருக்கிறார்.

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில், செபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. இந்த உலகளாவிய அமைதிக்கான செபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, மீண்டும் அவ்வாறு செய்ய அவர் ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.

1950களின் தொடக்கத்தில், ஆயர் ஃபுல்டன் ஜே. ஷீன் கையில் ஒரு சுண்ணக்கட்டியுடன், ஆயர் அணியும் முழுமையான திருவுடைகளில் தொலைக்காட்சி அரங்கிற்குள் நுழைந்தபோது, தொலைக்காட்சி நிறுவன நிர்வாகிகள் அவரை ஏற்கெனவே ஒரு விசித்திரமான மனிதராகக் கருதி ஒதுக்கிவிட்டனர். செவ்வாய்க்கிழமை இரவுகளில் மில்டன் பெர்லேவின் நிகழ்ச்சிக்கு ஈடுகொடுத்து ஒரு கத்தோலிக்க அருள்பணியாளர் வெற்றி பெறுவார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால் ஷீனின் நிகழ்ச்சியை ஒவ்வொரு வாரமும் மூன்று கோடி பார்வையாளர்கள் கண்டுகளித்தனர். அவர் குறிப்புகளையோ நினைவூட்டல் அட்டைகளையோ பயன்படுத்தவில்லை. தமது வரவேற்பறையின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருக்கும் பழைய நண்பரைப் போல, நேராகக் கேமராவைப் பார்த்து, கடவுள், குடும்பம், நடைமுறை அறிவு ஆகியவற்றைப் பற்றி இயல்பாகப் பேசினார்.

இந்த நேரடியான அணுகுமுறையை அவர் இளமையிலேயே கற்றுக்கொண்டார். இல்லினாய்ஸ் மாநிலத்தின் எல் பாசோவில் தமது தந்தையின் வன்பொருள் கடைக்கு மேலிருந்த வீட்டில் வளர்ந்த அவருக்கு, விசுவாசம் என்பது வெறும் கோட்பாடாக இருக்கவில்லை. அது கடினமான உடல் உழைப்பு, பங்குத்தள வாழ்க்கை, இரவு உணவுக்குப் பிறகு ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு மாலையும் செபமாலை செபித்தல் ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருந்தது. அந்த ஐரிஷ்-அமெரிக்கக் குடும்பச் சூழல், அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டனுடன் அவருக்கு உடனடியாக நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி வழியாக இருவரும் சந்தித்தபோது, ஒரே நோக்கத்திற்காக உழைத்ததால் உடனடியாக நல்லுறவு ஏற்பட்டது. குடும்பங்கள் ஒன்றாகச் செபித்தால் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்கும் என்பதைப் பெற்றோருக்கு நினைவூட்டுவதற்காக பேட்டன் விளையாட்டு அரங்குகளை மக்களால் நிரப்பினார். அதே நேரத்தில், ஷீன் வானொலி அலைகள் வழியாக மக்களின் இல்லங்களில் விசுவாசத்தை உயிரோடு வைத்திருக்கப் பாடுபட்டார்.

சமயச்சார்பற்ற கலாசாரம் எந்தத் திசையில் செல்கிறது என்பதை ஷீன் தெளிவாகக் கண்டார். சமூகம் தனது பார்வையிலிருந்து கடவுளை அகற்றும்போது, மனிதர்கள் கணக்குப் பட்டியலில் உள்ள எண்களைப் போலவோ, பொருளாதார உற்பத்திக்கான கருவிகளைப் போலவோ நடத்தப்படுவார்கள் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஐரோப்பாவில் பல முனைவர் பட்டங்களைப் பெற்றிருந்தாலும், தொலைக்காட்சியில் அவர் கருத்துகளை வியக்கத்தக்க எளிமையுடன் எடுத்துரைத்தார். விரைவான நகைச்சுவைகள், கரும்பலகையில் எளிய மனித உருவ ஓவியங்கள், நிஜ வாழ்க்கைச் சம்பவங்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி, பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு விசுவாசத்தைக் கற்பிப்பதற்கான நடைமுறை வழிகளை எடுத்துரைத்தார்.

அவர் செய்த அனைத்திற்கும் அடித்தளமாக அன்னை மரியா இருந்தார். தனது குருத்துவ வாழ்வின் தொடக்கத்திலேயே அதை மரியாவுக்கு அர்ப்பணித்தார்; தாம் எழுதிய ஒவ்வொரு நூலிலும் அவருக்கு இடமளித்தார்; செபமாலையை எப்போதும் தமது சட்டைப் பையில் வைத்திருந்தார். ஷீனைப் பொறுத்தவரை, குடும்பச் செபம் என்பது பக்தியை வெளிப்படுத்தும் ஓர் அலங்காரம் அல்ல. அது வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவையாகும். ஒரு குடும்பம் தனது இல்லத்தின் கதவு வழியாக மரியாவை வரவேற்றால், கடுமையான துன்பங்களின் மத்தியிலும் கிறிஸ்து அதன் வாழ்வின் மையத்தில் நிலைத்திருப்பார்.

இன்றும் பலர் அவரைப் புதிதாகக் கண்டறிந்து வருகின்றனர். உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள், இளம் பெற்றோர், கல்லூரி மாணவர்கள் எனப் பலர் இணையத்தில் நாற்பது ஆண்டுகள் பழமையான அவரது காணொளிகளைப் பார்க்கின்றனர். நவீன காலத்தின் கவலைகளை அவர் எவ்வளவு தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு விளக்கியுள்ளார் என்பதைக் கண்டு வியப்பில் ஆழ்கின்றனர்.

அதனால்தான் திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ, நம்மை மீண்டும் குடும்பத் திருச்சபையின் வாழ்வுக்கு அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். நமது சொந்த உணவு மேசைகளைச் சுற்றி விசுவாசம் வேரூன்றாவிட்டால், அது வேறு எங்கும் வேரூன்றாது.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலையின் ஒரு பகுதியாக, இன்றே செபமாலை செபிக்க நேரம் ஒதுக்குங்கள். வீட்டில் சத்தம் அதிகமாக இருந்தாலும், அன்றாட வேலைகள் நிறைந்திருந்தாலும், உங்கள் செபமாலையை எடுத்து செபியுங்கள். வணக்கத்திற்குரிய ஃபுல்டன் ஜே. ஷீனும் வணக்கத்திற்குரிய அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டனும் நமது குடும்பங்களைக் காத்து, கிறிஸ்துவின் அமைதியை நம் உலகிற்குக் கொண்டுவர உதவுமாறு வேண்டுவோம்.

வணக்கத்திற்குரிய ஃபுல்டன் ஜே. ஷீன், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

வணக்கத்திற்குரிய அருள்தந்தை பேட்ரிக் பேட்டன், எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, அமைதியின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

எங்கள் அன்னையே, மிகப் புனிதமான செபமாலையின் அரசியே, எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்.

உலக அமைதிக்கான உலகளாவிய செபமாலையின் நவநாள் செபம்

கடல்களையும் மொழிகளையும் கடந்து ஒன்றிணையும் எங்கள் குரல்கள், நம் உலகிற்கு அமைதியைப் பெற்றுத் தரட்டும். செபமாலையின் செபங்கள் வழியாக, இயேசு எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி செபிக்கிறோம்; மரியாவின் உலகளாவிய தாய்மைப் பரிந்துரையை நாடுகிறோம்; நற்பண்புகளில் வளர்கிறோம்.

இந்தத் தருணத்தில், இறைவனின் அருள்நிறைந்த தாயார் உங்களுக்காகச் செபித்துக்கொண்டிருக்கிறார். தமது தெய்வீக மகனிடமிருந்து, உங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர் ஏராளமான அருள்களையும் கொடைகளையும் ஆன்மிக வலிமையையும் பெற்றுள்ளார். அவற்றுள் இந்த நவநாளின் அருளும் வல்லமையும் அடங்கும். அந்தக் கொடையை நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கும் அவர், அதைத் தம் கைகளில் வைத்திருக்கிறார்.

உங்கள் அன்னையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தில், செபமாலையின் வழியாக மரியாவின் பரிந்துரை உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவந்துள்ளது. இந்த உலகளாவிய அமைதிக்கான செபமாலையில் நாம் ஒன்றிணையும்போது, மீண்டும் அவ்வாறு செய்ய அவர் ஆவலுடன் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை ஒருபோதும் இழக்க வேண்டாம்.